Antistasi

cebaceb1ceb9-cebfceb9-ceb4cf85cebf

   Ο Γρίβας Διγενής στην Τηλλυρία, το 1964. Δεξιά ο Ν. Κόσης.

ΟΣΟΙ παρακολούθησαν στο ΡΙΚ το πρόγραμμα «Αμύνεσθαι περί πάτρις», την Κυριακή 2.10.2016,και τα όσα είπε ο κ. Νίκος Κόσης «για τους άοκνους αγώνες του για τη δημιουργία της Εθνικής Φρουράς το 1964», δεν μπορεί παρά να τον λυπήθηκαν. Και ήταν όντως για λύπηση, όταν μιλούσε με έπαρση νομιζόμενος ότι δεν τον έβλεπε κανένας, για την ίδρυση της Ε.Φ. χωρίς να κάνει απλή έστω αναφορά στον στρατηγό Γεώργιο Γρίβα Διγενή. Ούτε καν το όνομά του δεν καταδέχτηκε να πει, ενώ γνωρίζει πολύ καλά, ότι ο στρατηγός ήταν ο εμπνευστής, οργανωτής και εμψυχωτής της Ε.Φ.

Γονυκλινείς παρακλήσεις!

Ο ΚΟΣΗΣ, όμως, ξέρει καλύτερα παντός άλλου, πως ήταν ένας από εκείνους  που, με επικεφαλής τον υπουργό Εσωτερικών Πολύκαρπο Γιωρκάτζη, είχαν πάει στην Αθήνα νωρίς το 1964, όταν άρχισαν τα αιματηρά επεισόδια μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων και γονυκλινείς θερμοπαρακαλούσαν τον Αρχηγό τους στην ΕΟΚΑ να κατέβει αμέσως στην Κύπρο, για να την σώσει από την Τουρκία η οποία απειλούσε με εισβολή.

ΚΙ όταν ο Διγενής ήρθε στο νησί τον Ιούνιο του ’64, μαζί με χιλιάδες Έλληνες στρατιώτες, άρχισε η υπονόμευση και του ίδιου και του ελληνικού στρατού. Και δεν ήταν αμέτοχος στην υπονόμευση αυτή και ο ίδιος ο Κόσης, όπως αυτό αντικατοπτριζόταν στα δημοσιεύματα και την αρθρογραφία της εφημερίδας του «Ο Αγών». Και η Ιστορία έχει ήδη καταγράψει, ότι πίσω από την πολεμική αυτή ήταν ο Μακάριος και ότι, ενώ ο Διγενής και μεραρχία ήταν η ασπίδα της Κύπρου για προστασία της από εσωτερική και εξωτερική επιβολή και πρωτοπόροι στον αγώνα για την Ένωση, ο ίδιος ο Μακάριος απέδειξε πως δεν πίστεψε ποτέ σ’ αυτήν παρόλο ορκίστηκε να την πραγματοποιήσει, οι δε σχετικές διακηρύξεις του αποδεικνύονταν πομφόλυγες για εσωτερική κατανάλωση και παραπλάνηση του κυπριακού και ελληνικού λαού.

Διγενής και ελληνικός στρατός στην Κύπρο

ΜΕ βάση λοιπόν τα γεγονότα – αδιαμφισβήτητα και ιστορικά τεκμηριωμένα – ο στρατηγός Γρίβας, από την πρώτη ώρα που άρχισαν τα επεισόδια στην Κύπρο (για τα οποία ο ίδιος προειδοποιούσε ότι θα συνέβαιναν αν συνεχιζόταν το βιολί της τροποποίησης του Συντάγματος χωρίς την αναγκαία πολιτική μελέτη και στρατιωτική προετοιμασία) και οι Τούρκοι έδειξαν καθαρά τις προθέσεις τους για διχοτόμηση της Κύπρου, κινητοποιήθηκε, έκαμε ευρεία σύσκεψη στην Αθήνα με Κύπριους αγωνιστές για άμεση βοήθεια προς την Κύπρο και είχε συνεχείς επαφές και συνεννοήσεις με την Κυβέρνηση, τον βασιλέα και την πολιτική ηγεσία της Ελλάδας, για άμεση βοήθεια προς την Κύπρο.

