Antistasi

Η ώρα των Εθνικών Ιδεών

«Μην τόνε κλαίς τον αετό/όπου πετά όταν βρέχει

μόνο να κλαίς ένα πουλί/όπου φτερά δεν έχει»…

 

Η πολιτισμική παρακμή

Μελετώντας ο κάθε Έλληνας την ιστορία του Έθνους κυριαρχείται κυρίως από συναισθήματα θλίψης. Και τούτο διότι αναλογίζεται το μέγεθος του ξεπεσμού. Οι σημερινοί Έλληνες φαντάζουν θλιβεροί επίγονοι ενδόξων προγόνων.

Διερωτάται κανείς και αναζητεί τις αιτίες. Νά ‘ναι οι μεθοδεύσεις του ξένου παράγοντα με φάρο του τις υποδείξεις του Εβραίου Κίσσιγκερ: «Κτυπάτε τους αλύπητα και κτυπάτε κυρίως τον πολιτισμό τους»;

Νά ‘ναι λοιπόν η άλωση των πολιτιστικών μας αξιών από την «κουλτούρα» της «πίστας», του life style, του star system, της χλιδής, της πορνείας, του τζόγου και του υλισμού; Το γεγονός ότι η Ελλάδα του Παπαδιαμάντη, του Βιζυηνού, του Παλαμά, του Σικελιανού, του Συκουτρή του Περικλή Γιαννόπουλου, του Ίωνα Δραγούμη, του Κόντογλου έπαψε πια να γεννά ποιητές και λογοτέχνες και αντ’ αυτών παράγει: Τζούλια, Ψινάκη, Ρουβά, Βίσση, Καρβέλα, Στεφανίδου, Ρούλλα, Λαζόπουλο, σημαίνει κάτι;

Νά ‘ναι άραγε η λειψανδρία που κυριαρχεί στο χώρο της πνευματικότητας, το σύμπτωμα ή η αιτία της κρίσης;  Προφανώς συνιστά ταυτόχρονα και σύμπτωμα και αιτία! Πρόσφατα, από τις εκδόσεις «Λόγχη», κυκλοφόρησε το βιβλίο του συναγωνιστή Ευάγγελου Χανιώτη, «Ανάμεσα σε δύο Κόσμους». Στη σελ.91, του βιβλίου, ο κ. Χανιώτης παραθέτει απόσπασμα του Γάλλου στοχαστή Αλαίν Ντε Μπενουά, από το βιβλίο του «Ο προσδιορισμός του κυριώτερου εχθρού» :

«κάθε δικτατορία είναι απεχθής, αλλά κάθε παρακμή είναι απεχθέστερη. Η δικτατορία μπορεί αύριο να μας εξοντώσει ατομικώς. Η παρακμή όμως εκμηδενίζει τις πιθανότητες μας να επιζήσουμε ως λαός».

 

Σημειώνει εύστοχα ο κ. Χανιώτης :

«Βιώνουμε σήμερα, στην Ελλάδα, την δικτατορία της παρακμής. Μια ανελέητη τυρρανία σκέψης και συνείδησης, η οποία έχει ως συνέπεια την υποδούλωση ολόκληρης της ψυχοπνευματικής υπόστασης του ανθρώπου. Η μειοψηφία μιας κάστας ωραιοποιημένων δικτατόρων, οι οποίοι παρουσιάζονται ως καθ’ εξοχήν «ιερείς» της δημοκρατίας, έχουν επιβάλει την δικτατορία της παρακμής».

Έχει λοιπόν επιβληθεί στον Ελληνισμό η δικτατορία της παρακμής από τους απαστράπτοντες αστέρες της τηλεόρασης, οι οποίοι κυριάρχησαν και στη Βουλή. Οι πρωταγωνιστές της τηλεόρασης, της νυχτερινής ζωής και της γκλαμουριάς, εύκολα μεταπηδούν από το καλλιτεχνικό στερέωμα στο πολιτικό στερέωμα. Οι ρόλοι του πολιτικάντη, του παρουσιαστή και του τραγουδιστή των νυκτερινών κέντρων είναι πλέον δυσδιάκριτοι. Εξαχρειωμένοι καλλιτέχνες, τραγουδιστές, ηθοποιοί, δημοσιογράφοι, εθισμένοι στον υλισμό και στη διαφθορά έγιναν ταυτόσημοι του εκμαυλισμένου πολιτικού. Η φαυλοκρατία κατέστη θεσμός. Ένα χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα, το οποίο μεθοδευμένα διέλυσε τον κοινωνικό ιστό και καταρρέοντας  συμπαρασύρει και την κοινωνία.

Εξωνημένοι Πολιτικοί

Ξεκίνησα με αναφορά στην Ιστορία και με το ερώτημα: Πως τα καταφέραμε ένας λαός με ένδοξο παρελθόν να έχουμε καταλήξει να συντηρούμε ένα διαλυμένο κράτος, το οποίο λειτουργεί εις βάρος του λαού και απεργάζεται την καταστροφή του Έθνους;  Αντί απαντήσεως θα πρότεινα να παρακολουθήσουμε την ιστορική διαδρομή της ιδιαίτερης  μου πατρίδας, από τον αγώνα της ΕΟΚΑ και εντεύθεν. Μέσα από την διαδρομή αυτή θα διαπιστώσουμε πώς το Έθνος μας αφέθη να κυβερνηθεί από πολιτικάντηδες, οι οποίοι μας οδήγησαν στο σημερινό όλεθρο.

Είναι γνωστό ότι πίσω από τη δημιουργία του νεοελληνικού κρατιδίου βρίσκονται οι  ραδιούργοι Άγγλοι, οι οποίοι αφού υπονόμευσαν την Επανάσταση στη συνέχεια άσκησαν ασφυκτικό έλεγχο στο νεοσύστατο Ελληνικό κρατίδιο. Αυτοί διαδραμάτισαν και δόλιο ρόλο κατά τη μικρασιατική καταστροφή. Αυτοί εξάλλου βρίσκονται πίσω κι από τον εμφύλιο σπαραγμό των Ελλήνων μετά τον παγκόσμιο πόλεμο.  Δηλαδή όταν τα κράτη της Ευρώπης φρόντιζαν να επουλώσουν τις πληγές του πολέμου και να ανασυγκροτηθούν, για να υπηρετήσουν τους λαούς τους, οι βρώμικοι Εγγλέζοι κατάφεραν να τροχιοδρομήσουν τη μισή Ελλάδα να σκοτώνει την άλλη μισή. Και τούτο σε αντάλλαγμα της προσφοράς του Ελληνικού λαού σ’ ένα πόλεμο που δεν τον αφορούσε.

