Antistasi

Στο φύλλο της εφημερίδας «Γνώμη» της Παρασκευής 26 Οκτωβρίου 2012 ο δοκησίσοφος «ερευνητής» της «Γνώμης» Μ. Μιχαήλ, διεξέρχεται το «ΟΧΙ» του Ελληνικού λαού το 1940 και αναπτύσσει τις θεωρίες του, σχετικά με τη στάση του Ιωάννη Μεταξά αλλά και του ΚΚΕ κατά την περίοδο εκείνη.

Αναφέρει ο Μ. Μιχαήλ ότι το καθεστώς Μεταξά ως φασιστικό πίστευε ότι τα ολοκληρωτικά κράτη του άξονα ήταν φιλικά προς αυτό και συνεπώς δεν θα επιτίθεντο εναντίον της Ελλάδας. Ο κ. Μιχαήλ έχει πλημμελή γνώση των Ιστορικών δεδομένων της εποχής: υπάρχει στο ημερολόγιο του Ι. Μεταξά σωρεία αναφορών οι οποίες καταδεικνύουν ότι ο Ι. Μεταξάς από διετίας πριν την Ιταλική εισβολή θεωρούσε πολύ πιθανή την επίθεση του Άξονα και λάμβανε μέτρα προς τούτο, εξοπλίζοντας και εκπαιδεύοντας το στράτευμα και ανυψώνοντας το ηθικό του λαού προετοιμάζοντας τον για την επερχόμενη δοκιμασία. Εάν χρειαστεί, σε προσεχές άρθρο θα παραθέσουμε τις συγκεκριμένες αναφορές.  Είναι χαρακτηριστικό, ωστόσο, ότι ο Ι. Μεταξάς δύο φορές πριν την Ιταλική εισβολή κινητοποίησε τον Ελληνικό στρατό σε αναμονή της Ιταλικής επίθεσης, μία τον Απρίλιο το 1939, μετά την κατάληψη από τους Ιταλούς της Αλβανίας και μία τον Αύγουστο του 1940 μετά τον τορπιλισμό της «Ελλης». Από δε το Σεπτέμβριο του 1940 είχε επιστρατεύσει πλήρως τις μονάδες οι οποίες θα δέχονταν πρώτες το Ιταλικό πλήγμα, δηλαδή την 8η Μεραρχία Ηπείρου, την 9η Μεραρχία Δυτικής Μακεδονίας, το 2/39 Σύνταγμα Ευζώνων του Μεσολογγίου και την Ταξιαρχία Ιππικού. Χαρακτηριστικές επί τούτου είναι οι αναφορές του Ιταλού πρέσβη Εμμανουέλε Γκράτσι στο σχετικό βιβλίο του, του Αρχιστράτηγου Αλέξανδρου Παπάγου στα βιβλία του, «Ο Πόλεμος της Ελλάδος» και «Η προς πόλεμο προπαρασκευή του Ελληνικού Στρατού», αλλά και του Διοικητή της 8ης Μεραρχίας Χ. Κατσιμήτρου στο βιβλίο του «Η Ήπειρος Προμαχούσα».

Το καθεστώς του Ιωάννη Μεταξά δεν ήταν φασιστικό όπως το χαρακτηρίζει ο Μ. Μιχαήλ. Το καθεστώς του Ι. Μεταξά ήταν αυτό που ο ίδιος ο Ι. Μεταξάς είπε, δηλαδή ένα καθεστώς αντικοινοβουλευτικό, αντιπλουτοκρατικό με εργατική και αγροτική βάση. Ένα καθεστώς δηλαδή καθαρά εθνικιστικό. Σ΄αυτό συνηγορούν οι αριστεροί συγγραφείς, Στάνλευ Πέην στο βιβλίο του «Η Ιστορία του Φασισμού», Νίκος Ψαρούκης και Σπύρος Λιναρδάτος στο βιβλίο τους «Το καθεστώς της 4ης Αυγούστου». Ενδεικτικό του ότι το καθεστώς του Ι. Μεταξά δεν ήταν φασιστικό είναι και το γεγονός ότι δεν επέδειξε οποιαδήποτε αντισημιτική δράση και δεν κατέφυγε σε αντισημιτική προπαγάνδα.