ΚΑΙ, πράγματι, ο Διγενής εισακούστηκε από τον τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας Πέτρο Γαρουφαλιά, αλλά και τον Πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου, ότι η Κύπρος έπρεπε να θωρακισθεί αμυντικά και στρατός ελληνικός να σταλεί αμέσως στην Κύπρο. Όπως και έγινε. Ήρθε μυστικά στην Κύπρο μεραρχία ελληνικού στρατού, με άρματα μάχης και όλο τον άλλο απαραίτητο εξοπλισμό της, ενώ παράλληλα μπήκαν τα θεμέλια για την οργάνωση μόνιμου στρατού στο νησί, που ο Διγενής θεωρούσε άκρως απαραίτητη. Για να μην χάνεται μάλιστα χρόνος, κατάρτισε προκαταρτικά σχέδια για την άμυνα της Κύπρου, ήρθε σε συνεννόηση με τον Γιωρκάτζη για την ετοιμασία νομοσχεδίου για στράτευση και μόλις αυτό εγκρίθηκε από τη Βουλή, εστάλη στην Κύπρο ως πρώτος Αρχηγός ΓΕΕΦ ο αντιστράτηγος Γεώργιος Καραγιάννης. Με εντολή να δημιουργηθούν αμέσως 19 τουλάχιστον τάγματα στρατευσίμων και εθελοντών, διότι αυτό επέβαλλαν οι επείγουσες περιστάσεις.

ΤΙ ΕΓΙΝΕ τελικά; Φτάνοντας ο Διγενής στις 10 Ιουνίου 1964, αυτό που διαπίστωσε ήταν ότι είχε οργανωθεί ένα μόνο τάγμα λόγω του χάους που επικρατούσε! Κι ανασκουμπώθηκε τότε ο στρατηγός, μαζί με άριστους Έλληνες επιτελείς που έφερε μαζί του (τον «ανθό» του ελληνικού στρατού τότε) και έστησαν μονάδες, εκπαίδευσαν κόσμο, οργάνωσαν στρατόπεδα και δημιούργησαν φυλάκια-φρούρια στην ακτογραμμή από τον Ξερό μέχρι την Αμμόχωστο, για την απόκρουση ενδεχόμενης τουρκικής εισβολής. Είναι αυτά τα φυλάκια που, κατά την περίοδο 1967-74 ο Μακάριος – ιδίως εκείνα στις ακτές της Κερύνειας και του Μπογαζιού Αμμοχώστου – φρόντισε να αφανίσει…για λόγους τουριστικούς!

Η 31η Μοίρα Καταδρομών, που οργανώθηκε τότε στην περιοχή των Πλατρών με χρήματα της πριγκίπισσας Ζήνας Κάνθερ, πολέμησε ηρωικά στην Τηλλυρία τον Αύγουστο του 1964, με στρατιωτική ζωή μόλις δύο μηνών. Στις μάχες της Τηλλυρίας έκαμε, βέβαια, αναφορά και ο κ. Κόσης, αλλά «ξέχασε» και πάλι ν’ αναφέρει ότι επικεφαλής όλων των δυνάμεων που υπεράσπισαν την πατρώα γη τότε ήταν ο στρατηγός Γρίβας, που βρισκόταν μάλιστα αυτοπροσώπως στην περιοχή.

Διασυρμός, συκοφαντίες, προπαγάνδα και βόμβες!

ΤΑ ΟΣΑ επακολούθησαν από τότε μέχρι τον Νοέμβριο του 1967, όταν με το στημένο φιάσκο της Κοφίνου εκδιώχθηκαν από την Κύπρο η ελληνική μεραρχία ο Διγενής, μόνο αηδία προκαλούν, αλλά και βεβαιότητα για κάτι, που μόνο ως σατανικά σχεδιασμένο μπορεί να χαρακτηριστεί: Διγενής και Ελλάδα διασύρονταν καθημερινά από μια καλά οργανωμένη κατάσταση διαβολής και προπαγάνδας με συγκεκριμένο κέντρο αποφάσεων, αποκορύφωμα του οποίου ήταν το δήθεν «στρατιωτικό θέμα», που προηγήθηκε του στρατιωτικού πραξικοπήματος στην Ελλάδα και, ως συνέχεια, η προσπάθεια εξόντωσης του Διγενή με τη πτώση του αεροπλάνου με τον οποίο θα επέστρεφε στην Κύπρο από την Αθήνα, με κατάληξη – τραγική και εθνικά επιζήμια – τα γεγονότα της Κοφίνου.

