Antistasi



Ο Γλαύκος Κληρίδης, υποσχέθηκε ενταφιασμό των Ιδεών Γκάλι, που ήταν «επίτευγμα» του Γ. Βασιλείου και εξελέγη στην προεδρία. Τελικά, δεν ενταφίασε τίποτα.  Αντίθετα, με την πολιτική του συνέβαλε τα μέγιστα στην αποψίλωση της αγωνιστικής διάθεσης του λαού, την οποία κονιορτοποίησε αργότερα με το μεγάλο φιάσκο του πυραυλικού συστήματος S-300.

Και φυσικά συνεχίστηκε να πλήττεται το ψυχικό σθένος του λαού και η κοινωνική συνοχή.

Ας σταθούμε στο μεγάλο έγκλημα του χρηματιστηρίου, στο μεγαλύτερο ίσως σκάνδαλο της ιστορίας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι αρχές της τότε κυβέρνησης, με την ανοχή των κομμάτων, όχι μόνο επέτρεψαν να κυριαρχήσει ο ληστρικός θεσμός, αλλά και έριξαν νερό στο μύλο της άκρατης επιθυμίας του Κύπριου να πλουτίσει εύκολα και γρήγορα. Ο σπόρος είχε φυτευθεί από χρόνια και η διακυβέρνηση Κληρίδη, με τους χειρισμούς της, τον βοήθησε να θεριέψει. Αυτή η μανία πλουτισμού που είχε καταλάβει όλη την Κύπρο, άφησε στο περιθώριο τα πάντα. Την ευφορία για τις ψεύτικες προοπτικές πλουτισμού, διαδέχθηκε η θορυβώδης πτώση του Χρηματιστηρίου, οι αυτοκτονίες, οι πτωχεύσεις, τα οικογενειακά δράματα.

Η κατάληξη της διακυβέρνησης και της πολιτικής Κληρίδη ήταν το επαχθές σχέδιο Ανάν, η πλέον ολοκληρωμένη και διχοτομική πρόταση κλεισίματος του κυπριακού, η αποφυγή του πλήρους αφανισμού του Ελληνισμού της Κύπρου.

Η ιστορία μετά είναι γνωστή.

Η πορεία κατρακύλας του κυπριακού λαού σταμάτησε για λίγο επί προεδρίας του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου. Η ελπίδα, ότι είμαστε αντάξιοι των ένδοξων προγόνων μας, αναπτερώθηκε, όταν η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων της Κύπρου απέρριψε το σχέδιο Ανάν.

Δυστυχώς, το 76% του λαού δεν είχε καθοδήγηση. Αφέθηκε και πάλι στη βορά των δύο μεγάλων κομμάτων, ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ, που έχουν ταυτόσημες θέσεις στο κυπριακό. Τα υπόλοιπα κόμματα, έρμαιο μικροκομματικών και προσωπικών προτεραιοτήτων, φάνηκαν ανάξια των ιστορικών στιγμών.

Η εκλογή του, Χριστόφια στην προεδρία σηματοδότησε την έναρξη ενός νέου, επικίνδυνου γύρου υποχωρήσεων και διολίσθησης του κυπριακού.

Η ιστορία πρέπει να διδάσκει. Και ιδιαιτέρως, η πρόσφατη ιστορία. Και παρά το γεγονός ότι η παρελθοντολογία δεν είναι παραγωγική, ωστόσο εξίσου αντιπαραγωγική είναι και η ιστορική αμνησία. Διερωτόμαστε γιατί οι νεώτερες γενιές των Ελλήνων της Κύπρου, δυστυχώς απέχουν κατά παρασάγγας από τη γενιά των αμούστακων παλληκαριών, που εξευτέλισαν τον πάνοπλο στρατό της βρετανικής αυτοκρατορίας το 1955.

Είναι γιατί έχουμε απομακρυνθεί από αυτά που ως αρχές και αξίες είχαν στην καρδιά και το νου οι Έλληνες, από αρχαιοτάτων χρόνων και με αυτά για όπλα και παρόλη την αριθμητική υπεροχή, των εχθρών, αντιμετώπισαν Πέρσες, Ρωμαίους, Τούρκους, Γερμανούς, Άγγλους.

