Antistasi

Όλοι αυτοί , από τον Δησύ μέχρι το Ακέλ, που αναφέρονται στα επετειακά τους μηνύματα για προδοτικό πραξικόπημα και για προδότες της Χούντας, που διαρκώς τάχα επιβουλεύονταν τον Μακάριο, παριστάνουν ότι αγνοούν και παραλείπουν να αναφέρουν το γεωστρατηγικό παρασκήνιο της εποχής και τον γεωπολιτικό περίγυρο. Παραλείπουν δηλαδή να αναφέρουν ότι τα έτη 1969 μέχρι 1970 το καθεστώς Παπαδόπουλου είχε θεσπίσει τα νομικά κείμενα τα οποία έθεταν τις βάσεις για την εξόρυξη πετρελαίου στο Βόρειο Αιγαίο (Πρίνος). Παραλείπουν επίσης να αναφέρουν ότι το καθεστώς Ιωαννίδη άρχισε να εξορύσσει πετρέλαια από τον Ιανουάριο 1974, γεγονός που προκάλεσε μεγάλη ένταση στο Αιγαίο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, η οποία από τον Απρίλιο 1974 πήρε τη μορφή ακήρυκτου πολέμου. Παραλείπουν επιπλέον να αναφέρουν ότι αρχές Ιουλίου 1974 οι στρατοί Ελλάδος και Τουρκίας βρίσκονταν κυριολεκτικά με το δάκτυλο στη σκανδάλη και ότι η αριθμητική και ποιοτική ισχύς της Εθνικής Φρουράς στην Κύπρο, μολονότι ο Μακάριος την υπονόμευε παντοιοτρόπως,  αποτελούσε παράγοντα που έγερνε την πλάστιγγα υπέρ των Ελλήνων εφ΄ όσον από την Κύπρο εξουδετερωνόταν το μέγιστο στρατηγικό πλεονέκτημα της Τουρκίας, δηλαδή το στρατηγικό της βάθος  που της έδωσε και τη νίκη στον Μικρασιατικό πόλεμο. Γι αυτό το λόγο και οι διεθνείς συνωμότες, οι οποίοι επιθυμούσαν την κατάρρευση του καθεστώτος Ιωαννίδη και την απεμπόληση της ιδέας της ισχυρής, ανεξάρτητης, χειραφετημένης Ελλάδας, η οποία θα στηριζόταν στους δικούς της ενεργειακούς πόρους, έθεσε σε κίνηση τον μηχανισμό της συνωμοσίας πλήττοντας αυτό ακριβώς το αμυντικό πλεονέκτημα του Ελληνικού αμυντικού μηχανισμού, δηλαδή την ισχύ της Εθνοφρουράς στην Κύπρο.

Με την επιστολή Μακαρίου προς τον Γκιζίκη, η οποία αποκάλυπτε και τους σχεδιασμούς του για την Εθνική Φρουρά, κλονιζόταν το σύνολο του Ελληνικού αμυντικού οικοδομήματος σε μια κρίσιμη για το Έθνος περίοδο έντασης και ένοπλης αντιπαράθεσης. Μια κυβέρνηση Σημίτη σαφώς θα δεχόταν  τους όρους αυτής της επιστολής. Επ΄ ουδενί λόγο όμως θα το δεχόταν το καθεστώς του εθνικιστή Δημητρίου Ιωαννίδη. Αυτό ο Μακάριος και οι διεθνείς  συνωμότες το γνώριζαν. Δεν είναι τυχαίο που όλες οι επίσημες καθεστωτικές αφηγήσεις παραλείπουν να αναφέρουν ότι, το δεκαήμερο μεταξύ επιστολής προς Γκιζίκη και Πραξικοπήματος, το καθεστώς Ιωαννίδη προσπάθησε να προσεγγίσει τον Μακάριο με συμβιβαστικές προτάσεις του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών αλλά και του δημοσιογράφου Σάββα Κωνσταντόπουλου, προκειμένου να εκτονωθεί η κρίση, πλην όμως οι προσπάθειες αυτές προσέκρουσαν στην αδιαλλαξία του Μακαρίου. Απ΄ εκεί και πέρα το πραξικόπημα κατέστη αναπόφευκτο.