  • ΚΑΙ βέβαια πρέπει να γνωρίζει ο κυπριακός λαός, ότι το «μενού» του μένους κατά Γρίβα και ελληνικού στρατού στην Κύπρο δεν περιορίστηκε μόνο σε συκοφαντίες και υβρεολόγιο από άμβωνες και έντυπα, αλλά περιλάμβανε ακόμα και βομβιστικές επιθέσεις, όπως στη Λέσχη της ΕΛΔΥΚ και αλλού.

ΤΙ ΗΤΑΝ το «στρατιωτικό θέμα»; Ήταν η προσπάθεια του Μακαρίου, μέσω πληρωμένων οργάνων του, και υποτακτικών του με επικεφαλής τον Γιωρκάτζη, να βάλουν τον Διγενή κάτω από τις διαταγές του…Υπουργείου Εσωτερικών της Κύπρου! Τον Αρχηγό της Ανωτάτης Στρατιωτικής Διοικήσεως Αμύνης Κύπρου στρατηγό Γρίβα Διγενή, εθνικό πολέμαρχο που η μητέρα πατρίδα τίμησε όσο και τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη (και μόνον αυτούς στον υπέρτατο βαθμό), να τον ελέγχουν και διατάζουν ο Γιωρκάτζης, ο «επιτελάρχης» Κόσης και η λοιπή συνομοταξία των ανεπαρκών «επιτελών», υπηρετών του Μακαρίου! Δοξάστε τους!

  • ΣΤΑ ίδια πλαίσια, που αποτελούσαν σχέδια και επιδιώξεις του Μακαρίου, και ο διορισμός ως Αρχηγού της Εθνικής Φρουράς του στρατηγού Ιωάννη Γεννηματά, πρώην Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Στρατού της Ελλάδας, εκδιωκόμενου του στρατηγού Ηλία Πρόκου!

ΜΟΝΟΝ οργή και αηδία μπορεί να αισθανθεί κάποιος, όταν θελήσει να μελετήσει όσα διαδραμαρίστηκαν κατά το 1964-67, με κερασάκι στην τούρτα» το ανύπαρκτο «στρατιωτικό θέμα». Η εφημερίδα του Κόση «Αγών» της εποχής εκείνης, είναι ενδεικτική

%ce%b1%ce%b3%cf%89%ce%bd-1

«Ο Μακάριος κερδίζει την μάχην» (για το «στρατιωτικό»), έγραφε τον Μάρτη του 1966 η εφημερίδα του Κόση «Ο Αγών». Στο πάνω μέρος της φωτοτυπίας η υπογραφή του αρχισυντάκτηκαι κατά νόμο υπευθύνου της εφημερίδας, Διομήδη Γαλανού, ο οποίος ήταν αρχισυντάκτης και το 1974, όταν ο Κόσης τον απέλυσε για τον τίτλο της εφημερίδας αμέσως μετά το πραξικόπημα, δήθεν ότι δεν γνώριζε ότι έγραφε «Έπεσε ο τύραννος»! Ποιος όμως μπορεί να το πιστέψει αυτό, αφού επρόκειτο για ένα πολύ σοβαρό θέμα, που ήθελε απαραίτητα την έγκριση του εκδότη;

της παραπληροφόρησης, της λάσπης και συκοφαντίας εναντίον του Διγενή και της Ελλάδας για το «θέμα» αυτό, με παράλληλη, βέβαια, υμνολογία και «γλείψιμο» του Μακαρίου. Περιοριζόμαστε σε μερικά μόνο δείγματα της «βιομηχανίας» αυτής, μέσα από τις στήλες του «Αγώνα»:

