Antistasi

images (7)

Ή στήλη αυτή άπό τήν πρώτη της παρου­σία ασχολήθηκε κυρίως μέ Ιδεολογικά θέμα­τα. Σάνιδεολογία εννοούμε τήν φιλοσοφική ρίζα ή αφετηρία των πολιτικών θέσεων. Επει­δή, όπως είδαμε, ή αντικειμενική φιλοσοφική άναζήτησις σέ σύζευξι μέ τήν υίοθέτησι της Βουλητικής συνιστώσης τοϋ Σύμπαντος μας οδηγεί στόν Εθνικισμό, συμβαίνει νά ασχο­λούμεθα και νά αναλύουμε τίς φιλοσοφικές ρίζες καί αφετηρίες των Εθνικιστικών πολι­τικών θέσεων καί άρχών. Αυτή είναι ή Εθνι­κιστική Ιδεολογία.

 

Δέν ασχολούμεθα, επομένως, μέ τήν καθα­ρά φιλοσοφία, οϋτε, πολύ περισσότερο, μέ τά θέματα της Θρησκείας καί δή τά δόγματα.

Α­ναφερθήκαμε στήν θρησκεία μόνον λόγω της συνάφειας της πρός τον Εθνικισμό καί  είδικώτερα λόγω τού γεγονότος ότι (όπως ήδη έχουμε αναλύσει), στήν συλλογική ανελικτι­κή πορεία ενός “Εθνους, τήν ηρωική περίοδο διαδέχονται περίοδοι κρατικής οργανώσεως καί πνευματικής δημιουργίας, δράσεις πού εί­ναι της αρμοδιότητος τοϋ Εθνικισμού καί πού ωθούν τήν έξέλιξι τοϋ άνθρωπου ώς είδους.

Τά επόμενα εξελικτικά όμως στάδια είναι αυ­τά της συλλογικής καί ατομικής πνευματικό­τητος, τά όποια ανήκουν στόν χώρο της θρησκείας. Τό πώς ή θρησκεία υπηρετεί και καλλιεργεί τήν πνευματικότητα στόν άνθρω­πο δέν είναι στήν αρμοδιότητα τής Εθνικιστι­κής Ιδεολογίας νά προσεγγίση.

Έξαίρεσι θά άποτελέση τό σημερινό μας άρθρο, τό όποιο, μαζί μέ τό προηγούμενο, γράφονται έξ αφορμής ζητημάτων Θρησκευ­τικών καί Θεολογικών πού κυκλοφορούν και δημιουργούν σύγχυση.

Κατ’ αρχήν θά δώσουμε μία άπάντησι σ’ ένα ερώτημα πού τίθεται συχνά καί αποτελεί στήν πραγματικότητα ψευδές δίλημμα. Τό ερώτη­μα αυτό είναι:

«Σέ ποια άπό τίς δύο άξιες θά δοθή προτεραιότης: Στό “Εθνος ή στήν θρησκεία;».

 

Τό “Εθνος, όπως έχουμε αναλύσει είναι μία συλλογική ανθρωπινή όντότης, μία φυλή, εκ­φραζόμενη μέσα στήν Ιστορία κοινωνικά καί πολιτιστικά τουλάχιστον σέ ένα ελάχιστο στοιχειώδες επίπεδο.

Ή Θρησκεία είναι ένα σύνολο διδασκα­λιών, θεσμών καί πρακτικών πού έχει σκοπό νά βοηθήση τό “Εθνος, συλλογικά, καί τόν άν­θρωπο μέσα στό “Εθνος, ατομικά, νά ανάπτυ­ξη τήν λανθάνουσα εντός αύτοΰ πνευματι­κότητα καί νά κατάκτηση νέες εξελικτικές βαθμίδες καί άνοδο τής συνειδήσεως στά α­νώτερα πεδία. Ή απλοϊκή άποψις είναι ότι μέ την θρησκεία ο άνθρωπος ύπηρετεϊ τόν Θεό (ή τούς θεούς) καί δή τήν ματαιοδοξία του. Τήν άποψι αυτή πού προϋπήρχε καί στά αμόρφω­τα κοινωνικά στρώματα τών Ελλήνων, έκαλλιέργησε ό Εβραϊσμός καί μία μερίδα Χριστιανών καί είναι αυτή πού προεκάλεσε τό ψευδοδίλημμα πού προαναφέραμε. Ή αφελής αυτή άντίληψι βάλλεται στόν Πλατωνικό διά­λογο «Εύθύφρων». Στήν πραγματικότητα ή Θρησκεία εδόθη γιά να υπηρέτηση τόν άν­θρωπο καί κατ’ έπέκτασιν τό “Εθνος. Είναι ή Κλϊμαξ γιά τήν άνοδο μας πρός τά ανώτερα. Ή Θρησκεία είναι τό όχημα καί τό “Εθνος ό επιβάτης.

