Antistasi

by Αππελαίος


Του ΣΑΡΑΝΤΟΥ ΚΑΡΓΑΚΟΥ

Δέν γνωρίζω ν πρώην πρωθυπουργός μας κατά τό μουσικο-χορευτικό ρεσιτάλ πού δωσε πρό τν μέ τόν Τορκο μόλογό του, τόν μακαρίτη Τζέμ, χόρευσε καί τό συχνά δόμενο στίς μπουζουκοκατανυκτικές παννυχίδες «Γεννήθηκες γιά τήν καταστροφή…». Ἀλλά κι ἄν τότε δέν ἐψάλη τό ἐν λόγω ἡρωικόν καί πένθιμον ἄσμα, τοῦ τό ἔψαλε προσφάτως μία ἐφημερίδα τῶν Βρυξελλῶν. Ὅπως ἔγραψε στό κύριο ἄρθρο της ἡ «Ἑστία» (27 Ἰανουαρίου 2012) τό ἄρθρο τῆς New Europe ἄρχιζε μέ τό ἀκόλουθο καταπελτικό:
«Μέσα σέ λιγώτερο πό δύο χρόνια, πρώην πρωθυπουργός τς λλάδος Γιργος Παπανδρέου κατέστρεψε μία χώρα. Θά παιτηθον δεκαετίες γιά νά πιστρέψουν ο λληνες κε πού σαν…».

Μή σώσουν καί φθάσουν! Καί καλά νά πάθουν γιά τά μυαλά πού κουμαντάρουν. Γιργος Παπανδρέου ταν πιό ξια τιμωρία γιά τήν αώνια πολιτική μας βλακεία.

πί δεκαετίες τραγουδούσαμε τή φτώχεια μας: «Ντέρτι καί μαράζι κι ἀναπαραδιά». Κι ἀπό τήν προπολεμική περίοδο διδασκόμεθα ἀσματικά: «Ἀπ᾽ τά φτωχά μου ὄνειρα ἕνα σωστό δέ βγαίνει, ὅλα τά σκόρπισες ἐσύ, φτώχεια κατηραμένη…».

Καί ξαφνικά , μετά τό 1980, σάν νά νακαλύψαμε τό σπήλαιο το λ Μπαμπ, γεμίσαμε λεφτά, σέ σημεο πού λλάς νά ξεπερν σέ ταβέρνες καί νυκτερινά κέντρα λες τίς ερωπαϊκές χρες συνολικά. Ἀπό Ἀνδρέα Παπανδρέου κι ἐντεῦθεν ἄρχισε ἡ πολιτική τῆς σπατάλης, ἡ «κουλτούρα τῆς χλιδῆς», ἡ πρακτική τῆς «ἁρπαχτῆς», κατά τόν προσφυέστατο λόγο τοῦ Κ. Σημίτη. Εἶχα ὀνομάσει ἐπί τῶν ἡμερῶν τῆς μεγάλης του δόξας τόν Ἀνδρέα Παπανδρέου «παμμέγιστο μικρό πολιτικό». Ἦταν ἡ ἐποχή πού ἐψάλλετο τό δοξαστικό: «Τσοβόλα, δῶσ᾽ τα ὅλα…»!

ταν κουσα κατά τήν προεκλογική περίοδο τόν πρωτογεν του νά διασαλπίζει τό νανουριστικό «πάρχουν λεφτά», σκέφθηκα τι ιός πρξε πέρτερος το πατρός. Καί ὄντως ἀποδείχθηκε τρισμέγιστος μικρός πολιτικός. ντί νά πε τό μαχητικό «πάρχει δουλειά» (μόνον πού αὐτή τήν κάνουν οἱ ξένοι), ντί νά πε «λοι στή δουλειά, σέ ποια δουλειά» (π.χ. μάζεμα τῶν πορτοκαλιῶν καί τῆς ἐλιᾶς), ρχισε μέ τό περιλάλητο «πάρχουν λεφτά» νά βαυκαλίζει τή νεολαία μέ νέα παραμύθια τῆς Χαλιμᾶς (ἤ τοῦ Χαλιμᾶ), ὅπως γράφει καί ὁ ἐλλόγιμος ἀδελφός του.

