Antistasi

 

 181109-pneymdyn1

 

Το ζητούμενο σήμερα είναι η ανατροπή ως διαδικασία εξόδου από την κρίση. Μια ανατροπή που θα οικοδομήσει μέσα από τα ερείπια της καταστροφής. Ας μη ξεχνάμε ότι η αυθεντική διανόηση δεν παύει ποτέ να είναι το ισχυρότερο εκρηκτικό, ικανό να αναδείξει την κρίση που θα επιφέρει την «εποικοδομητική καταστροφή» (Joseph Schumpeter). Την διατάραξη δηλαδή σε πλανητική κλίμακα της κοινωνικής ειρήνης των ολιγάριθμων βολεμένων συμφερόντων, μέσα από την αποκάλυψη του μη-παραγωγικού κερδοσκοπικού παρασιτισμού μιας ολιγαρχίας συγκεκριμένων και με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά προσώπων που βρίσκονται πίσω από αυτά, και την έκθεση και δημόσια καταγγελία των ιδιοτελών ενεργειών τους στο κοινωνικό σύνολο (urbi et orbi). Η απαξίωση των «αρπακτικών» αντικοινωνικών πράξεών τους και ο συνακόλουθος κοινωνικός τους αποκλεισμός (με τη συνεχή επισήμανση και την ευρύτερη συνειδητοποίηση ότι ο σκύλος της αραβικής παροιμίας – που επειδή έχει λεφτά προσφωνείται σαν «εξοχώτατος κύριος σκύλος» – δεν είναι παρά σκύλος) αποτελούν προϋπόθεση sine qua non για να ανοίξει ο δρόμος για νέες ιδέες, νέα ηθική και νέες δραστηριότητες, ισορροπώντας «ανάμεσα σ΄αυτό που πρέπει να διατηρηθεί από το παρελθόν και σε αυτό που πρέπει να κερδηθεί στο μέλλον» (Gabriele D’Annunzio). Χρειάζεται θέλησις. Όπου υπάρχει θέλησις υπάρχει δύναμις (Der Wille zur Macht, Nietzsche). Και όπου υπάρχει δύναμις υπάρχει δρόμος.
Η πνευματική δύναμη τολμά και εκδηλώνεται ενάντια σε όλα. Κρατώντας το φραγγέλιο για να διώξει τους εμπόρους του Ναού που θέλουν να πουλήσουν τα πάντα, έτοιμη να γκρεμίσει τον ίδιο τον Ναό και σε τρεις μέρες να τον ξαναχτίσει. Επάνω σε διαφορετικά θεμέλια, βαθύτερα και ισχυρότερα, που θα τον μετατρέψουν εκ νέου σε Ναό της Σοφίας. Εκεί όπου το χρήμα παύει να μετρά και να μετριέται. Γιατί στο βασίλειο των κατακτήσεων της Γνώσης «δεν υπάρχει βασιλική (εύκολη, εξαγορασμένη, αργυρώνητη) οδός για την Γεωμετρία», και γι΄αυτό η έννοια του χρήματος χάνει το νόημά της. Εκεί οι άυλες αξίες του πνεύματος εκμηδενίζουν το «άυλο χρήμα» της σύγχρονης υλικής ευμάρειας, και αναπέμπουν στην αναβίωση της «δωρικής ηθικής» των νομοθετημάτων του Λυκούργου, στην Σπάρτη του «μολών λαβέ» και του «καταφρονείν των ηδονών», σύμφωνα με την οποία η συσσώρευση πλούτου από τους πολίτες ήταν αδύνατη (λόγω του μεγέθους και του βάρους του νομίσματος) και ο όποιος παράνομος πλουτισμός τους το μόνο που διασφάλιζε ήταν μία «ελεύθερη πτώση» στον Καιάδα.
Όπως έχουν τα πράγματα, ο κόσμος του σήμερα, στον οποίο έχει θεσμικά επιβληθεί ως «δίκαιον» το «της καθεστηκυίας αρχής συμφέρον», σε κάνει να μην θέλεις να συγχρωτίζεσαι μαζί του. Να μην θέλεις να είσαι εκεί που είναι οι άλλοι, οι συμβατικοί και συμβιβασμένοι. Σε σπρώχνει να είσαι «αλλού». Μπροστά, πίσω ή πλάι δεν έχει σημασία, αρκεί να είσαι «αλλού» (Drieu La Rochelle). Και όπως είναι σήμερα τα πράγματα αξίζει να είσαι «αλλού», αρκεί να μην υποτάσσεσαι στις νόρμες της σημερινής «κοινωνίας των ακρίδων». Κρατώντας πάντα ζωντανό μέσα σου αυτό που ο Ρένος Αποστολίδης χαρακτήρισε ως «την απειλή μιας απρόσμενης Άνοιξης». Περιμένοντας τον καιρό και τον χρόνο.
Στο κάτω-κάτω ο χρόνος δεν είναι παρά η μαγική διάσταση για να μην γίνονται όλα τα πράγματα με μιας. Κι αν δεν σ΄αρέσει ο καιρός, περίμενε πέντε λεπτά. Θ΄αλλάξει. Και τότε:
Άξιον εστί το χώμα που ανεβάζει