  1. «Μη Αρχηγός κράτους ο κ. Στεφανόπουλος – αρχηγός του ελληνικού κράτους είναι ο βασιλεύς Κωνσταντίνος – εκάλεσεν απρεπώς αρχηγόν κράτους, τον Μακαριώτατον Πρόεδρον της Κυπριακής Δημοκρατίας, να συμβιβασθή δι’ αμοιβαίων υποχωρήσεων με ένα υφιστάμενον του Υπουργείου Αμύνης της Ελληνικής Κυβρνήσεως, τον στρατηγόν Γρίβαν. Η εξίσωσις είναι απαράδεκτος. Και ο διαιτητικός ρόλος του Πρωθυπουργού της Ελλάδος αήθης. Και ο κυπριακός ελληνισμός απορρίπτει και την εξίσωσιν και τον διαιτητικόν ρόλον του κ. Στεφανόπουλου. Υπάρχουν αρχαί διεθνώς παραδεδεγμέναι, βάσει των οποίων πρέπει ν’ αντικρυσθή το στρατιωτικόν θέμα της Κύπρου. Διατί ο κ. Στεφανόπουλος δεν επικαλείται τας αρχάς ταύτας και προβαίνει εις εκκλήσεις προς αρχηγόν κράτους και τον υφιστάμενον του υφισταμένου του, δι’ αμοιβαίας υποχωρήσεις;» (Απόσπασμα άρθρου «Η…εξίσωσις», «Αγών» 30.3.1966).
  2. «Ο στρατηγός Γρίβας ουδεμίαν διοικητικήν εξουσίαν έχει επί της Εθνοφρουράς, η οποία είναι ένα εντελώς ανεξάρτητον Σώμα και υπάγεται εις το Κυπριακόν Υπουργείον Αμύνης και εις ουδένα άλλον.» («Ο Αγών», σε ρεπορταζ του στις 29.3.66, που αφορούσε δηλώσεις «πολιτικών κύκλων»).
  3. «Εις την παρούσαν περίπτωσιν, ουδεμία αντιδικία υπάρχει από πλευράς του Αρχιεπισκόπου έναντι του στρατηγού Γρίβα. Υπό του Προέδρου της Δημοκρατίας ετέθη θέμα αρχής, του οποίου η θετική αντιμετώπισις και η οριστική λύσις, θα ηδύνατο να φέρη πλήρη αποκατάστασιν της ενότητος εις την Κύπρον. Εξ’ άλλου, η μετατόπισης του θέματος εις μίαν έκκλησιν, θεωρείται ότι αποτελεί εμφανή προσπάθειαν της Κυβενήσεως των Αθηνών ν’ αποφύγη την ανάληψιν ευθύνης δια μίαν υγιά λύσιν.»(Απόσπασμα ρεπορτάζ του «Αγώνα», με δηλώσεις και απάλι «πολιτικών κύκλων», για την έκκληση του Πρωθυπουργού της Ελλάδας Στέφανου Στεφανόπουλου προς το Μακάριο για συμφιλίωση με τον Διγενή.)

ΚΙ ΑΥΤΑ τα «ωραία» πότε; Σε μια περίοδο, που οι Τούρκοι συνέχιζαν τις προκλήσεις τους σε όλη την Κύπρο. «Οι τρομοκράται συνεχίζουν τας προκλήσεις των ανά την νήσον», τιτλοφορείτο είδηση του Κόσιου «Αγώνα» στις 31.3.66. Μεταξύ των προκλήσεων, ήταν και η κοπή δέντρων, περιουσία του Δήμου Βοσκαρίδη, στην τοποθεσία «Κοκκινόκρεμμος» κοντά στον υδατοφράκτη Λεύκας και η ρίψη πυροβολισμών στην περιοχή «Σακκάρια» Αμμοχώστου.