Σε τέτοιες συνθήκες ξεκινά κι ο απελευθερωτικός αγώνας της μικρής μας πατρίδας εναντίον των Άγγλων, οι οποίοι όμως  έλεγχαν τη βούληση του Εθνικού Κέντρου,  όντας σε θέση να ελέγξουν το παλάτι. Αυτό αποδεικνύει με χειρουργική ακρίβεια ο  ιστορικός Σπύρος Παπαγεωργίου στο βιβλίο, το οποίο συνέγραψε το 1988: «Καραμανλής και Κυπριακό» εκδόσεις  Νέα Θέσις, σελ. 13:

«Όταν ο Έλλην μελαγχολή και απορεί πως ο αγών της Ε.Ο.Κ.Α, ωδηγήθη υπό της διπλωματίας εις το πλέον άδοξον τέλος, το οποίον ηδύνατο να φαντασθή κανείς, θα εύρη επαρκή ικανοποίησιν των βασανιστικών ερωτημάτων του, εάν ανατρέξη εις τας εξής δύο πηγάς…».

Είναι τα σχετικά της εποχής αρχεία του Αγγλικού Υπουργείου Εξωτερικών και ο τέταρτος τόμος του συγγράμματος του τότε Γενικού Προξένου της Ελλάδος στην Κύπρο, Άγγελου Βλάχου «Μιά φορά κι ένα καιρό ένας διπλωμάτης.». Ο Σπύρος Παπαγεωργίου, τεκμηριωμένα, υποστηρίζει ότι ο Άγγελος  Βλάχος αντετάχθη προς τον αγώνα της ΕΟΚΑ και συνεχώς τον υπονόμευε. Επιπλέον επεδόθη σε «εμπαθή  διασυρμόν όλων των Κυπρίων ηγετών και παντός φορέως του Αγώνος» και «βεβαίως, ο κ. Βλάχος εξωτερίκευε, τα απώτερα αισθήματα της δυάδος των αυθεντών και πατρώνων του, κ.κ. Καραμανλή και Αβέρωφ, οι οποίοι – όπως αποδεικνύεται συνεχώς και δια νέων στοιχείων – εκ προθέσεως ενεργούντες- ωδήγησαν το Κυπριακόν εις το «ξεπούλημα» του 1959. Η Καραμανλική θεομηνία φαίνεται εις όλην της την αποκρουστικήν μεγαλοπρέπεια, στο βιβλίο του Α. Βλάχου».

Στη συνέχεια ο κ. Παπαγεωργίου τεκμηριώνει τους χαρακτηρισμούς του: Οι Άγγλοι προ του θανάτου του Στρατάρχη Παπάγου, έχοντες «απολύτως εξηκριβωμένες πληροφορίες ότι επέκειτο ο θάνατός του, βολιδοσκοπήσαντες τον φυσικό διάδοχο του Στρατάρχη, τον Στέφανο Στεφανόπουλο και αφού διαπίστωσαν την απροθυμία του να ξεπουλήσει τον αγώνα του Κυπριακού Ελληνισμού και να προβεί σε «συμμαχικές ρυθμίσεις  ικανοποιούσαι την Τουρκία, τον απέρριψαν». Ούτε στον αμέσως επόμενον Παναγιώτη Κανελλόπουλο ανηύραν τον άνθρωπο της εμπιστοσύνης των. Βρήκαν όμως στο πρόσωπο του Καραμανλή το «σκεύος εκλογής των». Η ανάθεση της εντολής σχηματισμού κυβερνήσεως εις τον Καραμανλή, από το παλάτι , εδόθη βάσει γραπτής δεσμεύσεως του ιδίου προς τους Εγγλέζους ότι θα έκλειε το Κυπριακό. Πρόκειται περί του περίφημου «Μνημονίου», το οποίο δημοσιεύεται αυτούσιο στο βιβλίο του Παπαγεωργίου, οι συνέπειες του οποίου εσφράγισαν τραγικώς τη μοίρα της Κύπρου. Το κολοβό κυπριακό Κράτος, το οποίο προέκυψε το 1959 από τις συμφωνίες Λονδίνου-Ζυρίχης, έφερε και ημερομηνία λήξης. 

Αόρατος δάκτυλος ναυαγεί την ουσιαστικώς συντελεσθείσα Ένωση   

Μόλις τέσσερα χρόνια μετά την εγκαθίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, ξέσπασε η προσχεδιασμένη Τουρκοκυπριακή ανταρσία. Ωστόσο, τότε, λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο. Τον Αύγουστο 1964 τα στρατευμένα Κυπριακά νιάτα, με μόνο ενός μηνός εκπαίδευση,  υπό τη διοίκηση του Στρατηγού Γεώργιου Γρίβα Διγενή, των ταγματαρχών  Γεωργίου Ν. Καρούσου και Νικολάου Ντερτιλή καθώς και άλλων κατώτερων Ελλαδιτών αξιωματικών, έγραψαν επικές σελίδες στα διάσελα του Λωρόβουνου Τηλλυρίας. Η Ελληνική Κυβέρνηση υπό την πρωθυπουργία του Γεώργιου Παπανδρέου, απέστειλε στη συνέχεια στο Νησί την Ελλαδική Μεραρχία και κατέστησε  την Κύπρο απόρθητο φρούριο. Η Τουρκία με την ουρά στα σκέλια αποσύρεται στο καβούκι της και παραδέχεται, δια στόματος Ραούφ Ντεκτάς,  την ήτταν. Οι Τούρκοι είχαν ήδη αποδεχθεί τη λύση της Ενώσεως, που επέβαλε ο, τότε, δυνατός παίκτης, η Ελλάδα. Απέμεινε η τυπική διακήρυξη της Ενώσεως και αυτό εσχεδιάσθη να πραγματοποιηθεί με την μετάβαση  της Κυπριακής Βουλής στο Ελλαδικό Κοινοβούλιο και της επίσημης ανακήρυξης της. Και τότε ένας περίεργος αόρατος δάκτυλος ναυαγεί το Εθνικό όνειρο.

Στη συνέχεια η διακυβέρνηση του Εθνικού Κέντρου περνά στα χέρια της χούντας, η οποία δυστυχώς μετά τα προβοκατόρικα επεισόδια στην Κοφίνου, σε συνεννόηση με την Κυβέρνηση  Μακαρίου, υποκύπτει στις αξιώσεις της Τουρκίας και αποσύρουν την Μεραρχία.