Αναφέρει επιπρόσθετα ο Μ. Μιχαήλ ότι ο Ι. Μεταξάς είπε το ΟΧΙ, όχι λόγω των αντιφασιστικών – αντιναζιστικών συναισθημάτων του αλλά επειδή η Αγγλία θα έκοβε τα πόδια της Ελλάδας καταλαμβάνοντας την Κρήτη και τα νησιά. Μ’ αυτό ακριβώς δείχνει και το πατριωτικό μεγαλείο του Ι. Μεταξά, στη σκέψη του οποίου πρυτάνευσε το εθνικό συμφέρον και όχι η δηλωμένη αντιπάθεια του για τα πλουτοκρατικά κοινοβουλευτικά καθεστώτα της Δύσης. Ο Μεταξάς βαθύς γνώστης της Γεωπολιτικής και της Γεωστρατηγικής ήξερε πάρα πολύ καλά ότι η Ελλάδα σαν θαλάσσιο κατ΄ουσίαν κράτος με εκτεταμένη ακτογραμμή και πληθώρα νησιών δεν μπορούσε παρά να ταυτίσει τα συμφέροντα της με την τότε θαλασσοκράτειρα Μ. Βρετανία. Πρέπει στο σημείο αυτό να τονιστεί και το εξής: Το 1940 η Ελλάδα πολέμησε την Ιταλία και την Γερμανία και όχι το φασισμό και τον Ναζισμό. Ο πόλεμος ήταν εθνικός, υπεράσπισης του πατρίου εδάφους και όχι ιδεολογικός.

Ο Π. Κανελλόπουλος αναφέρει σχετικά με τις προθέσεις του Μεταξά: «Πρέπει να είμεθα χωρίς άλλο ευγνώμονες εις τον Ι. Μεταξά διότι είπε ολομόναχος, εις στο σκοτάδι της νυκτός το μέγα ΟΧΙ. Λέγουν όσοι αντικρίζουν με εμπάθεια αυτά τα ανάγλυφα γεγονότα της Ιστορίας ότι το ΟΧΙ δεν το είπε ο Μεταξάς, ότι το είπε ο λαός. Ναι το είπε ο Ελληνικός λαός αλλά αφού το είπε ο Μεταξάς. Ο ατυχής και συμπαθής Εμμανουέλε Γκράτσι εξύπνησε την 3ην πρωινή το Μεταξά και όχι τον Ελληνικό λαό. Εάν έλεγε ο Μεταξάς ΝΑΙ πως θα έλεγε ΟΧΙ ο ελληνικός λαός που θα εξυπνούσε αργότερα; Θα το έλεγε βέβαια μέσα του και θα το εξεδήλωσε και έμπρακτα όταν θα οργάνωνε μυστικά την αντίσταση του αλλά η Αλβανική εποποιία δεν θα εγράφετο ποτέ. Ας είμεθα λοιπόν τίμιοι απέναντι στην Ιστορία. Το μέγα ΟΧΙ είναι πράξη του Μεταξά». «Ο δε πρέσβης της Ιταλίας Εμμανουέλε Γκράτσι, ο οποίος ενεχείρισε το τελεσίγραφο στο Μεταξά αναφέρει στο βιβλίο του. «Η αρχή του τέλους» ότι κατά τον χρόνο ενεχείρισης του τελεσιγράφου αισθάνθηκε την ανάγκη να υποκλιθεί μπροστά στο μεγαλείο του Ι. Μεταξά, διότι ο άνθρωπος αυτός μόνος μπροστά στο Θεό και την Ελληνική Ιστορία αποφάσισε ν΄ ακολουθήσει το δρόμο της τιμής έστω και αν αυτό συνεπαγόταν περιπέτειες για τη μικρή του πατρίδα, η οποία θα είχε ν΄ αντιμετωπίσει μια μεγάλη δύναμη της εποχής.