μιαν οσμή κεραυνού σαν από θειάφι
του βουνού ο πυθμένας, όπου θάλλουν
οι νεκροί, άνθη της αύριον

Ένας από αυτούς τους νεκρούς που θάλλουν στου βουνού τον πυθμένα, έτοιμοι να προβάλλουν ξανά από το ηφαίστειο που κοχλάζει στα σπλάχνα του, αποτύπωσε κάποτε με ενάργεια, μέσα από τα μάτια της νιότης του και τα λόγια της αθωότητάς του, την κατάσταση που βιώνουμε, και το τι χρειάζεται για την ανατροπή της.
«Σήμερα η κατάσταση είναι κρίσιμη… Μου φαίνεται ότι η χώρα ψυχορραγεί. Η απελπισία είναι μεγάλη. Ποιος μπορεί να την εξαλείψει; Η κυβέρνησή μας βασίζεται στη διαφθορά και στα ρουσφέτια. Ποιος μπορεί να το αλλάξει αυτό;… Πού είναι οι άνδρες οι έτοιμοι να θυσιαστούν για το ιερό χώμα της πατρίδος; Πού είναι οι άνδρες οι έτοιμοι να δώσουν τη ζωή τους για την ανεξαρτησία της χώρας; Πού είναι αυτός ο οποίος θα αναδημιουργήσει τη χώρα ώστε να μπορέσει ο αδύναμος και ταπεινωμένος να σηκωθεί όρθιος, να ζήσει ελεύθερος και ανεξάρτητος; Πού είναι η αξιοπρέπεια; Πού είναι ο εθνικισμός; Όλα αυτά έχουν χαθεί, και το έθνος κοιμάται όπως οι άνθρωποι στο Σπήλαιο.
«Ποιος μπορεί να αντισταθεί σήμερα; Ποιος μπορεί να παρενοχλήσει; Οι άνθρωποι ξέρουν μόνο να κολακεύουν… Χρειάζονται έναν αρχηγό που θα τους ενθαρρύνει να παλέψουν για τη χώρα τους. Αυτός θα γίνει τότε κεραυνός και θα κάνει τα οικοδομήματα της καταπίεσης να κλονιστούν συθέμελα».
Γιατί, «ως ελάλησε» και ο μεγάλος αινικτής, ο «οχλολοίδωρος» Ηράκλειτος: «Τα πάντα οιακίζει ο κεραυνός». Στην ερώτηση λοιπόν «τι χρειάζεται για την έξοδο από την κρίση», η απάντηση είναι απλή, τραχεία, αφοριστική, και ευαγγελική: «Ενός εστί χρεία».

Χρίστος Γούδης

Πηγή: Ελεύθερος Κόσμος

Βίντεο

Μόνιμα