 

Ο σχεδιασμός της προδοσίας του 1974

Η Κύπρος απομένει παροπλισμένη στις ορέξεις της Τουρκίας και το χειρότερο, σύρεται σε ένα εμφύλιο σπαραγμό, που έχει ως αποκορύφωμά του το απενενοημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974, το οποίο αποτελεί το πρόσχημα της Τουρκικής εισβολής.  Ο Μακάριος, παραμονές της εισβολής, καταγγέλλει στο Συμβούλιο των Ηνωμένων Εθνών, Ελληνική δήθεν εισβολή στην Κύπρο από την οποία κινδυνεύουν τάχα και οι Τούρκοι. Όλα ήταν τόσο καλοσχεδιασμένα για να επαίρεται σήμερα ο Νταβούτογλου ότι ακόμη και να μην υπήρχε ούτε ένας Τουρκος στην Κύπρο θα έπρεπε να τον ανακαλύψουν!

19 Ιουλίου 1974. Όλοι εγνώριζαν ότι επείκειτο Τουρκική εισβολή. Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης βοούσαν. Αυτοί όμως που όφειλαν να ενεργήσουν και να τάξουν τις ένοπλες δυνάμεις στις θέσεις τους, έστελλαν για  ύπνο τους διοικητές των μονάδων (βλέπε Ελευθέριος Σταμάτης «Κύριοι πάτε για Ύπνο», εκδόσεις Δούρειος Ίππος).

Ωστόσο και με διάπλατες τις κερκόπορτες, η Τουρκική απόβαση έγινε με πολύ αδεξιότητα και ερασιτεχνισμό. Υπό κανονικές συνθήκες ο βυθός του Πέντε Μίλι έπρεπε να γίνει ο υγρός τάφος των επιβούλων της ελευθερίας της Κύπρου.  Εντούτοις οι Τούρκοι αφέθηκαν, χωρίς ουσιαστική αντίσταση,  να δημιουργήσουν το προγεφύρωμα.

24 Ιουλίου 1974. Μέσα από τις οιμωγές των μανάδων των σκοτωμένων και βιασμένων κορασίδων της, η Κύπρος αφουγκραζόταν ν’ ακούσει τον βόμβο της Ελληνικής, πολεμικής  αεροπορίας, η οποία θα κατέφθανε, για να τιμωρήσει τους άπιστους που μαγάριζαν την Εθνική Τιμή. Πλάνη μεγάλη! Αντί πολεμικών αεροπλάνων η Αθήνα απηύθυνε (με μια ιδιόρρυθμη προφορά) «εθνοσωτήριο μήνυμα». Ο εκπέμπων το μήνυμα ήταν το μεγάλο όνειδος του Έθνους. Επανήλθε από την αποκαλούμενη αυτοεξορία του για να μας σώσει. Το είχε ήδη «προβλέψει» ο ίδιος, από τον Απρίλιο 1974, ότι περί τον Ιούλιο θα εκαλείτο για να ηγηθεί της «μεταπολιτευτικής ανασυγκρότησης». Ο Κυπριακός Ελληνισμός ατένιζε με μεγάλη απορία τη σουρεαλιστική εικόνα. Χαροκαμένοι έθαβαν τους νεκρούς τους! Απελπισμένες μάνες αναζητούσαν τους αγνοούμενούς των! Ξεριζωμένοι θρηνούσαν τη χαμένη πατρίδα! Και οι Αθηναίοι…. δημοκράτες; Αυτοί πανηγύριζαν την επιστροφή της (δήθεν) δημοκρατίας! Δοξολογούσαν αυτόν, που 14 χρόνια πριν  καθιστούσε τους Τούρκους συγκυρίαρχους   και τους έδινε το δικαίωμα να εισβάλουν στο Νησί! Οι μυημένοι το γνώριζαν: επέστρεφε στον τόπο του εγκλήματος, σταλμένος από τους πάτρωνες του για να ολοκληρώσει το ανοσιούργημά του, το οποίο άρχισε το 1955!

Τα ιδεολογικά προγεφυρώματα της αποικιοκρατίας και μεταποικιοκρατίας προετοιμάζουν την άλωση της Κύπρου

Σύμφωνα με παλαιότερο έγγραφο του Κινήματός μας, το οποίο κυκλοφόρησε το Γραφείο Ιδεολογίας και Μελετών, η αγγλική αποικιοκρατία στήριξε την ισχύ της σε τρεις βασικούς πυλώνες, δια μέσου των οποίων προσπάθησε να καταπνίξει το ολοένα αναπτυσσόμενο εθνικό κίνημα, που είχε ως στόχο την Ένωση με την Ελλάδα. Ο πρώτος πυλώνας ήταν η τουρκοκυπριακή μειονότητα στα πλαίσια της πολιτικής του διαίρει και βασίλευε. Ο δεύτερος πυλώνας ήταν το ΚΚΚ – ΑΚΕΛ. Ο τρίτος πυλώνας ήταν αυτός που ονομάσθηκε αγγλόδουλη δεξιά, ο οποίος αποτελείτο από ένα ευρύ πλέγμα ως προς τη διαστρωμάτωσή τους, κοινωνικών ομάδων, μολονότι ολιγάριθμων. Σ’ αυτό το πλέγμα εντάσσονται διάφορα στρώματα και ομάδες που είχαν άμεση εξάρτηση από τις αποικιοκρατικές αρχές και αποκόμιζαν σημαντικά κέρδη από τη συνεργασία με αυτές, όπως π.χ μεγαλοεπιχειρηματίες, μεσοαστοί (έμποροι, μεγαλοδικηγόροι, δικαστές κ.λ.π), στελέχη του διοικητικού μηχανισμού της αποικιοκρατίας, ανώτατοι αξιωματικοί της αποικιακής αστυνομίας και διάφοροι άλλοι.

Αυτοί οι τρεις πυλώνες ακόμα και μετά την ανεξαρτησία, ουδέποτε έπαψαν να αντιτάσσονται και να υπονομεύουν το εθνικό ενωτικό κίνημα και να λειτουργούν ως ιδεολογικά μετωπικά σχήματα της αποικιοκρατίας, προσπαθώντας να προσδώσουν στο μεταζυριχικό καθεστώς χαρακτηριστικά μεταποικιοκρατίας. Εν ολίγοις δηλαδή, οι Άγγλοι ουδέποτε έφυγαν εντελώς από την Κύπρο, εφόσον εξακολούθησε να υπάρχει το ιδεολογικό τους προγεφύρωμα, το οποίο εκφραζόταν από την αγγλολαγνεία σε όλους τους τομείς του δημόσιου βίου, ιδίως της αγγλόδουλης δεξιάς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η κυριαρχία της αγγλικής γλώσσας, μετά την ανεξαρτησία και η χρήση της ως γλώσσας των δικαστηρίων και της δημόσιας υπηρεσίας μέχρι και το 1990.