 

Πρόκειται συνεπώς γιά δύο ανόμοιες καί μή συγκρίσιμες έννοιες. Προφανώς πρωτίστως ύπερασπιζόμεθα τό “Εθνος, διότι ό σκοπός προηγείται τού μέσου. Μαζί μέ αυτό, όμως, ύπερασπιζόμεθα καί τήν Θρησκεία (καί κυρίως τούς θεσμούς καί τά μέσα πνευματικότητος) σάνκτήμα τοϋ “Εθνους όπως ύπερασπιζόμε­θα σάν κτήμα τού “Εθνους τήν γή μας, τήν ε­λευθερία μας κλπ.

Είδικώτερα ή “Ορθοδοξία γιά νά ανάπτυξη τήν ανθρώπινη πνευματικότητα σάν μέσα δια­θέτει τάΜυστήρια, τήν Νοερά Προσευχή καί τήν Δημοσία Λατρεία πού φθάνουν σ’ εμάς άπό μία γραμμή παραδόσεως πού καλείται Ιε­ρά Παράδοσις, ένώ ή διδασκαλία προέρχεται άπό τά Ιερά κείμενα καί τά δόγματα.

 

Οί Έθνικισταί διαφέρουν πολλών «Χριστια­νών» στό ότι θεωρούν σάν πρωτεύον καί υψί­στης σημασίας τό πρακτικό μέρος τής Ορθοδοξίας, δηλ. τούς θεσμούς, τά Μυστή­ρια καί τήνΝοερά Προσευχή έναντι τής δι­δασκαλίας, τήν οποία, χωρίς νά υποτιμούν, θεωρούν ώς στοιχείο προδιαθέσεως τού άν­θρωπου γιά τήν προσέλευσι στά Μυστήρια καί κάποιας φιλοσοφικής αγωγής. Δίδουν, επομέ­νως, τό προβάδισμα στήν Ιερά Παράδοσι έ­ναντι τού Δογματικού στοιχείου, πράγμα πού άλλωστε διαφοροποιεί ριζικά τήν “Ορθοδοξία άπό άλλες Θρησκείες όπως αυτές τών Δυτι­κών, τήν τών «μαρτύρων» τοϋ Ίεχωβά, τών Ε­βραίων κλπ.

“Ενώ αρχικά ό Χριστιανισμός ήτο μία φιλο­σοφικό – μυστηριακή σχολή, ή διείσδυσι πε­ριθωριακών κοινωνικών στοιχείων καί κυρίως “Εβραίων μεσσιανιστών έφερε σάν αποτέλε­σμα τήν τάσι νά μεταλλαγή σέ μεσσιανική “Ε­βραϊκή κίνησι. ‘Εμετατοπίσθη, τότε, τό επίκεντρο τής προσοχής άπό τήν διδασκαλία στόν Διδάσκαλο. “Ετσι, κεντρικό θέμα τής Θρησκείας ακόμη καί σήμερα είναι ό “Ιδρυτής, οί φύσεις του, ή ζωή του κλπ., καθ” όσον οί “Εβραίοι δέν αμφισβήτησαν τόσο τήν διδα­σκαλία, όσο τόν Διδάσκαλο.

 

Οί βασικές αντιλήψεις γιά τό πρόσωπο τοϋ Χριστού, δηλ.: Υίός Θεού, Διφυής (Θεάνθρω­πος) καί «γέφυρα» μεταξύ ανθρώπων καί Θεοϋ, Φωτοδότης (ώς ένσάρκωσις τοϋ Λόγου -Φωτός), “Ηλιος τής Δικαιοσύνης καί θεραπευ­τής, πάσχων, θνήσκων καί ένιστάμενος Θεός καί ελευθερωτής τοϋ άνθρωπου, νέος βασι­λεύς καί διδάσκαλος, συναντώνται σάν έν­νοιες στήν “Ελληνική φιλοσοφική, θεολογική καί μυθολογική παράδοσι.