Ο Μ. Μιχαήλ όμως δεν περιορίζεται μόνο στην προσπάθεια μείωσης του Μεταξά. Διαπράττει το ανοσιούργημα να αναφέρει ότι το αληθινό ΟΧΙ, στον Ιταλικό φασισμό δεν το είπε ο Μεταξάς και το καθεστώς που εκπροσωπούσε αλλά ο Ελληνικός λαός και οι οργανώσεις του με το ΚΚΕ στην πρώτη γραμμή. Δυστυχώς για τον Μ. Μιχαήλ το ΚΚΕ όχι μόνο δεν αντιτάχθηκε στην Ιταλική και Γερμανική εισβολή αλλά υπομόνευε κατά το πλέον επαίσχυντο τρόπο την προσπάθεια του Ελληνικού λαού κατά το 1940. Συγκεκριμένα: Το ΚΚΕ σε προκήρυξη του μετά τον τορπιλισμό της «Ελλης» αναφέρει και τα εξής: «Δεν έχει σημασία, γιατί την Ιταλική εισβολή την προκαλεί αυτή τη φορά η τυχοδιωκτική πολιτική της βασιλομεταξικής δικτατορίας που δημιουργεί στην Ιταλία ανησυχίες για την ασφάλεια των νώτων της». (ΚΚΕ – Επίσημα Κείμενα, Τόμος Δ, σελ. 500-504). Στην συνέχεια το ΚΚΕ με προκήρυξη του, ενώ μαινόταν ο πόλεμος αναφέρει «Καλούμε τους πολεμιστές μας να αρνηθούν να πολεμήσουν πέρα από τα σύνορα της πατρίδας μας. Τι ζητάμε στην Αλβανία; Πού μας πάνε; Ο λαός μας δεν θέλει δεύτερο Σαγγάριο». (ΚΚΕ – Επίσημα Κείμενα, Τόμος Ε, σελ. 11-16) Εδώ το ΚΚΕ ανερυθρίαστα επαναλαμβάνει την υπονομευτική του δράση στο Μικρασιατικό μέτωπο για την οποία επαίρετο αργότερα, γράφοντας στον Ριζοσπάστη τον Ιούλιο του 1935 ότι, «εμείς όχι μόνο θέλαμε, εμείς επιδιώξαμε την ήττα στην Μικρά Ασία».

Ενώ συνεχιζόταν ο Πόλεμος και ο  Ελληνικός στρατός απελευθέρωνε την Βόρειο Ήπειρο το ΚΚΕ σε προκήρυξη του της 18 Μαρτίου 1941 αναφέρει τα πιο κάτω: «Η Κεντρική Επιτροπή καλεί τους φαντάρους, τους ναύτες και τους αεροπόρους μας να πάρουν στα χέρια τους τις διοικήσεις των μονάδων τους εκλέγοντας προσωρινές επιτροπές, που να αντιπροσωπεύσουν όλους, από το στρατιώτη μέχρι το στρατηγό, όσοι συμφωνούν σε τούτο το πρόγραμμα δράσης: Να προτείνουν ειρήνη στους απέναντι αντιπάλους τους και να απαιτήσουν από το άλλο μέρος παραίτηση της Κυβέρνησης, σχηματισμό προσωρινής αντιπολεμικής κυβέρνησης εθνικής Σωτηρίας – Ειρήνης, σταμάτημα του πολέμου, ακύρωση των συμφωνιών που κλείστηκαν με τους Εγγλέζους  και προσανατολισμό της χώρας προς τη Σοβιετική Ένωση.  Η Κεντρική Επιτροπή καλεί την εργατική τάξη και ιδιαίτερα τους εργάτες μεταφορών, ναυτεργάτες, λιμενεργάτες, αυτοκινητιστές και εργάτες πολεμικών εργοστασίων να εφαρμόσουν ενιαίο εργατικό αντιπολεμικό μέτωπο με όσους συμφωνούνε στην πλατφόρμα του μετώπου εθνικής Σωτηρίας – Ειρήνης, συγκροτώντας εργοστασιακές και επιχείρησης και να παλέψουν με συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, με κωλυσιεργία στην παραγωγή, με οικονομικές και πολιτικές απεργίες. Η Κεντρική Επιτροπή, καλεί όλο το εργαζόμενο λαό να πάρει παράδειγμα από τον ηρωικό αδελφό λαό της Βουλγαρίας, που κάνει ό,τι μπορεί για την αποκατάσταση της ειρήνης στα Βαλκάνια και την πραγματική συνεννόηση όλων των Βαλκανικών λαών». (ΚΚΕ – Επίσημα Κείμενα, Τόμος Ε, σελ. 25-26). Πρέπει να σημειωθεί ότι το ΚΚΕ καλούσε τους εργάτες να καθυστερήσουν την πολεμική παραγωγή καθ΄ον χρόνο ο Ελληνικός στρατός στο μέτωπο, έδινε τον υπέρ πάντων αγώνα για να αποκρούσει την εαρινή Ιταλική επίθεση, την οποία διηύθυνε ο ίδιος ο Μουσολίνι και η οποία διήρκεσε από τις 9-25 Μαρτίου 1941. Το δε παράδειγμα της Βουλγαρίας που αναφέρει το ΚΚΕ δεν ήταν τίποτε άλλο παρά το γεγονός ότι η Βουλγαρική Κυβέρνηση το ίδιο διάστημα δηλ. τον Μάρτιο του 1941 άνοιξε τα σύνορα και επέτρεψε στα Γερμανικά στρατεύματα να κατακλύσουν την Βουλγαρία προωθούμενα μέχρι τα Ελληνικά σύνορα. Το ΚΚΕ δηλαδή ούτε λίγο ούτε πολύ καλούσε τον Ελληνικό λαό να μιμηθεί τους Βούλγαρους και να επιτρέψει την κατάκτηση της Ελλάδας από τα στρατεύματα του Άξονα.