Το κράτος της Ζυρίχης, η εισβολή, η κατοχή, το σχέδιο Ανάν, το επερχόμενο σχέδιο αποτελούν ενδιάμεσους σταθμούς. Ο τελικός προορισμός είναι η μετατροπή της Κύπρου σε τουρκικό προτεκτοράτο, ελεγχόμενο από τους Άγγλους (κατά τους δικούς τους βέβαια σχεδιασμούς, τους οποίους όμως η Τουρκία θα αμφισβητήσει, μόλις αισθανθεί κυρίαρχη). Έπεται η παραχώρηση του μισού Αιγαίου στους Τούρκους, η Κυπροποίηση της Θράκης, και λαμβάνει σειρά η Κρήτη. Σταδιακά, σύμφωνα με τις μελέτες Αμερικανικού Ιδρύματος, ολόκληρη η Ελλάδα προορίζεται να μετατραπεί σε Τουρκικό προτεκτοράτο. Σε αυτό το σχεδιασμό οι ξένοι πάτρωνες αποζητούν πρόθυμους υποτακτικούς, τα λεγόμενα «ιδεολογικά προγεφυρώματά τους».    

 

Ο νεο-οθωμανισμός ως εξωτερική απειλή

Η νέα επεκτατική πολιτική της Τουρκίας καλείται  νεο-οθωμανισμός.  Εμβριθής μελέτη του φαινομένου περιλαμβάνεται σε ομώνυμο βιβλίο, που κυκλοφόρησε πρόσφατα και το  οποίο προλογίζει ο Γ. Καραμπελιάς, με τον οποίο ιδεολογικά διαφωνούμε. Ωστόσο  οι αναλύσεις του είναι πολύ εύστοχες. Από εκεί και οι ακόλουθες επισημάνσεις μου.

Η επεκτατική αυτή πολιτική της Τουρκίας, αναπτύσσεται με χρήση της οικονομικής, στρατιωτικής και γεωπολιτικής ισχύος και χρησιμοποιεί ως πυλώνες της το Ισλάμ, αφ’ ενός και αφ’ ετέρου, την στρατηγική συμμαχία της με τη Δύση.

Ο νεο-οθωμανισμός, μολονότι δεν ταυτίζεται, καθ’ ότι διαθέτει μια αυτόνομη δυναμική, εντούτοις συμβαδίζει με τους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, της Αγγλίας και των πολυεθνικών που επιθυμούν να συγκροτηθεί ένας ισχυρός ατλαντικός πόλος στην ανατολική Ευρώπη και ειδικότερα στη νοτιοανατολική της πλευρά, ο οποίος πόλος θα εμποδίσει την επανεμφάνιση της Ρωσίας και θα προσδέσει ολόκληρη την Ευρώπη στο ατλαντικό άρμα. Η Τουρκία επελέγη να αποτελέσει το βασικό κέντρο στήριξης αυτής της πολιτικής.

Με σκοπό τη συγκρότηση μιας σειράς από κράτη υποτελή ή εξαρτώμενα, η Τουρκία, κατά τη νεο-οθωμανική της στρατηγική, χρησιμοποιεί εκτός από τη στρατιωτική της ισχύ και τη δύναμη της οικονομίας και της διπλωματίας της.

Στην Κύπρο, η Τουρκία, αφού πρώτα δημιούργησε τετελεσμένα με την στρατιωτική της ισχύ, τώρα πλέον δεν αρκείται στη διχοτόμηση αλλά μέσω των απ’ ευθείας διαπραγματεύσεων των δυο δήθεν «κοινοτήτων», εν’ ονόματι τάχα της ενοποίησης, απεργάζεται την επικράτησή της σ’ ολόκληρο το νησί και τη μετατροπή της Κύπρου σε προτεκτοράτο της. Το άνοιγμα των οδοφραγμάτων και οι αφελείς μετακινήσεις των Ελληνοκυπρίων στα κατεχόμενα και των Τούρκων στην ελεύθερη Κύπρο, νομιμοποιούν το έγκλημα και εθίζουν τους ανεγκέφαλους Ελληνοκυπρίους στη νέα τάξη πραγμάτων.

Η Τουρκία ασκεί  καθημερινά στρατιωτικό εκβιασμό εις βάρος της Ελλάδος και έχει πετύχει να εγκαταλειφθεί η Κύπρος από την Ελλάδα. Το νεο-οθωμανικού τύπου πείραμα της Κύπρου φαίνεται να έχει επιτύχει. Η Τουρκία τώρα επιχειρεί την κυπροποίηση της Θράκης χρησιμοποιώντας τη μειονότητα των Πομάκων, τους οποίους πρώτα με την εγκληματική ολιγωρία του Ελληνικού Κράτους, αν όχι και με τη συμπαιγνία του, κατάφερε να τους τουρκοποιήσει. Ταυτόχρονα η Τουρκία χρησιμοποιεί την Ελληνική μειονότητα  της Κωνσταντινούπολης, την οποία έχει ομηροποιήσει μαζί με το Πατριαρχείο και επιχειρεί, εν ονόματί τους, να υποτάξει την Ελλάδα στις τουρκικές απαιτήσεις. Κατάφερε η Τουρκία να επιβάλει στην Ελλάδα την υποστήριξή της για την ένταξή της στην Ε.Ε. Η κατάπτυστη ελληνική εξωτερική πολιτική, κατάντησε να θέτει ως μοναδικό αίτημα έναντι της Τουρκίας το άνοιγμα της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης!

Νεο-οθωμανισμός και Νεογραικύλοι

Ο νεο-οθωμανισμός δεν αποτελεί μόνο εξωτερική απειλή αλλά συνιστά παράλληλα και εσωτερική παράμετρο της πολιτικής μας ζωής, δεδομένου ότι έχουν δημιουργηθεί  ισχυρές ομάδες συμφερόντων στην Ελλάδα και Κύπρο που με φανατισμό  προωθούν το νεοθωμανισμό. Οι ομάδες αυτές δεν προέρχονται μόνο από την εθνομηδενιστική και ηθικά διαβρωμένη παρασιτική αστική τάξη αλλά επεκτείνονται και σε ομάδες διανοουμένων, πανεπιστημιακών καλλιτεχνών  της αφελληνισμένης αριστεράς  και ακόμη σε εκκλησιατικούς παράγοντες που παρακινούνται είτε από εθελοδουλία είτε από καθαρά οικονομικό συμφέρον.