 

Υιός Θεού. Κατά τήν “Ελληνική άντίληψι υ­πάρχουν δύο κόσμοι: Ό ανθρώπινος ατελής κόσμος, ό κόσμος τών αντιθέσεων καί ό θείος καί τέλειος κόσμος, όπου κατοικούν οί Θεοί. Μεταξύ τών δύο αυτών κατηγοριών όντων υ­πάρχει μία ενδιάμεσος κατηγορία πολύ έξειλιγμένων ανθρώπων πού καλούνται ήρως ή ημίθεοι καί τά πνεύματα των δαίμονες (τε­λείως άσχετοι μέ τούς δαίμονες τοϋ Χριστια­νισμού). Ό κοινός άνθρωπος γεννάται άπό τόν γάμο ανδρός καί γυναικός. Δυνατόν, όμως, θνητή γυναίκα νά συλλαβή κατά «υπερ­φυσικό» τρόπο τίς θείες ενέργειες τοϋ Διός, οπότε ένσαρκοϋται καί γεννάται ένας ημίθε­ος ή ήρως. Ή Ιερή αυτή λειτουργία εδόθη μέ άτυχη τρόπο άπό τήν μυθολογία καί ερμηνεύ­θηκε σάν ερωτισμός τοϋ Διός. Οι γενόμενοι μέ τόν τρόπο αυτό είναι «υίοί Θεοϋ». “Ετσι έγεννήθησαν ό Περσεύς (ή θεία ενέργεια έδώ άπεδόθη ώς «χρυσή βροχή»), ό “Ηρακλής καί τό ίδιο ελέχθη γιά τόν Αλέξανδρο. Μεταξύ Περσέως καί “Ηρακλέους μάλιστα, έμεσολάβησαν τρεις κύκλοι τών 14 γενεών!

Μέ τόν ίδιο τρόπο ένσαρκούνται καί γεν­νώνται στόν φυσικό κόσμο καθαυτό θεοί όπως ό Απόλλων καί ό Διόνυσος (ταυτοχρόνως «Θεοί» καί «Υίοί Θεοϋ»). Ή έννοια τού «Υιού Θεοϋ» ήταν άγνωστη καί βλάσφημος γιά τούς “Εβραίους, γνωστή όμως καί αποδεκτή άπό τόν έκατόνταρχο Λογγίνο, πού παρίστατο στήν Σταύρωσι.

 

Διφυής ή Θεάνθρωπος. Ό «Υίός Θεοϋ» τής προηγουμένης παραγράφου λογικώς φέρει δύο φύσεις: Τήν Θεία, κληρονομηθείσα άπό τόν Θεό Πατέρα καί τήν ανθρωπινή, άπό τήν θνητή γήϊνη μητέρα. Διφυείς ήσαν τόσο οί ή­ρωες – ημίθεοι όσο καί οί ένσαρκωθέντες θε­οί. Είδικώτερα τό επίθετο Διφυής άπεδόθη στόν Διόνυσο. “Οσον άφορα τήν σύγκρασιν τών δύο φύσεων σέ ένα πρόσωπο, τό θέμα α­ναλύεται, ειδικά γιά τό πρόσωπο τοϋ “Ηρακλέ­ους, στόν νεκρικό διάλογο τοϋ Λουκιανού μεταξύ “Ηρακλέους καί Διογένους, όπου καί λύεται μέ τόν ίδιο τρόπο πού τό έλυσε 150 χρόνια αργότερα ή Α’ Οικουμενική Σύνοδος!

Τόσο ο ημίθεος, όσο καί ο Θεάνθρωπος μπορούν να θεωρηθούν ως γέφυρα σύνδεσης μεταξύ τοϋ ανθρωπίνου κόσμου καί τοϋ Θεοϋ.