Και το ερώτημα που προβάλλει αυθόρμητα είναι: Τις όποιες προκλήσεις των Τούρκων ήταν σε θέση να αντιμετωπίσουν ο Γιωρκάτζης, ο Κόσης και οι άλλοι «επιτελείς» του Μακαρίου και όχι ο Διγενής, με τον κυπριακό και ελληνικό στρατό που υπήρχαν τότε στην Κύπρο;

ΤΟ ΜΕΝΟΣ, όμως, της εφημερίδας του Κόση εναντίον του στρατηγού Γρίβα δεν έλειψε ούτε κατά την επέτειο της  !ης Απριλίου του 1966. Στο κύριο άρθρο του συγκεκριμένα ο «Αγών» την ημέρα εκείνη, ενώ οι πάντες ξέρουν ότι αγώνας ΕΟΚΑ σήμαινε Διγενής και Διγενής ήταν η κορυφή της ΕΟΚΑ, φρόντισε να πουλήσει εκδούλευση στον Μακάριο αναφέροντας, μαζί με άλλα, και το εξής: «Ο λαός εγέννησε εκ των δεινών και των κόπων του, τους φλογερούς διδασκάλους, ιεραποστόλους  της πορείας του, τους φλογερούς κληρικούς πρωτομάχους της πίστεως και της πατρίδος, με κορωνίδα της εθνικής ηρωικής του γέννας τον φλογερώτατον μαχητήν Εθνάρχην Μακάριον, εμπνευστήν και ενσαρκωτήν της επικής εαπανστάσεως!..» (Όσοι δεν το ήξεραν, σίγουρα πληροφορήθηκαν τότε, ότι ο Μακάριος ήταν ο «εμπνευστής και ενσαρκωτής της ΕΟΚΑ». Ο Διγενής προφανώς, ήταν…κλητήρας στην Αρχιεπισκοπή!)

1η Απριλίου, αλλά ο Γιωρκάτζης «ξέχασε» τον Διγενή!

ΑΛΛΑ και ο Γιωρκάτζης, που υπήρξε τομεάρχης της ΕΟΚΑ και για την απελευθέρωσή του από τα χέρια των Άγγλων η ΕΟΚΑ πλήρωσε με το αίμα δύο λεβεντονιών της, δεν υστέρησε σε ύμνους υπέρ του Μακαρίου, σε ομιλία του την Πρωταπριλιά του 1966, στον ΣΑΠΕΛ Λεμεσού. Ενώ ορθάτόνισε την ανάγκη ενότητας, φρόντισε αμέσως να την συνδέσει με«εμπιστοσύνη και προσήλωση στον εθνικό ηγέτη Αρχιεπίσκοπο Μακάριο», με την προσθήκη ότι «αυτό αποτελεί αίτημα ιστορικής ανάγκης, προϋπόθεση απαραίτητη για την επιτυχή διεξαγωγή του αγώνος!» Κι αυτά, ενώ ο Γιωρκάτζης λόγω θέσεως, γνώριζε καλύτερα από κάθε άλλον, ότι ο αγώνας είχε απαραιτήτως και ανάγκη όπλων, τα οποία διαχειριζόταν ο Διγενής.

ΒΕΒΑΙΑ, στην ομιλία του ο Γιωρκάτζης δεν έκανε ούτε απλή αναφορά στο όνομα του Αρχηγού της ΕΟΚΑ Γρίβα Διγενή! Αλλοπρόσαλλος, όμως ων ο Γιωρκάτζης, ενώ υπογράμμισε ότι «ο αγώνας μας μόνον εις τας ιδικάς μας δυνάμεις και την βοήθειαν της Μητρός Ελλάδος θα στηριχθή», την ίδια ωρα η Κυβέρνηση στην οποία μετείχε και έντυπα που επηρέαζε και καθοδηγούσε ο ίδιος, όπως ο «Αγών», εκτοξευαν βροχηδόν κατηγορίες εναντίον της Ελληνικής Κυβερνήσεως, υπό τον μανδύα των «πολιτικών κύκλων», που δεν ήταν τίποτε άλλο από υποβολές από τον ίδιο τον Μακάριο.