Ένα μέρος της πλουτοκρατικής ελίτ επιδιώκει το οικονομικό κέρδος σε κοινές επιχειρήσεις με Τούρκους και Εγγλέζους, οι οποίες αναπτύσσονται στα κατεχόμενα εις βάρος των εθνικών συμφερόντων, τα οποία αποτάσσουν, εν’ ονόματι μίας ύποπτης επαναπροσέγγισης με τους Τούρκους της Κύπρου, και εν’ ονόματι της δήθεν επανένωσης και της ελληνοτουρκικής φιλίας. Έχουμε πλέον εισέλθει σε μια περίοδο όπου η υποταγή στον νεοθωμανισμό καθίσταται επιλογή της πλουτοκρατικής ελίτ σε Κύπρο και Ελλάδα. Έχουν αναλάβει οι δυνάμεις αυτές ρόλο κράχτη των Τουρκικών συμφερόντων και υπονόμευσης των εθνικών διεκδικήσεων. Ζούμε τα προεόρτια της καθιέρωσης του σουλτανικού δεσποτισμού και της δημιουργίας, αντιστοίχως, φαναριωτών και γραικύλων.

 Η αγγλόδουλη πλουτοκρατική ελίτ της δεξιάς της Κύπρου, η οποία κατά την περίοδο του αντιαποικιακού αγώνα πιστή στα κελεύσματα των Άγγλων υπέσκαψε τον αγώνα της ΕΟΚΑ και μετά την ανεξαρτησία, με σύμμαχο της την προδοτική αριστερά με στόχο την αποτροπή της Ένωσης, υπέσκαψαν την ενωτική παράταξη και την Ελληνική παρουσία στο Νησί και οδήγησαν το λαό στον εμφύλιο σπαραγμό και στην τουρκική εισβολή, τώρα μαζί με τη διεφθαρμένη πλουτοκρατική ελίτ του Ελλαδικού χώρου, στο βωμό των ιδιοτελών τους συμφερόντων, εν’ ονόματι, δήθεν, της επανένωσης της Κύπρου εξυπηρετούν τα συμφέροντα του νεοθωμανισμού.

Το Σχέδιο Ανάν και η πολιτική Χριστόφια, ο Γιωργάκης Παπανδρέου, η Ντόρα Μπακογιάννη, τα Τουρκικά σίριαλ στην τηλεόραση, η παραχάραξη της ιστορίας, η τεράστιες επενδύσεις της Εθνικής Τράπεζας στην Τουρκία, οι επενδύσεις τουρκικών κεφαλαίων στην Ελλάδα που προετοιμάσθηκαν με την έλευση Ερντογάν, και ο αυξανόμενος ρόλος του ελεγχόμενου από τους Τούρκους Πατριαρχείου στην Ελλαδική Εκκλησία αποτελούν εκφάνσεις αυτής της νέας πραγματικότητας, στην οποία ο Ελληνικός λαός εθίζεται με δόσεις.

Οι ανεπαρκείς ηγεσίες Αθηνών- Λευκωσίας

Η μισή Κύπρος σήμερα είναι κατεχόμενη.  Η υπόλοιπη βρίσκεται σε αιχμαλωσία. Οι ηγεσίες των Αθηνών και Λευκωσίας έχουν αυτοεγκλωβισθεί σε μια πορεία αυτοκαταστροφής και διαπραγματεύονται με τους Τούρκους για μια λύση, η οποία ήταν και παραμένει στρατηγική επιδίωξη της Τουρκίας. Λέγεται Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Ο Ακελικός πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας διαχειρίζεται το Κυπριακό ζήτημα, βάσει ενός αφελούς δόγματος, «Λύση από τους Κυπρίους για τους Κυπρίους». Πρόκειται, όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας περί εγκληματικής ανοησίας της οποίας εμπνευστές είναι οι Βρετανοί και προαγωγός της το ανθελληνικό ΑΚΕΛ.

Το δόγμα αυτό υπονοεί ότι η Κύπρος είναι μιά κυρίαρχη χώρα, με ένα εθνοτικό ζήτημα το οποίο καλούνται να επιλύσουν οι δυο κοινότητες. Στην πραγματικότητα το Κυπριακό κράτος είναι μειωμένης κυριαρχίας, οι Τουρκοκύπριοι αποτελούν στρατηγική μειονότητα της επεκτατικής Τουρκίας, η οποία ονειρεύεται την αναβίωση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, επί τη βάσει της οποίας έχει σχεδιάσει τις γεωπολιτικές της επιδιώξεις και χρησιμοποιεί για αυτό το σκοπό την τουρκοκυπριακή μειονότητα σήμερα στην Κύπρο, αύριο τη μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη.

Ούτε βέβαια και η κυβέρνηση Αθηνών δείχνει να αντιλαμβάνεται τις γεωπολιτικές επιδιώξεις της Τουρκίας. Την παντελή άγνοια του την εξέφρασε ο Ελληνας Πρωθυπουργός κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Ερντογάν με την αφοπλιστικής αφέλειας παράκλησή του προς τον νεοσουλτάνο της Άγκυρας, να του ζητούν την άδεια οι Τούρκοι αεροπόροι όταν προτίθενται να παραβιάσουν τον Ελληνικό εναέριο χώρο. Επίσης η βλακώδης παραδοχή του ότι οι Τούρκοι μπορούν να μας πάρουν όποιο νησί επιθυμούν όποτε το θελήσουν, προκάλεσε και πολύ γέλιο στους Τούρκους.

Εν ολίγοις οι κυβερνήσεις Αθηνών και Λευκωσίας δίνουν μαθήματα ραγιαδισμού στην επέλαση της νεοθωμανικής διπλωματίας. Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι οι ηγεσίες του Ελληνισμού είναι, εκτός από ανόητες,  και εγκληματικά αδιάβαστες! Ωστόσο ευθύς αμέσως καταφθάνει ο Τούρκος υπουργός εξωτερικών, ο δαιμόνιος Νταβούτογλου, του οποίου οι ξεκάθαρες δηλώσεις, για τις επιδιώξεις της Τουρκίας και τους γεωπολιτικούς της σχεδιασμούς, προκαλούν ερωτηματικά, εάν όντως οι ηγεσίες είναι τόσο ανόητες ή συνειδητά υποσκάπτουν το Έθνος. Τι λέει ο κ. Νταβούτογλου; 

«Μια Τουρκία, που έχει αποκλειστεί από το Αιγαίο και έχει περικυκλωθεί στα νότια από τη «Ρωμαίικη διοίκηση της Νοτίου Κύπρου», σημαίνει ότι τα περιθώρια της να κάνει ένα άνοιγμα στον κόσμο έχουν περιοριστεί σημαντικά. Το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των νησιών του Αιγαίου βρίσκονται υπό ελληνική κυριαρχία, αποτελεί το σημαντικότερο αδιέξοδο της πολιτικής της εγγύς θαλάσσιας περιοχής της Τουρκίας. Η βασική πηγή προβλήματος στο Αιγαίο είναι η αγεφύρωτη αντίφαση μεταξύ της γεωλογικής και γεωπολιτικής πραγματικότητας και του ισχύοντος καθεστώτος….  

