Antistasi

 

Κατά καιρούς έρχεται στο προσκήνιο από «πεφωτισμένους» αριστερούς και από τα διάφορα «Παρατηρητήρια» το ζήτημα του περίφημου κοσμικού κράτους. Κατ’ αρχάς πρέπει να τονίσουμε ότι είναι διαφορετικό το θέμα της διοικητικής διαίρεσης της Εκκλησίας από το κράτος(που κατά την άποψή μας δεν είναι εθνικά καλοπροαίρετη), από τα θέμα της θεϊκής ή κοσμικής υποστάσεως της Πολιτείας.

Ο μέγας Ντοστογιέφσκι γράφει ότι «Αν δεν υπάρχει Θεός όλα επιτρέπονται» και η φράση του αυτή καταδεικνύει ακριβώς ότι μία πολιτεία ανθρώπων χωρίς θεϊκή εντολή είναι ένα κοινωνικό συμβόλαιο, το οποίο μπορεί να κάνει την κοινωνία μας μία ζούγκλα στην κυριολεξία. Πράγμα το οποίο εν πολλοίς έχει συμβεί… Η πολιτεία των Ελλήνων πάντοτε είχε αναφορά Θεϊκή και πριν ακόμη από τον Χριστιανισμό! Θεογέννητοι ήταν οι βασιλείς της ομηρικής περιόδου, ακόμη δε και οι ίδιοι οι θεοί των Αρχαίων Ελλήνων ορκιζόντουσαν στα μαύρα της Στυγός νερά. Ο θεσμός της βασιλείας στην δημοκρατική Αθήνα ήταν ο θεσμός του Αρχιερέα της πόλεως. Στην χιλιόχρονη Αυτοκρατορία της Πόλεως των Κωνσταντίνων αρχηγός της Εκκλησίας δεν ήταν ο Πατριάρχης, αλλά ο Αυτοκράτορας! Εντελώς ξένη, λοιπόν, η έννοια του «λαϊκού κράτους» προς την Ελληνική Ιστορία και Παράδοση. Έρχεται κατ’ ευθείαν από την σιωνιστική μασσονερία και τον αγγλοσαξωνικό καπιταλισμό και βεβαίως από τον μπολσεβικισμό.

Να μη παρασύρονται κάποιοι Έλληνες πατριώτες, αρνητές για τους δικούς τους λόγους του Χριστιανισμού, εις τα περί ανεξιθρησκείας και «λαϊκού κράτους». Όλα αυτά είναι νεοεποχήτικα, σιωνιστικά και δεν έχουν καμμία σχέση με την Αρχαία Ελληνική Ευσέβεια. Η πολιτεία των Αρχαίων Ελλήνων ήταν πολιτεία θεϊκή και αυτό το οποίο κτυπιέται καίρια με όλα αυτά τα περί καταργήσεως του θρησκευτικού όρκου και αρνήσεως θρησκευτικής ορκωμοσίας των βουλευτών δεν στρέφονται μόνον κατά της Ορθοδοξίας, αλλά είναι εναντίον της θεϊκής υποστάσεως τόσο της πολιτείας, όσο και του κόσμου ολόκληρου! Είναι ένα κήρυγμα βάναυσα υλιστικό, ένα κήρυγμα αθεΐας και ματεριαλισμού.

*JULIUS EVOLA: «…Η αυτοκρατορία , που ακόμη σε αυτό το πλαίσιο κατανοείται σαν μία απεικόνιση του ουράνιου βασιλείου , παραχωρείται και προκαθορίζεται από τον θεό. Στην αυτοκρατορία ο γήινος ηγεμόνας (ο βασιλεύς αυτοκράτωρ) (Σ. μ . ελληνικά στο κείμενο) είναι ο ίδιος μία απεικόνιση του άρχοντα του σύμπαντος . Σαν άρχοντας ο ίδιος , ο ηγεμόνας είναι μόνος και χωρίς δεύτερο . Εξασκεί τον έλεγχο και στην εγκόσμια και στην πνευματική επικράτεια και το επίσημο δικαίωμα του είναι παγκόσμιο. Αυτό το δικαίωμα επεκτείνεται ακόμα και σε λαούς που έχουν μία αυτόνομη κυβέρνηση και οι οποίοι δεν υπάγονται άμεσα στην πραγματική αυτοκρατορική εξουσία (κάθε τέτοια εξουσία θεωρείται «βαρβαρική» και «όχι σύμφωνη με το δίκαιο» εφόσον έχει απλά ένα φυσιοκρατικό υπόβαθρο). Οι υπήκοοι της αυτοκρατορίας είναι οι Ρωμαίοι (ρωμαίοι ) (Σ.μ. ελληνικά στο κείμενο), όχι πλέον με μία ηθική και νομική έννοια , αλλά με την έννοια ενός ανώτερου τίτλου και χρίσματος , εφόσον ζουν στην ειρήνη που την εγγυάται ένας νόμος που είναι απεικόνιση του θεϊκού νόμου .»

Βίντεο

Μόνιμα