ΣΤΟ ίδιο μοτίβο και η ανακοίνωση της Ένωσης Αγωνιστών Λευκωσίας» (ΕΑΛ), που τελούσε υπό τον πλήρη έλεγχο του Γιωρκάτζη, η οποία έλεγε ότι «υπό την καθοδήγησιν της Εθνικής μας Ηγεσίας, με επικεφαλής τον Εθνάρχην Μακάριον και με την βοήθειαν της Μητρός Ελλάδος, να ενωθώμεν όλοι, δια να φθάσωμεν εις το τέρμα του αγώνος της ΕΟΚΑ.» (Και όντως, είδαμε ποιο ήταν το τέρμα, που δεν ήταν άλλο από τη συνωμοσία για την εκδίωξη του Διγενή και της ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο το 1967, την απεμπόληση για μια ακόμα φορά τη Ενώσεως το 1968 και την προσπάθεια να πέσει η Χούντα, αλλά η Κύπρος ας πήγαινε στον διάολο! Και πήγε…

  • ΑΥΤΟ, όμως, που πρέπει να έχουν υπ’ όψη τους όλοι οι Έλληνες, είναι ότι αυτοί που μιλούσαν και έγραφαν τότε για τον Μακάριο ύμνους και του προσέδιδαν μελιστάλακτους χαρακτηρισμούς, όταν αυτός το 1968 (για να τα έχει καλά με τη Χούντα) υποχρέωσε τον Γιωρκάτζη σε παραίτηση, στράφηκαν όλοι εναντίον του, τον μίσησαν και έφτασαν στο σημείο να οργανώσουν δολοφονία του, με πτώση του ελικοπτέρου στο οποίο επέβαινε!

ΟΣΟ για τους υπευθύνους του ΡΙΚ, που παρουσίασαν τον Κόση σαν έναν από τους «πρωταγωνιστές» της δημιουργίας της Εθνικής Φρουράς», ξέρουν, ή  αν δεν ξέρουν, να μάθουν, ότι άλλοι ήσαν οι πρωτεργάτες. Βέβαια, να μη ξεχνούμε ότι μιλούμε για το κομμουνιστικοκρατούμενο και με μαύρα χάλια ΡΙΚ, από το οποίο δεν πρέπει να περιμένουμε κάτι παραπάνω από το τραγικό κατάντημα που παρουσιάζει.

Ο «τύραννος που έπεσε» και η «μεγάλη προσφορά»

ΔΕΝ μπορεί όμως πιστεύουμε, να μείνει ασχολίαστη και «η μεγάλη πρόσφορά του Ν. Κόση κατά την περίοδο μετά την εισβολή», όπως αναφέρθηκε από τον ίδιο και τον δημοσιογράφο του ΡΙΚ κατά την υπό αναφορά εκπομπή. Αλλά πώς μπορούσε να αποτελούσε η παρουσία Κόση στον τότε Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη, ως υπουργού Εσωτερικών, «μεγάλη προσφορά», όταν ο ίδιος ο Κόσης τόνισε στη συνέχεια τόνισε πως…απηύδησε και παραιτήθηκε! Ένας, όμως, που «προσφέρει πολλά», μπορεί να τα παρατά και και να φεύγει αηδιασμένος σε μιαν, μάλιστα, τόσο δύσκολη για τον τόπο περίοδο; Ο κ. Κόσης ας απαντήσει.

ΕΠΕΙΔΗ, όμως, ο κ. Κόσης το έπαιξε και λίγο «αντιστασιακός» όταν μίλησε για μια συνάντησή του με ομάδα στελεχών τα ΕΟΚΑ Β΄, να επισημάνουμε ότι η εφημερίδα του, ο «Αγών», ήταν μια από τις τρεις καθημερινές που κυκλοφόρησαν αμέσως μετά το πραξικόπημα και είχε κύριο πηχιαίο τίτλο το «Έπεσε ο τύραννος», εννοώντας τον Μακάριο.  Παρόλον τούτο, ο κ. Κόσης στη συνέχεια – και αφού οι Τούρκοι εισέβαλαν ήδη στην Κύπρο και άνοιξε ο δρόμος επιστροφής του Μακαρίου, φρόντισε να πει «εγιώ εν τζιαι», φορτώνοντας τον τίτλο του «τυράννου που έπεσε» στον αρχισυντάκτη της εφημερίδας του, μακαρίτη Διομήδη Γαλανό! Τον οποίο και έσπευσε να απολύσει μόλις επέστρεψε ο Μακάριος!