Η Κύπρος, που κατέχει μία κεντρική θέση στην παγκόσμια ήπειρο από την άποψη της ίσης σχεδόν απόστασης που απέχει από την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική, βρίσκεται μαζί με την Κρήτη πάνω σε ένα άξονα όπου τέμνονται και οι υδάτινες αρτηρίες … επέχει επίσης τόπο μιας σταθερής βάσης και αεροπλανοφόρου που είναι σε θέση να ελέγχει τις περιοχές του Περσικού Κόλπου και της Κασπίας και τις υδάτινες αρτηρίες του Άντεν και του Ορμούζ…  

Δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει τη στρατηγική θέση της Κύπρου, λόγω της οποίας οι Άγγλοι,  των οποίων η μεγαλοπρεπής αποικιακή περίοδος έχει παρέλθει, αποφάσισαν μέχρι σήμερα να διατηρήσουν στρατιωτική βάση …  

Μια χώρα που παραμελεί την Κύπρο δεν είναι δυνατό να έχει ένα αποφασιστικό λόγο στις παγκόσμιες και περιφερειακές πολιτικές… διότι αυτό το μικρό νησί κατέχει μία θέση που μπορεί να επηρεάσει άμεσα τους στρατηγικούς συνδέσμους μεταξύ της Ασίας και της Αφρικής, της Ευρώπης και της Αφρικής και της Ευρώπης με της Ασίας… διότι η Κύπρος με την ανατολική της άκρη ομοιάζει ένα βέλος στραμμένο προς τη Μέση Ανατολή και με τη δυτική της άκρη συγκροτεί το θεμέλιο λίθο των στρατηγικών ισορροπιών της Ανατολικής Μεσογείου, των Βαλκανίων και της Βόρειας Αφρικής….  

Δεν υπάρχουν πια ανεξάρτητες μεταξύ τους μία Βαλκανική πολιτική και μία Μεσανατολική πολιτική … αλλά μία Μεσανατολική-Βαλκανική πολιτική που έχει στο κέντρο της την Ανατολική Μεσόγειο, όπου η Κύπρος συνιστά το βασικότερο εργαλείο αυτής της πολιτικής…  

Στο πλαίσιο αυτό, το Κυπριακό δεν είναι ούτε ένα συνηθισμένο τουρκο-ελληνικό εθνοτικό ζήτημα, ούτε απλώς μία χρονίζουσα τουρκο-ελληνική ένταση. Η Τουρκία, που κατέχει μία θέση που επηρεάζεται άμεσα από όλες αυτές τις ισορροπίες, είναι υποχρεωμένη να αξιολογήσει την επί του Κυπριακού πολιτική της έξω από το περιορισμένο πλαίσιο των τουρκο-ελληνικών σχέσεων … Γι αυτό το λόγο, η προστασία της τουρκικής κοινότητας της Κύπρου, έχει μεγάλη σημασία όχι μόνο από την άποψη της εν λόγω κοινότητας, αλλά και από την άποψη του μέλλοντος των λοιπών κοινοτήτων, οι οποίες συνιστούν Οθωμανικά
κατάλοιπα.
  Κι αν δεν υπήρχε ακόμη κι ένας μουσουλμάνος Τούρκος εκεί, η Τουρκία όφειλε να διατηρεί ένα κυπριακό ζήτημα. Καμία χώρα δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη σε ένα τέτοιο νησί που βρίσκεται στην καρδιά του ζωτικού της χώρου. Όπως τα Δωδεκάνησα, όπου δεν υπάρχει πλέον ένας επαρκής τουρκικός πληθυσμός, εξακολουθούν να διατηρούν τη σημασία τους για την Τουρκία και όπως οι ΗΠΑ, παρόλο που δεν έχουν καμία πληθυσμιακή προέκταση προς την Κούβα και τα υπόλοιπα νησιά της Καραϊβικής, ενδιαφέρεται άμεσα γι’ αυτά, έτσι και η Τουρκία είναι υποχρεωμένη από στρατηγική άποψη να ενδιαφέρεται για την Κύπρο …  

Το θέμα των πυραύλων, που προορίζονταν να εγκατασταθούν στην Κύπρο και που εμπεριείχαν τον κίνδυνο η στρατιωτική δυναμική της Ελληνο-Κυπριακής συμμαχίας να αποκτήσει την ισχύ να απειλήσει τις περιοχές της Μικράς Ασίας … αποδεικνύει για μία ακόμη φορά τη σημασία της Κύπρου, που έχει την ιδιότητα να είναι ένα είδος πλωτής βάσης, για τη συνολική ασφάλεια της χερσονήσου της Μικράς Ασίας …  

Καμία παγκόσμια και περιφερειακή δύναμη … δεν μπορεί να παραμελήσει την Κύπρο… Η Τουρκία, πρέπει να βλέπει το στρατηγικό πλεονέκτημα που απέκτησε στο θέμα αυτής της παραμέτρου τη δεκαετία του εβδομήντα, όχι ως στοιχείο μιας αμυντικής κυπριακής πολιτικής που προσανατολίζεται στη φύλαξη του ισχύοντος καθεστώτος, αλλά ως ένα από τα .. βασικά στηρίγματα μιας επιθετικής στρατηγικής θάλασσας .»  

Πρόσφατα έχει μιλήσει σε αθηναϊκό ακροατήριο η Κύπρια σκηνοθέτης, κυρία Θέκλα Κίττου. Με την κα Κίττου μας χωρίζουν βαθύτατες ιδεολογικές διαφορές. Όμως ο λόγος της ήταν αρκετά μεστός.  Τετραγωνίζοντας την τραγικότητα των εξελίξεων η κυρία Κίττου διατύπωσε τις ακόλουθες απόψεις:   

«1. Η Τουρκία βρίσκεται ήδη εντός και διαθέτει πολιτική βούληση εφαρμογής σταθερών στόχων 

2. Είναι στρατοκρατική χώρα, χωρίς δημοκρατική παράδοση, με πολυπληθή και εύκολα χειραγωγούμενο λαό 

3. Διαθέτει ηγέτιδα τάξη αποφασισμένη να υπηρετήσει το όραμα της νέας Τουρκίας 

4.Διαθέτει δυναμική οικονομία, ενώ αναπτύσσεται θεσμικά και τεχνολογικά σε τοπική υπερδύναμη 

5. H νέα Τουρκία εξυπηρετεί την μόνη υπερδύναμη για την ηγεμόνευση της περιοχής και για την ανάσχεση της Ρωσσίας

6. Ο Νεοοθωμανισμός είναι ανερχόμενη ανάμεσα στην παγκόσμια ελίτ ιδεολογία, συγγενής με την παγκοσμιοποίηση, της οποίας προβάλλεται ως η Μεσογειακή εκδοχή 

7. Σοβαρό τμήμα της πνευματικής και πολιτικής μας ηγεσίας έχει προσχωρήσει στον Νεοοθωμανισμό 

Το επόμενο ερώτημα τίθεται ως προς το Ελλαδικό Κράτος. Διαθέτει η Ελλάδα ένα στρατηγικό σχέδιο για την σωτηρία της Κύπρου, αλλά και πριν απ’ αυτό: έχει η Ελλάδα γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό ενδιαφέρον για την Κύπρο; Με λόγια και με έργα δηλώνει πως ΟΧΙ!  Άλλωστε αυτό διαλαλείται με το σύνθημα ΛΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΥΠΡΙΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΥΠΡΙΟΥΣ! 

