Antistasi

Του Θεοχάρη Αριστοδήμου

Θα την αναγνωρίσετε από μακριά. Κύριο χαρακτηριστικό της είναι ότι αιωρείται
συνεχώς, σαν πολύχρωμο μπαλόνι. Δεν στέκει πουθενά. Διαρκώς κινείται και
αναζητά να προσεταιριστεί την εξουσία, όπου κι αν βρίσκεται. Δεξιά ή
αριστερά ή κεντρώα, δεν έχει σημασία. Φτάνει να τη βρει! Είναι μια πολιτική
που συνδυάζει ταυτόχρονα το ευλύγιστο καλάμι, που λυγίζει και στο ελαφρότερο
φύσημα του ανέμου, το χαμαιλέοντα, που αλλάζει χρώματα αναλόγως του
περιβάλλοντός, και τον ιπποπόταμο που «χάφτει» ότιδήποτε βρεθεί στο δρόμο
του, ακόμα και σκουπίδια, για να ικανοποιήσει την αδηφάγο όρεξή του.

Ο κατ’ εξοχήν φορέας μιας τέτοιας πολιτικής στον τόπο μας είναι ο πρόεδρος
του ΔΗΚΟ, Μ. Καρογιάν. Την έκανε σημαία του και το δηλώνει απερίφραστα.
Παλαιότερα, ως γνωστό, αν και οι θέσεις ΔΗΚΟ-ΑΚΕΛ σε καίρια ζητήματα
πολιτικής, τόσο στο Κυπριακό όσο και στην Οικονομία, απείχαν παρασάγγας, ο
κ. Καρογιάν προσεταιρίστηκε την ακελική εξουσία, και δικαιολογούσε τον
προσεταιρισμό του αυτό με τη μεγαλύτερη άνεση: Δεν μπορεί, έλεγε τότε, ένα
κόμμα εξουσίας (sic), όπως είναι το ΔΗΚΟ, «να μεταβληθεί σ’ ένα κόμμα
ανώδυνης διαμαρτυρίας και μικροπολιτικής σκοπιμότητας» (Φιλελεύθερος,
23/1/2011). Ο φορέας της πολιτικής αυτής δεν είχε καμιά δυσκολία ή αναστολή,
κατηγορώντας έμμεσα την ΕΔΕΚ, να βαφτίσει τη συνέπεια σε μια εθνική πολιτική
ως «μικροπολιτική σκοπιμότητα»!

Και τώρα, πάλι, ο κ. Καρογιάν μπορεί άνετα να συμφωνεί με τους υπόλοιπους
τρεις του «ενδιάμεσου χώρου» σε θέσεις αρχής αναφορικά με τη λύση του
Κυπριακού, αλλά ταυτόχρονα τίποτε δεν τον εμποδίζει να κάνει
διαπραγματεύσεις με άλλους, που έχουν εντελώς αντίθετες θέσεις στο εθνικό
μας ζήτημα και να τα βρίσκει και μ’ αυτούς! Και χωρίς καμιά δυσκολία ή
αναστολή να ονομάζει το διπλό (ή πολλαπλό) αυτό παιγνίδι του «ευρύτερη
δυνατή εθνική και πολιτική συνεννόηση»!

Κι όταν τον ρωτούν (οι Οικολόγοι, λ.χ. ή και άλλοι), «καλά, γιατί δεν
επιδιώκουμε από κοινού ως “ενδιάμεσος χώρος” αυτή τη συνεννόηση;», ο κ.
Καρογιάν δικαιολογεί τη στάση του αυτή με μακρόσυρτες «μακαρονάδες» σαν
αυτή: «Είναι καιρός να υπερβούμε και τους εαυτούς μας και όποιοδήποτε άλλο
εμπόδιο μπορεί να μπαίνει στο δρόμο μας απ’ όσους αρνούνται να αντιληφθούν
ότι οι πάντες και τα πάντα κρίνονται με το μέτρο των μεγάλων προκλήσεων και
όχι των μικρών προκαταλήψεων».

Πού σου νέφκω, πού πάεις; Αλλά, ποιος μπορεί να αντισταθεί σε μια
ωραιολογία, έστω κι αν είναι σκέτα κενολογία; Ποιος μπορεί να αντιτείνει ότι
δεν πρέπει να υπερβούμε, πράγματι, τους εαυτούς μας, όταν προπαντός
υποβάλλεται ότι την υπέρβαση αυτή την απαιτεί το γενικό καλό; Ουδείς,
βέβαια! Κι αυτός που την προβάλλει δικαιούται «πόντους», αφού εξυπακούεται
ότι ο ίδιος έχει ήδη κάνει την υπέρβαση!

Αλλά το τέλος της… μακαρονάδας είναι πιο «σκοτεινό»: «Τα πάντα», λέει,
«κρίνονται με το μέτρο των μεγάλων προκλήσεων και όχι των μικρών
προκαταλήψεων». Καταλάβατε τίποτα; Βέβαια, το ότι οι προκαταλήψεις (μικρές ή
μεγάλες) αποτελούν εμπόδιο στην καθαρή κρίση και τη λήψη σωστών αποφάσεων,
δεν αμφισβητείται. Και δεν χρειάζεται κανένα «μέτρο προκλήσεων» (μικρών ή
μεγάλων) για να κριθούν «από χέρι» απορριπτέες. Προς τι, όμως, η ατάκα; Μα,
προς τι ένα φανταχτερό φτερό στο καπέλο μιας κυρίας; Όση είναι η χρήση ενός
πολύχρωμου φτερού στο καπέλο μιας κυρίας, άλλο τόση είναι η χρήση μιας
«καρογιανέικης» ατάκας, όπως η παραπάνω. Γενικότερα, όσο χρειάζεται ένας
πομφόλυγας ή μια φούσκα, άλλο τόσο χρειάζονται και οι «ατάκες» Καρογιάν.

Να, λοιπόν, εν ολίγοις, η «καρογιανέικη» πολιτική, η οποία έχει γίνει πλέον
«πατέντα» και ο χρώμενος οφείλει να πληρώνει δικαιώματα στον εφευρέτη του.

*Ο Θεοχάρης Αριστοδήμου είναι εκπαιδευτικός

Βίντεο

Μόνιμα