Παραθέτει επίσης ο Μ. Μιχαήλ την υποτιθέμενη προτροπή του Ζαχαριάδη με την επιστολή του της 2 Νοεμβρίου 1940, προς τον Ελληνικό λαό να πολεμήσει τον εισβολέα, τασσόμενος στο πλευρό της Κυβέρνησης Μεταξά. Ατυχώς όμως για τον Μ. Μιχαήλ η επιστολή αυτή του Ζαχαριάδη ήταν πλαστή, και συντάχθηκε από το μηχανισμό του δήθεν ΚΚΕ, που είχε στήσει ο Υπουργός Ασφαλείας του Μεταξά Κ. Μανιαδάκης ο οποίος κατ΄ ουσία είχε δημιουργήσει ένα παράλληλο ΚΚΕ, απολύτως ελεγχόμενο από το καθεστώς Μεταξά. Στο γεγονός της πλαστότητας της πρώτης επιστολής Ζαχαριάδη, συνηγορεί και η επίσημη άποψη του ΚΚΕ όπως αυτή παρατίθεται στο σύγγραμμα «ΚΚΕ – Επίσημα Κείμενα Τόμος Ε σελ. 36-37». Ο Ζαχαριάδης κατά τη διάρκεια του πολέμου έστειλε δύο επιστολές, γνήσιες αυτή τη φορά, μία στις 26 Νοεμβρίου 1940 και τη δεύτερη στις 15 Ιανουαρίου 1941. Στην πρώτη επιστολή ο Ζαχαριάδης αναφέρει τα εξής: «Ενάντια στη θέληση του λαού ο Μεταξάς έκανε και κάνει τον πόλεμο ενάντια στην Ιταλία σαν μια επιχείρηση, αντιλαϊκή, πλουτοκρατική, κατακτητική, φασιστική, ιμπεριαλιστική. Ο λαός είναι αποφασιστικά ενάντια σ΄ένα τέτοιο πόλεμο. Έξω  απ’ αυτά η Ελλάδα δεν έχει καμία θέση στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ανάμεσα στην Αγγλία και Ιταλία – Γερμανία». Στη δεύτερη του επιστολή ο Ζαχαριάδης αναφέρει τα εξής: «Ο Μεταξάς από την πρώτη στιγμή έκανε πόλεμο φασιστικό, κατακτητικό. Το αίμα των φαντάρων μας χύνεται άδικα, σήμερα δε ο εγγλέζικος ιμπεριαλισμός εισπράττει σε αίμα των παιδιών της Ελλάδας τους τόκους του κεφαλαίου που διέθεσε το 1935-36 για την παλινόρθωση του Γεωργίου και την εγκαθίδρυση της μοναρχοφασιστικής δικτατορίας του Μεταξά. Οι λαοί και οι φαντάροι της Ελλάδας και της Ιταλίας δεν είναι εχθροί μα αδέλφια και η συναδέλφωση τους στο μέτωπο θα σταματήσει τον πόλεμο».  (Ν. Ζαχαριάδη – Λόγοι και Έργα).

Προχωρώντας ο Μ. Μιχαήλ αναφέρει, εκτός από τα ανωτέρω, ότι το ΚΚΕ οργάνωσε την αντίσταση κατά  του κατακτητή μέσω των ΕΑΜικών οργανώσεων. Η πραγματικότητα όμως διαψεύδει και πάλι τον Μ. Μιχαήλ. Όπως καταδείχθηκε πιο πάνω το ΚΚΕ υπονόμευσε τον αγώνα του Ελληνικού λαού κατά το Έπος του 1940-41. Ο λόγος για τον οποίο επέδειξε αυτή την κατάπτυστη στάση ήταν το γεγονός ότι η ιδεολογική του πατρίδα, η Σοβιετική Ένωση, ήταν σύμμαχος της Χιτλερικής Γερμανίας δια του συμφώνου Ριμπεντρομπ – Μολότοφ του Αυγούστου του 1939. Το ΚΚΕ άλλαξε στάση και τάχθηκε κατά του Άξονα μόνο μετά την επίθεση της Γερμανίας ενάντια στη Σ.Ένωσης στις 22 Ιουνίου 1941.