Θέλω να μεταφέρω την αγωνία που έχει ακρωτηριάσει τη σκέψη των Κυπρίων. Να πω ότι κάτω από τον ύπνο της κυπριακής κατάστασης δεν κρύβεται ασυνειδησία, αλλά ανέκφραστο πένθος.  Θέλω να πω στην κοινωνική και πολιτική ηγετική ελίτ της χώρας, ότι οι Κύπριοι είμαστε πεπεισμένοι ότι δεν υπάρχει εθνικό ενδιαφέρον για την πατρίδα μας, αφού η ελίτ αυτή δεν είναι σε θέση να υπερασπιστεί το Ελληνικό έθνος-κράτος. Πλέον παρατηρεί αμέτοχη, άν δεν συνεργεί κιόλας στην αποδόμησή του. Πιθανόν αυτά να είναι τα όρια του ελληνικού αστισμού, δηλωτικά της εξάρτησής του. Όμως, οι Έλληνες αστοί δεν έχουν κι αυτοί ανάγκη από ένα στρατηγικό βάθος; Μέσα σε μια παγκοσμιοποιημένη αγορά, η Κύπρος τους περισσεύει; Ποιό θα είναι το ελληνικό στρατηγικό βάθος, μετά την απορρόφηση της Κύπρου από την Τουρκία; Ο κ. Νταβούτογλου με τον οποίον συνομιλεί ο κ. Δρούτσας, επιθυμεί να εγκατασταθεί στη νήσο Κύπρο, την οποία θεωρεί ως μια πλωτή βάση, απολύτως απαραίτητη για την ασφάλεια και την επέκταση της Τουρκίας. Σαν πολίτις της μόνης κρατικής οντότητας του μείζονος ελληνισμού, ερωτώ: δεν ενδιαφέρει γεωπολιτικά, γεωστρατηγικά, έστω γεωοικονομικά η Κύπρος την Ελλάδα; Ή έστω σαν αποικία;» 

Τραγικό συμπέρασμα: Σπιθαμιαίου μεγέθους πολιτικοί, άσχετοι με την πραγματικότητα ποτέ δεν μπόρεσαν να συλλάβουν αυτονόητα πράγματα. Τα κωδικοποίησε ο αείμνηστος Μιχαήλ Δούντας, από την επαύριον της τουρκικής εισβολής, στις ακόλουθες προτάσεις:

«Έσχατο, αναντικατάστατο έρεισμα εθνικής ανεξαρτησίας παραμένει η ισχύς, ως σύνθεση οικονομικής ευρωστίας, κοινωνικής συνοχής, συλλογικής συνείδησης και αξιοπρέπειας, παιδευσιακού επιπέδου, λαϊκού φρονήματος, κρατικού κύρους. Σε ύστατη, όμως, ανάλυση, ιδίως σε περιόδους γεωπολιτικών αναστατώσεων, η ισχύς συμπυκνώνεται σε πολεμική ικανότητα. Δραματική αλλά αειθαλής αλήθεια. Η ποιότητα της πολεμικής δυνατότητας είναι ο μόνος τρόπος να εξισορροπηθούν εγγενή ποσοτικά πλεονεκτήματα του αντιπάλου».

 

Μόνη επιλογή η αντίσταση στην παραιτημένη ηγεσία.

 

Είμαστε υποχρεωμένοι να αντέξουμε και να αντισταθούμε στη νεο-οθωμανική βαρβαρότητα, να υπερασπιστούμε την ιστορία και τον πολιτισμό μας και να επιβιώσουμε ως Έλληνες στην πανάρχαια τούτη κοιτίδα του ελληνικού και ευρωπαϊκού πολιτισμού. Απαιτείται ένας πανεθνικός ξεσηκωμός, που να καταργεί την  ηγεσία της παραίτησης και της ηττοπάθειας. Ένας ξεσηκωμός που θα αναδείξει τον Ηγέτη με θέληση και αποφασιστικότητα. Ένας ξεσηκωμός που θα ανατρέψει το κυρίαρχο, διαβρωμένο, μεταπρατικό, οικονομικό, πολιτικό και πολιτισμικό πρότυπο. Απαιτείται μια ιδεολογική επανάσταση που θα επαναφέρει στο επίκεντρο των αξιών του Ελληνισμού, τον πατριωτισμό, την άρνηση του χυδαίου καταναλωτισμού, την ισότητα, την αξιοκρατία, την ελευθερία. Αυτά όλα τα οποία εκφράζονται με την έννοια «Εθνικισμός».

Η νομοτέλεια

 

Ο μεγάλος Έλληνας στοχαστής, Κωνσταντίνος Πλεύρης αναφέρει στο βιβλίο του Κοινωνιολογία, το οποίο συνέγραψε το 1985:

«Η κοινωνική ακμή είναι υπόθεσις δυνάμεως (υλικής και πνευματικής) ενώ η κοινωνική παρακμή είναι υπόθεσις αδυναμίας. Με την παρακμή αι κοινωνίαι μαραίνονται και θνήσκουν από εσωτερικάς αιτίας θανάτου. Οι λόγοι παρακμής είναι πολλοί και διάφοροι. Όλοι τους όμως έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Αυτό που προαναφέραμε: εξασθενίζουν την κοινωνίαν. Υπάρχουν ιδεολογικαί θεωρίαι που αν επικρατήσουν ζημιώνουν την κοινωνίαν. Το ίδιο μπορούν να κάνουν και συστήματα διακυβερνήσεως, τα οποία σαν φυματίωσις διαβρώνουν τον κοινωνικό δυναμισμόν.

 

Στην περίπτωσι που δεν λειτουργήση το ένστικτο αυτοσυντηρήσεως της κοινωνίας και δεν αποτιναχθούν αί κοινωνιοδιαλυτικαί θεωρίαι ή τα κοινωνικοϋπονομευτικά συστήματα διακυβερνήσεως, τότε η κοινωνία εισέρχεται στην σκία του θανάτου. Δεν έχετε παρά να διαβάσετε την ιστορία για να πιστοποιήσετε, ότι πολλάς φοράς κοινωνίαι κατέρρευσαν από την διάδοσιν εκφυλιστικών θεωριών, αι οποίαι σαν αποστήματα εμόλυναν και εθανάτωσαν τον κοινωνικόν οργανισμόν.

