Antistasi

του Σταύρου Καρκαλέτση *

Η οικονομική κρίση που πλήττει την ευρωζώνη προέρχεται από την μικρή οικονομικά Ελλάδα; Υπάρχουν ευθύνες στην ΕΕ, το ΔΝΤ και ειδικά στην μερκελική Γερμανία; Κι αν υπάρχουν, επιχειρείται συγκάλυψή τους μέσω της δαιμονοποίησης Ελλάδος και Ελλήνων; Ας μιλήσουμε όμως για τις δικές μας ευθύνες, που έφεραν την Ελλάδα στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και την Κύπρο με άδεια ταμεία στον προθάλαμο πλέον του ΔΝΤ.

Πριν από δυό δεκαετίες, εμείς οι έξυπνοι και χαρούμενοι (βλέπε: εθισμένοι στα δανεικά) Έλληνες, χλευάζαμε την Τουρκία, επαίτη τότε του διεθνούς οικονομικού γίγνεσθαι. Οι Τούρκοι όμως αποδείχθηκαν μεθοδικοί, και εμείς οι αλλαζόνες: Προχθές ο Ταγίπ Ερντογάν ανήγγειλε θριαμβευτικά, ότι μέχρι τις αρχές του 2013 η Τουρκία θα έχει αποπληρώσει το χρέος της προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ύψους 2.3 δισ. δολαρίων. Η τουρκική οικονομία σήμερα, παρά τα προβλήματα που διατηρεί, θεωρείται από τις πιο ανεπτυγμένες παγκοσμίως, και η Τουρκία συνεχώς καθίσταται ισχυρότερη. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την δική μας ασφάλεια…

Που βρίσκεται η απάντηση για την εξέλιξη αυτή; Γιατί εμείς στα τάρταρα και αυτοί στα ύψη; Απλά γιατί οι Τούρκοι έχουν ποιότητα στην ηγεσία τους και στην πολιτική τους ελίτ. Οι ηγέτες της Τουρκίας, κατάφεραν και περιόρισαν το καθεστώς διαφθοράς και διαπλοκής δεκαετιών και λειτούργησαν τα τελευταία 10-12 χρόνια μόνο με βάση το εθνικό τους συμφέρον.

Και επειδή όλα έχουν τη σημασία τους, ο Ερντογάν δεν υπήρξε ”γιός”, ”ανηψιός”, ”διαπλεκόμενος”…Τίποτα από όλα αυτά. Κουβαλάει όμως ένσημα. Ξεκίνησε από λούστρος! Περπάτησε στο πεζοδρόμιο, στην πιάτσα, δεν μεγάλωσε σε γυάλινο ή χρυσό κλουβί, όπως οι δικοί μας! Αλήθεια, η Ελλάδα (κι ας μην θεωρηθεί λαικισμός) θα μπορούσε ποτέ να φτιάξει από έναν λουστράκο έφηβο, πρωθυπουργό;

Οι ηγέτες της Ελλάδος και της Κύπρου, σε αντίθεση με την ποιότητα των ηγετών της Τουρκίας, στερούνται οράματος αλλά και ικανοτήτων. Λυπούμαστε, αυτή είναι η αλήθεια. Αν σφάλλουμε, ας μας δείξει κάποιος τον Έλληνα Ερντογάν, τον Έλληνα Νταβούτογλου…

Μπορεί κάπου εκεί στη δεκαετία του 1990 να αγγίξαμε Ελλάδα και Κύπρος ένα ζηλευτό επίπεδο ανάπτυξης. Ακίνητα, εξοχικά, αυτοκίνητα όσα και τα μέλη της οικογένειας, καλοζωία. Απ’ εκεί και πέρα όμως άρχισε ο κατήφορος, ήταν πλαστικό το όνειρο. Ανίκανες κυβερνήσεις, ελειμματικοί πρωθυπουργοί, λαικισμός και σπατάλη, νεποτισμός και διαφθορά…

Οι πρωθυπουργοί μας χάραζαν πολιτική διετίας και τριετίας, για όσο δηλαδή θα κυβερνούσαν. Και ο επαίτης Τουρκία εξελίσσεται σε αφεντικό της περιοχής, ενώ εμείς, παραδομένοι στη θεραπεία που σκοτώνει (μνημόνιο) διώχνουμε τα νιάτα μας στα πέρατα της γης και εισάγουμε Πακιστανούς, Αφγανούς, Μαροκινούς.

Που είναι λοιπόν ο Έλληνας Ερντογάν;

Ως ιστορικός, και ως Έλληνας, διατηρώ μόνο μια ελπίδα: Το ότι η Ιστορία απεχθάνεται, όπως και η φύση, το κενό. Και πως θα μας χαρίσει πραγματικά εθνικές ηγεσίες, που θα ανορθώσουν την πατρίδα. Το πότε μόνο, δεν μπορούμε να προδικάσουμε. Ελπίζω, όταν αυτό συμβεί, να μην είναι αργά…

Βίντεο

Μόνιμα