Το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, παρότι ιδρύθηκε και διοικείτο κατά βάση από το ΚΚΕ στελεχωνόταν στη μεγάλη του πλειοψηφία από απλούς Έλληνες πατριώτες και οι στρατιωτικοί του διοικητές ήταν μόνιμοι αξιωματικοί του ελληνικού στρατού. Όπου λοιπόν οι στρατιωτικοί αυτοί διοικητές δεν τελούσαν, υπό την άμεση πολιτική επιρροή των πολιτικών επιτρόπων (κομισάριων) του ΕΑΜ – ΚΚΕ, οι μονάδες του ΕΛΑΣ επέδειξαν αξιόλογη αντιστασιακή δράση με σημαντικές μάχες όπως αυτές του Φαρδύκαμπου το 1943 και της Αμφιλοχίας το 1944. Όπου όμως οι μονάδες του ΕΛΑΣ τελούσαν υπό την επιρροή των πολιτικών Επιτρόπων του ΚΚΕ, ο ΕΛΑΣ λειτούργησε ως κομματικός στρατός του ΚΚΕ και προέβη σε πράξεις Εμφυλίου Πολέμου. Χαρακτηριστικά είναι τα γεγονότα της επίθεσης κατά εθνικοφρόνων ανταρκτικών ομάδων όπως η οργάνωση ΑΑΑ του συνταγματάρχη Κωστόπουλου στη Θεσσαλία, ή οργάνωση Ελληνικός Στρατός των Ιλάρχων Καραχάλιου και Βρεττάκου στην Πελοπόννησο και η οργάνωση 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων – ΕΚΚΑ του κεντροαριστερού βενιζελικού αντιβασιλικού Συνταγματάρχη Δημητρίου Ψαρρού στη Φωκίδα η οποία διαλύθηκε από τον ΕΛΑΣ τρεις φορές, μία τον Απρίλιο του 1943, μια τον Ιούνιο του ίδιου έτους, και  την τρίτη κατά την Άνοιξη του 1944 οπότε και δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από τον ΕΛΑΣ ο Ψαρρός και δεκάδες αξιωματικοί και αντάρτες της ΕΚΚΑ.

Χαρακτηριστικές επίσης είναι οι επιθέσεις του ΕΛΑΣ κατά της ανταρτικής Οργάνωσης του Αντώνιου Φωστερίδη στην Αν. Μακεδονία αλλά και κυρίως κατά της δεύτερης μεγαλύτερης μετά τον ΕΛΑΣ αντάρτικης Οργάνωσης ΕΟΕΑ – ΕΔΕΣ του Ναπολέοντα Ζέρβα στην Ήπειρο κατά της οποίας ο ΕΛΑΣ εξαπέλυσε μαζική επίθεση στις 8 Οκτωβρίου το 1943 καθ΄όν χρόνο η αντάρτικη αυτή οργάνωση δεχόταν την επίθεση της 11ης Γερμανικής Μεραρχίας, πυροδοτώντας έτσι έναν εμφύλιο πόλεμο στα Ελληνικά βουνά ο οποίος κράτησε για 5 μήνες έως τη Συμφωνία του Μυριόφυλλου – Πλάκας τον Φεβρουάριο του 1944. Αποτέλεσμα της συνδυασμένης αυτής επίθεσης Γερμανών και ΕΛΑΣ ήταν ο ΕΔΕΣ να απολέσει το ήμισυ των εδαφών που είχε απελευθερώσει και είχε οικοδομήσει επ΄αυτών την Ελεύθερη Ορεινή Ελλάδα. Την επόμενη φορά ο Μ. Μιχαήλ να είναι πιο πολύ προσεκτικός γιατί καμιά  ανιστόρητη ανακρίβεια που γράφει δεν θα  μένει αναπάντητη από το ΚΙΝΗΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ  ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ.

Κίνημα Ελληνικής Αντίστασης (ΚΕΑ) Κύπρου

Βίντεο

Μόνιμα