 

Φωτοδότης, Ήλιος Δικαιοσύνης, θεραπευ­τής. “Ιδιότητες τού “Απόλλωνος, ό όποιος ήτο ενσαρκωθείς θεός καί «άνελήφθη» στόν Όλυμπο (όπως καί ό Ηρακλής). Ό Απόλλων θε­ραπεύει μέ τά «φωτεινά βέλη» που πού δέν είναι άλλα άπό τόν θείο Λόγο. Μέ αυτά σκο­τώνει τις δυνάμεις τού κακού πού συμβολίζον­ται στόν όφι Πύθωνα. Στόν ύμνο πρός “Απόλλωνα τοϋ Καλλιμάχου ό Απόλλων κά­θεται «έκ δεξιών τοϋ Πατρός».

 

Πάσχων, Θνήσκων, καί ανιοτάμενος θεός, ελευθερωτής τού άνθρωπου. “Ιδιότητες τοϋ Διονύσου. Ό Διόνυσος πάσχει, διαμελιζόμενος άπό τούς Τιτάνες. Ό διαμελισμός τοϋ σώ­ματος τοϋ Χρίστου γίνεται συμβολικά σάν διαμοίρασις τών ιματίων. “Ακολούθως ό Διό­νυσος θνήσκει καί κατέρχεται στόν “Αδη, άπό όπου παραλαμβάνει, ελευθερώνοντας την, τήν Περσεφόνη, πού συμβολίζει τήν πεσοϋσα ανθρωπινή ψυχή. “Ακολουθεί ή Άνάστασις τοϋ Διονύσου καί ό Ιερός Γάμος του μέ τήν Περσεφόνη (όπως ό Γάμος τού Χριστού μέ τήν “Εκκλησία) καί ή άνοδος στά Ουράνια, (ό Χριστός μνημονεύεται καί σάν «νυμφίος»).

 

Νέος Βασιλεύς. Ό Χριστός θεωρείται ώς ό νέος Βασιλεύς τοϋ Κόσμου μετά τήν Άνάληψί του καί τήν έγκατάστασί του στόν Θρό­νο, γι” αυτό καλείται καί Παντοκράτωρ. Κατά τήν “Ορφική διδασκαλία υπήρξαν τρεις Κοσμι­κές Βασιλείες, οί τοϋ Ούρανοϋ, τοϋ Κρόνου καί τοϋ Διός, όπου οί διαδοχές έγιναν μέ σύγκρουσι τοϋ Πατρός μέ τόν διάδοχο. Ή ανα­μενόμενη τετάρτη βασιλεία είναι αυτή τού Διονύσου, όπου αυτή τή φορά ή διαδοχή θα γίνη μέ τήν συναίνεσι τού Πατρός, μετά τήν άνοδο τού Διονύσου στά ουράνια.

Τό Διονυσιακό δράμα ύλοποιεϊτο μέ θεατρι­κό τρόπο στά “Ελευσίνεια, αναπαριστώντας τήν πτώσι της Περσεφόνης, τήν γέννησι, πά­θη, άνάστασι τοϋ Διονύσου, τόν “Ιερό Γάμο καί τήν ένθρόνησί του ώς Νέου Βασιλέως. Μπο­ρούμε νά τό θεωρήσουμε σάν προφητικό τοϋ Χριστού!

 

Διδάσκαλος. Ό Όρφεύς ήταν ό διδάσκα­λος τής θρησκείας καί τών Μυστηρίων, καί κατήλθε στόν “Αδη έπί τριήμερον γιά νά έπαναφέρη τήν Ευρυδίκη. “Εχει εύρεθή διακοσμη­τικό ανάγλυφο κατασκεύασμα παριστούν τόν Όρφέα εσταυρωμένο.

Βλέπουμε ότι οί ιδιότητες τού Χριστού πού απαρτίζουν αυτόν είς θείον πρόσωπο κατά τήν “Ορθοδοξία υπάρχουν διάσπαρτες σάν έν­νοιες, στήν “Ελληνική Παράδοσι, έκτος άπό τό όνομα του. “Ετσι, ό Χριστός μπορεί νά θεωρηθή σάν ενσωματωμένο, έστω καί υπό μορφήν ριζών, στόν “Ελληνισμό άπό αρχαιοτάτων χρόνων.

 

Πρόδρομος Κούρτογλου

 

http://koinosparanomastis.blogspot.com/

Βίντεο

Μόνιμα