Με την εκδήλωση δε του πραξικοπήματος τέθηκε σε κίνηση και ο αποκρουστικός μηχανισμός της προδοσίας. Μυστικές επαφές ελλήνων επιτελαρχών με έλληνες πολιτικάντηδες πίσω από την πλάτη του Ιωαννίδη, συναντήσεις Μακαρίου με τον Άγγλο πρωθυπουργό και η προδοτική ομιλία του στα Ηνωμένα Έθνη την 19η Ιουλίου περί ελληνικής εισβολής από την οποία εθίγοντο δήθεν και οι τουρκοκύπριοι ενώ είναι παγκοίνως γνωστό ότι κατά το 5ημερο μεταξύ πραξικοπήματος και εισβολής δεν πειράχθηκε ούτε τρίχα τουρκοκυπρίου. Και η προδοσία έφτασε στο αποκορύφωμά της κατά την ημέρα εκδήλωσης της εισβολής όταν ο αρχισυνωμότης Μπονάνος απαγόρευσε επί δίωρον στις δυνάμεις της εθνοφρουράς να πλήξουν τα αποβατικά στίφη των τούρκων, οι οποίοι αποβιβάζοντο ανενόχλητοι και εξέτρεπε την ΕΛΔΥΚ σε επιθέσεις κατά του Κιόνελη αντί να την οδηγήσει στο προγεφύρωμα προς συντριβή του εισβολέα, όπως προέβλεπαν τα Σχέδια Αμύνης της Κύπρου.

Ο Ιωαννίδης ευρισκόμενος σε κατάσταση αποκλεισμού πληροφόρησης προσπάθησε σπασμωδικά να αντιδράσει στέλνοντας ενισχύσεις στην Κύπρο όπως αεροπορική προσβολή του αποβατικού στόλου, αποστολή των δύο υπερσύγχρονων υποβρυχίων Γλαύκος και Νηρεύς στο χώρο της απόβασης, αποστολή του εκστρατευτικού αγήματος Παπαποστόλου και αποστολή της Α΄ Μοίρας καταδρομών από την Κρήτη. Με παρακίνηση του Ιωαννίδη τα δύο πολεμικά συμβούλια της 20ης Ιουλίου και ώρα 9η το πρωί και 21ης Ιουλίου και ώρα 11η το πρωί, αποφάσισαν την πολεμική εμπλοκή της Ελλάδος, την κήρυξη γενικής επιστράτευσης και την πάση δυνάμει προσβολή των Τούρκων σε όλο το εύρος του ελληνοτουρκικού μετώπου από τον Έβρο μέχρι την Κερύνεια. Χαρακτηριστικά είναι τα πρακτικά των δύο Πολεμικών Συμβουλίων https://antistasi.org/?p=9590.

Ωστόσο οι εντολοδόχοι των συνωμοτών έλληνες επιτελάρχες παρήκουσαν την προς τούτο ληφθείσα απόφαση των Πολεμικών Συμβουλίων και τη ρητή εντολή του πρωθυπουργού Ανδρουτσόπουλου, απομόνωσαν τον Ιωαννίδη, άφησαν αβοήθητη την Κύπρο και την ώρα που η ημισέλινος κυμάτιζε στην Κερύνεια με την τρισχιλιετή Ελληνική Ιστορία, αυτοί προετοίμαζαν τη Μεταπολίτευση και την έλευση του Καραμανλή. Ο στόχος των διεθνών συνωμοτών επετεύχθη! Το 38% της Κύπρου τουρκοποιήθηκε, η Συνθήκη της Βέρνης 1976 επέβαλε το μορατόριουμ στις εξορύξεις πετρελαίων στο Αιγαίο και η ιδέα μιας Ελλάδας εθνικά ανεξάρτητης και κυρίαρχης παραπέμφθηκε στο απώτατο μέλλον εφ΄όσον όλη αυτή η αλληλουχία των γεγονότων οδήγησε στο Μνημόνιο και στην επίσημη πλέον υποδούλωση της Ελλάδος και λίγο μετέπειτα και στην επίσημη υποδούλωση και της Κύπρου δια του αντίστοιχου Μνημονίου.

Η 15η Ιουλίου λοιπόν είναι πράγματι μια αποφράδα μέρα. Γι αυτήν την αποφράδα μέρα κάποτε το αδέκαστο Δικαστήριο της Ιστορίας πρέπει να αποδώσει τις ευθύνες σ΄ αυτούς που τη μεθόδευσαν και την προκάλεσαν και να απαλλάξει της κηλίδος ανιδιοτελείς πατριώτες, όπως ο Δημήτριος Ιωαννίδης όσο και, κυρίως, την μαρτυρική ενωτική παράταξη της Κύπρου, η οποία παρότι  ελευθέρωσε την Κύπρο από την αποικιοκρατία, υπέστη τα πάνδεινα επί Ζυριχικού μεταποικιακού καθεστώτος και μέχρι σήμερα επιχειρείται η ηθική της σπίλωση ως δήθεν συνεργούσης στην προδοσία και τουρκοποίηση της Κύπρου.

Ἔστι δίκης ὀφθαλμός ὃς τά πανθ‘ ὁρᾶ! Έσσεται Ημαρ!

 

Οδυσσέας Διομήδους

Βίντεο

Μόνιμα