 

Θα φέρω μερικά παραδείγματα αποδυναμώσεως της κοινωνίας. Η νομιμοποίησις των ναρκωτικών πλήττει υλικώς και πνευματικώς την κοινωνίαν, η νομιμοποίησις των αμβλώσεων μειώνει τον πληθυσμόν της κοινωνίας, άρα την εξασθενεί υλικώς, η μείωσις της στρατιωτικής θητείας ή ο περιορισμός του στρατιωτικού προϋπολογισμού αποδυναμώνει υλικώς την κοινωνίαν, η καταστροφή του περιβάλλοντος, η παραχώρησις εδαφών σε άλλα κράτη, η αδιαφορία για την παιδεία κ.τ.λ.»

Βιώνουμε ήδη συνθήκες κοινωνικής παρακμής αλλά συνάμα και την παρακμή του σαθρού μεταπολιτευτικού συστήματος. Όλοι το νιώθουμε ότι κάτι καινούργιο εκκολάπτεται.  Αυτό το καινούργιο δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο εκτός από την Εθνική Αναγέννηση, η οποία μέλλει να σαρώσει το σάπιο σύστημα της πλουτοκρατικής δικτατορίας, η οποία σερβίρεται ως κοινοβουλευτική (δήθεν) δημοκρατία.

Ήρθε η ώρα των εθνικών ιδεών. Η ώρα του εθνικισμού. Δεν αρκεί ο αστικός πατριωτισμός. Ο πατριωτισμός αυτός, πολλές φορές, αποδεικνύεται περισσότερο επικίνδυνος από τον εθνομηδενισμό. Και τούτο διότι ενεργεί ύπουλα, αφού περιχαρακώνει πατριωτικές δυνάμεις, τις οποίες εκτονώνει σ’ ένα κάλπικο και ανέξοδο πατριωτισμό. Ο φορέας αυτού του πατριωτισμού το περισσότερο που μπορεί να προσφέρει είναι να αρνηθεί το ξεπούλημα. Πρόκειται περί ενός πατριωτισμού καθεστωτικού, από τον οποίο εμφορούνται οι μικροαστοί της καθημερινότητας, οι οποίοι δεν είναι διατεθειμένοι να αναλωθούν για το Έθνος. Οι φορείς του πατριωτισμού αυτού είναι ιδιοτελή ανθρωπάκια, οι οποίοι θητεύουν στα κόμματα τους αποβλέποντας στην εξυπηρέτηση του μικροσυμφέροντός τους, εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Αντιμάχονται την έννοια του Έθνους και πλείστοι από αυτούς δηλώνουν Κύπριοι, δεν τολμούν να αποκηρύξουν την Ομοσπονδία, μήπως παρεξηγηθούν από τους εθνομηδενιστές, δηλώνουν αντιρατσιστές και θεωρούν τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες τους. Αυτοί οι «πατριώτες» δυσφημίζουν τον εθνικισμό και περιγράφουν εμάς ως ακραίους. Και βέβαια ο δικός μας πατριωτισμός δεν έχει σχέση μ’ αυτούς. Ο δικός μας πατριωτισμός είναι μαχητικός, αντικαθεστωτικός, είναι ταυτισμένος με τη φυλετική αντίληψη της Ιστορίας. Είναι ο Ελληνικός Ριζοσπαστικός Εθνικισμός.         

Χρειάζεται λοιπόν να συνειδητοποιήσουμε ότι θα πρέπει να περάσουμε στη δράση. Να κάνουμε τον πατριωτισμό μας πράξη. Να ενεργήσουμε ως εθνικιστές. Να αποκαθάρουμε πρωτίστως την έννοια, από το εγκληματικό περίβλημα, με το οποίο την περιέβαλαν οι βρώμικοι αντίπαλοί της. Να συνδεθούμε με πίστη, αυτοθυσία και διαίσθηση με τη ζωή του Έθνους. Να διακονήσουμε την παράδοση μας και να αναπτύξουμε τη συνείδηση μας στον Ελληνικό τρόπο ζωής.  Να επιδείξουμε εμπράκτως αγάπη προς το Έθνος και προς κάθε Εθνικό.  Να περιφρουρήσουμε αξίες, πολιτισμό, περιβάλλον, γλώσσα. Να περιφρουρήσουμε τη φυλή μας, και τον γεωγραφικό χώρο που μας απέμεινε και περικλείεται στα γεωγραφικά όρια του Ελλαδικού και Κυπριακού Κράτους. Να διεκδικήσουμε αυτό που ανήκει σε μας και στα παιδιά μας.  Να αγωνιστούμε για να λευτερώσουμε τα σκλαβωμένα εδάφη του Ελληνισμού.  Και εάν εμείς σταθούμε ανάξιοι να το πετύχουμε να παραδώσουμε σκυτάλη στις επερχόμενες γενεές! Ας το συνειδητοποιήσουμε επιτέλους! Η Ελλάδα θα επιβιώσει μεγάλη, ρωμαλέα και κυρίαρχη. Η μικρή ανυπόληπτη Ελλάδα της παρακμής και της καρπαζιάς είναι καταδικασμένη σε θάνατο. Η Κύπρος θα επιβιώσει Ελληνική και ενωμένη σε μια γροθιά με την μάνα Ελλάδα. Κύπρος, δήθεν ανεξάρτητη διζωνική και τριχοτομημένη έχει μόνο ένα προορισμό, την τουρκική προτεκτορατοποίηση της.  

Ο καθένας από εμάς ας ακολουθήσει την προτροπή του Ίωνα Δραγούμη ότι είναι: «ο είς και μόνος που θα σώσει το Έθνος» και ας αδράξει το μέλλον της πατρίδας στα χέρια του. Να νοιώσει στο αίμα του τις προσταγές του Καζαντζάκη:

«…Το πρώτο σου χρέος εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους.

 

Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους.

 

Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στον  γυιό σου την μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει…..».

 

Η πρωτοπορία του Έθνους υπήρξε πάντοτε η εκλεκτή μειοψηφία. Η μάζα ακολουθεί. Σε αυτή τη μειοψηφία απευθύνονται οι πύρινοι  στίχοι του Κωστή Παλαμά

 

«Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα,/Ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφ’ το,/και χτίσε κάστρο απάνου του και ταμπουρώσου μέσα,/για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα,/π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει…» 

 

 

Παναγιώτης Κλεοβούλου

Αθήνα 26 Μαίου2010

Βίντεο

Μόνιμα