Η στρατιωτική ήττα του 1974 δεν είχε μόνο ως συνέπειες νεκρούς, αγνοουμένους, πρόσφυγες εγκλωβισμένους και το σφετερισμό περιουσιών. Σοβαρότατη συνέπεια ήταν η μεθοδική και συστηματική προσπάθεια να εμφυτευθεί στο μυαλό των Ελλήνων της Κύπρου η ηττοπάθεια ο συμβιβασμός λύσης του Κυπριακού και τελικά ο αφανισμός.

Για να επιτευχθεί αυτό, τα ξένα και ντόπια «μαγειρεία» μετήλθαν σύγχρονων μεθόδων διάβρωσης της αγωνιστικότητας και της αξιοπρέπειας του λαού.

Καίριο πλήγμα δέχθηκε ο πολιτισμός, η γλώσσα και η αγάπη στην ένδοξη ιστορία των προγόνων και συνεπώς η κοινωνική συνοχή της οικογένειας, του Κράτους Δικαίου.

Ο ξένος παράγοντας, με «άξιους» και «πολύτιμους» βοηθούς εγχώρια ενδοτικά στοιχεία, κατάφεραν να δηλητηριάσουν τους Έλληνες της Κύπρου, μετατρέποντας τους σε καταναλωτικές μαριονέτες, σε ανθρωποειδή, που μόνη έγνοια έχουν το εύκολο και γρήγορο κέρδος.

Μας εγκλώβισαν στα γρανάζια της παγκοσμιοποίησης, που συνθλίβει αρχές και αξίες, που ιεραρχεί πρώτα απ΄όλα τα υλικά αγαθά.

Η οικονομική ευμάρεια έχει θεοποιηθεί.

«Τα υπόλοιπα όλα, ελευθερία, αξιοπρέπεια, δημοκρατία είναι ρομαντικές ουτοπίες, που απαιτούν θυσίες. Και δεν αξίζει τον κόπο να θυσιάζεται κάποιος».

Αυτή είναι η κυρίαρχη νοοτροπία, το κυρίαρχο πρότυπο της σύγχρονης κυπριακής κοινωνίας.

Η μεγάλη κατρακύλα άρχισε επί προεδρίας Γιώργου Βασιλείου, όταν τα πιο πάνω μπήκαν σε εφαρμογή, κορυφώθηκε επί προεδρίας Γλαύκου Κληρίδη και συνεχίζεται με την διακυβέρνηση του κόμματος του ΑΚΕΛ – Αριστερά – Νέες Δυνάμεις. Αυτές τις περιόδους παρατηρούμε επίσης την έναρξη των εγκληματικών διολισθήσεων στο Κυπριακό.

Οι θεσμοί κατάντησαν ανενεργοί και εξυπηρετούν μόνο το συμφέρον του κόμματος. Η οικονομία θυσιάστηκε στο βωμό του λαϊκισμού. Οι ιδεολογικές αγκυλώσεις και η ανικανότητα του Προέδρου Δ. Χριστόφια και των άλλων στελεχών της κυβέρνησης οδήγησαν στην τραγωδία της 11ης Ιουλίου 2011 με την φονική έκρηξη στο Μαρί.

Τα περιθώρια στενεύουν επικίνδυνα. Αν δεν στρέψουμε το βλέμμα πίσω, στην ιστορία μας, όχι για να κομπάζουμε, αλλά για να παραδειγματιστούμε, αν δεν κάνουμε κυρίαρχες, στη ζωή και στην πολιτική μας, τις αρχές και αξίες του Ελληνικού πολιτισμού, δεν θα επιβιώσουμε. Και αυτό δεν είναι κινδυνολογία.

ΚΡΙΝΟΣ Ζ. ΜΑΚΡΙΔΗΣ

(Πρόεδρος)

Κίνημα Ελληνικής Αντίστασης (ΚΕΑ) Κύπρου

Βίντεο

Μόνιμα