Antistasi

ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗ Κυριακή, στο Ηρώον Απελευθερωτικού Αγώνα ΕΟΚΑ 1955-59, στα βουνά μεταξύ Κάτω Αμιάντου-Πελεντριού, έγινε η κήρυξη της εκστρατείας «Οδός Ελευθερίας», που πραγματοποιείται για 15η χρονιά, για ενίσχυση του  Ξαναζωντάνεψαν οι μνήμες της ΕΟΚΑ και οι θρύλοι της λεβεντιάς των ωραίων παιδιών του Διγενή. Ανεμνήσθημεν ημερών ηρωικών και θυσιαστικών, όταν ο θάνατος ήταν γλυκύς, όταν πέθαινες για την πατρίδα και την ελευθερία.Μελάθρου Αγωνιστών.

Οι νέοι της ΕΟΚΑ έψαλλαν τον Ύμνον εις την Ελευθερία και βροντοφώναζαν τη γλυκιά μανούλα, Ελλάδα, όταν ανέβαιναν στο ικρίωμα. Πώς να χωρέσει η Ιστορία σε ένα υπόμνημα; Πώς να χωρέσει σε ένα φάκελο, ένας λαός που πολεμά για την ελευθερία του; Κύρια ομιλήτρια στην εκδήλωση μνήμης, τιμής και πατριωτικής αγωνιστικότητας ήταν η Μαίρη Ιωαννίδου-Κουτσελίνη, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.

Στην ομιλία της υπογράμμισε ότι «ο Αγώνας της ΕΟΚΑ είναι ό,τι πιο ένδοξο έχουμε στην ψυχή και στο αίμα μας, στο πνεύμα και στο παρελθόν μας».

Πρόσθεσε πως ο κυπριακός Ελληνισμός δεν μέτρησε «αν η Ελλάδα ήταν φτωχή και αδύναμη παρά μόνο ότι ήταν η Ελλάδα, η ψυχή που συγκράτησε τις στρατιές του Άξονα, η ίδια ψυχή που ζέσταινε το αίμα του Ζάκου, του Μάτση, του Μιχαήλ και του Παλληκαρίδη. Η ψυχή που εξέφρασε ο Ανδρέας Παναγίδης όταν έλεγε, “Περιμένουμε την ώρα της εκτελέσεώς μας σαν άξια ώρα της Ελευθερίας”. Έτσι άνοιξαν την Οδό Ελευθερίας, μια οδό της οποίας ο δρόμος σήμερα για μας φαίνεται μακρύς και δύσβατος – γιατί ακριβώς – σε αντίθεση με τους ήρωες και τις ηρωίδες του αγώνα και τον ίδιο τον Αγώνα της ΕΟΚΑ – μας λείπει ο κοινός στόχος και η πυξίδα, που θα οδηγήσει σε αυτόν. 55 χρόνια μετά την έναρξη του αγώνα, αναζητούμε το “σωστό νόημα” της λύσης, σβήνουμε και ξανατραβούμε “κόκκινες γραμμές”, και όταν δεν συμφωνούμε, προτείνουμε την πολιτική “ας το λύσουμε και βλέπουμε”.

Μας θλίβει το ότι ο Αγώνας της ΕΟΚΑ συνεχίζει να προδίδεται, 55 χρόνια μετά, κάθε φορά που τα βάζουμε με τους Αγωνιστές, κάθε φορά που πλαστογραφούμε την Ιστορία για να χωρέσουμε όλοι μέσα, κάθε φορά που το ανοικτό πρόβλημα της εισβολής και κατοχής αγνοείται. Όταν ακόμη έρχονται σήμερα τα ΜΜΕ να ερωτήσουν “Αν έπρεπε να γίνει ο Αγώνας”.

Χωρίς να έχουν επίγνωση ότι η ερώτησή τους σημαίνει, αν έπρεπε να καεί ζωντανός ο Αυξεντίου, αν έπρεπε να απαγχονιστούν οι αγωνιστές στα φυλακισμένα μνήματα, αν έπρεπε για μια και μοναδική φορά αυτός ο λαός να αποδείξει ότι δεν φοινικίζει και ότι πάνω από το συμφέρον υπάρχει η ψυχή, η ανθρωπιά, ο αγώνας και η θυσία. Ο αγώνας της ΕΟΚΑ είχε μυθικές διαστάσεις και πτυχές, σε αλώνια και αχυρώνες, σε κρησφύγετα και ανοικτές διαδηλώσεις, με ένα θρυλικό Διγενή και ένα λαοπρόβλητο Μακάριο, που υπερέβαλαν την ανθρώπινη φύση στα μάτια του λαού και των αγωνιστών, ως σύμβολα των δικαίων τους.

Ο αγώνας της ΕΟΚΑ είχε μυθικές διαστάσεις, αλλά δεν ήταν μύθος, για να προσπαθούν οι “ευκαιριακοί ιστορικοί” να τον απομυθοποιήσουν. Ούτε μπορεί να του φορτώνουμε τη σωρεία λαθών και εγκλημάτων που ακολούθησαν μετά τον Αγώνα. Το “Αν δεν… γινόταν, ποια τα αποτελέσματα σήμερα”, μόνο σε έργα επιστημονικής φαντασίας μπορεί να λειτουργήσει. Ακριβώς γιατί ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες διαμόρφωσης των ιστορικών γεγονότων είναι ο άνθρωπος, με την αφροσύνη του ή με τη σοφία του, που οδηγεί σε προδοσίες και ατιμώσεις ή σε θεσπέσιους αγώνες ελευθερίας και αξιοπρέπειας, όπως ακριβώς ο αγώνας της ΕΟΚΑ. Ολόρθοι, όλοι, Έλληνες! Και αντίσταση κατά των γνωστών και διατεταγμένων διαστρεβλωτών και υβριστών του αγώνα της ΕΟΚΑ.

Σάββας Ιακωβίδης

Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Βίντεο

Μόνιμα