ΤΩΡΑ, αν κανείς πιστεύει ότι έγινε πραξικόπημα – μια τόσο εκρηκτική και πρωτοφανής ενέργεια – και ο κ. Κόσης δεν φρόντισε να δει και εγκρίνει τον κύριο τίτλο που θα έβαζε η εφημερίδα του μετά από την ενέργεια αυτή, το αφήνουμε στη κρίση των πάντων. Να προσθέσουμε, βέβαια, ότι οι  εφημερίδες που κυκλοφόρησαν τις ημέρες του πραξικοπήματος ήξεραν πως το περιεχόμενό τους δεν μπορούσε να ήταν εναντίον των κινηματιών. Άρα, και μόνον ότι κυκλοφόρησε και η εφημερίδα του κ. Κόση, το λιγότερο που μπορεί να γραφεί, είναι ότι συμβιβαζόταν, ή έστω ανεχόταν, τη νέα κατάσταση.

ΝΑ προστεθεί επίσης, ότι ο Διομήδης Γαλανός, πολύπειρος δημοσιογράφος και άριστος χειριστής της ελληνικής γλώσσας, ήταν εκτός λογικής να βάλει τίτλο στην εφημερίδα μετά από το πραξικόπημα και να μην ήρθε πριν σε συνεννόηση με τον εκδότη, ο οποίος ήταν και ο μόνος που θα έδιδε το «οκ» για όλα.

ΣΗΜΕΙΩΘΗΤΩ, ότι ο Γαλανός ήταν αρχισυντάκτης του «Αγώνα» και το 1966, όταν γράφονταν οι προαναφερθείσες ύβρεις εναντίον του Διγενή, αλλά και αρθρογράφος της εφημερίδας. Προφανώς τότε για τον κ. Κόση ίσχυε η παροιμία «εν της παπαθκιάς τα ξύλα» και, αντί να δυσφορεί με όσα έγραφε ο Γαλανός, είναι γεγονός ότι τα επικροτούσε και επέχαιρε γι’ αυτά. Όντως, δεν ήταν λίγο πράγμα να είναι κάποιος «Επιτελάρχης» στρατιωτικής Οργάνωσης, ενώ οι γνώσεις του περί τα στρατιωτικά να είναι ελάχιστες!..

Ο Διγενής και η ΕΟΚΑ ήταν που ανέδειξαν τον Κόση

ΥΠΗΡΞΕ αγωνιστής της ΕΟΚΑ ο κ. Κόσης, διότι υπήρξε κάποιος στρατηγός Γρίβας, ο Διγενής, που τον έκαμε αγωνιστή. Αν δεν ήταν ο Γρίβας και η ΕΟΚΑ, ο Κόσης ίσως να

%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b5%ce%bb%ce%b1%cf%83%ce%b7

Ο Nίκος Κόσης σημαιοφόρος, σε παρέλαση την 1η Απριλίου 1960. Το 1966, όμως, η εφημερίδα του «Αγών», όχι μόνο «ξέχασε» τον Αρχηγό της ΕΟΚΑ, τον Αρχηγό του Διγενή, αλλά και τον έβριζε, με αφορμή το δήθεν «στρατιωτικό»!

συνέχιζε την πώληση γαζόζων, με το κασελάκι με το χιόνι κρεμασμένο στο λαιμό του. Ο Διγενής, μάλιστα, σε κάποιο στάδιο του αγώνα τον δόρισε και τομεάρχη και τον ανέδειξε. Η αγνωμοσύνη του όμως προς τον Αρχηγό του, ξεπέρασε κάθε όριο. Και η κρίση γι’ αυτό ανήκει στον καθένα και πρώτιστα στην Ιστορία. Κάτι που ισχύει και για όλους τους άλλους που επέδειξαν παρόμοια συμπεριφορά προς έναν δια βίου εθνικό αγωνιστή όπως ήταν ο στρατηγός Γρίβας, κάτι που το αναγνώρισε και η ελληνική Πολιτεία και η ιδιαίτερή του πατρίδα Κύπρος. Αν είναι όμως κάτι που μπορεί να αναγνωρίσει και στον Κόση η Ιστορία, θα είναι εκείνο, επαναλαμβάνουμε, που του πρόσφερε ο Διγενής.

(Αρχείο Νίκου Παπαναστασίου-απόσπασμα)

nikospa.wordpress.con

5.10.2016

Βίντεο

Μόνιμα