Στό πρτο κρίσιμο τρίμηνο τς πρωθυπουργίας του, μς πουλοσε «χιόνι στό σουβλί καί έρα στό πηρούνι». Καί μάλιστα σέ μεγάλα μεγέθη. Διότι ποιος μοιράζει έρα, δέν κάνει οκονομία στά κομμάτια. Ἐν τῶ μεταξύ, περιφερόμενος, ὡς γυρολόγος, τήν ὑφήλιο, στελνε τήν λλάδα στά… κομμάτια! Γιά νά καλύψη τήν νυπαρξία προσωπικς πολιτικς, γινε μεγαλύτερος τς χώρας μας δυσφημιστής. Μέχρι καί γιά «Τιτανικό» ὁμίλησε. Εὐτυχῶς, πού τό μορφωτικό του πεδίο δέν φθάνει ὥς τόν Ὅμηρο, γιατί θά ἔλεγε πώς ἡ χώρα μας κατάντησε (φυσικά, ἐξαιτίας τοῦ Καραμανλῆ) Ἴρου πανέστερη! Καί γιά νά ἐπανέλθω στόν Ὅμηρο, Γ. Παπανδρέου ποδείχθηκε νεώτερος Θερσίτης τς λλάδος. Μόνο πού δέν βρίσκεται ὁ κατάλληλος Ὀδυσσέας γιά νά τόν σωφρονήσει.

Κί ντί νά μετανοήσει καί νά κλειστε στή βαθειά σκιά μις ντιμης σιωπς, τολμ νά πικρίνει, τολμ νά κατηγορε. Δέν μέ ξενίζει αὐτό. Ὡς ἱστορικός, γνωρίζω ὅτι πολλοί πού κανονικά θά ἔπρεπε νά ντρέπονται γιά ὅσα ἔπραξαν, ἀναισχύντως ὑποστηρίζουν ὅτι ἔπραξαν τό καθῆκον τους! λλ ληθινή στορία, πως συχνά χει λεχθε, εναι γραμμένη πό τή σιωπή τν νεκρν. Καί πραγματικός στορικός εναι ατός πού παίρνει τή σιωπή ατή, τήν κάνει φωνή γιά νά μιλάει στόν πνο τν κοιμισμένων. κόμη καί ταν εναι ρθιοι. Ἴσως κάποιοι ξυπνήσουν ἀπό τή φωνή πού μᾶς ἔρχεται ἀπό τό παρελθόν. Ἴσως ξυπνήσει καί ὁ ἑλληνικός λαός πού ἀνήκει στή συνομοταξία τῶν λαῶν πού ἀγαποῦν τόσο πολύ τήν κακοτυχία τους, ὥστε τρέχουν νά τήν συναντήσουν!

Τώρα χουμε στηρίξει τίς λπίδες μας στά ερωπαϊκά δάνεια. Ἡ νέα Μεγάλη Ἰδέα μας εἶναι ἡ ἑπόμενη δόση τοῦ δανείου. Ἄς μήν ξεχνᾶμε, ὅμως, ὅτι στά στάδια τῆς ἀνθρώπινης ἐξελίξεως ὑπάρχουν ἐνδείξεις καννιβαλισμοῦ. Οἱ ἀμφιβάλλοντες ἄς διαβάσουν τό τί γράφει ὁ Στράβων γιά τούς κατοίκους κάποιων εὐρωπαϊκῶν περιοχῶν. Ἄς μήν τίς ἀναφέρουμε ἐδῶ. Τί εναι λοιπόν σημερινός Ερωπαος; Ἐξετάζοντας τό ζήτημα ἀπό ζωοφυσική σκοπιά, ἔχουμε καταλήξει στό συμπέρασμα ὅτι Εὐρωπαῖος εἶναι ἕνας πολιτισμένος καννίβαλος πού ἀγαπᾶ τόν πλησίον του μέ… σάλτσα! λλοι τυχόν πολιτισμένοι δέν χουν φθάσει κόμη στό πίπεδο ατό. Τς σάλτσας ννο.

Σέ ατό τό «Μεγάλο φαγοπότι» δήγησε τόν λαφρόνοο, τόν λιγόπονο καί λιγοσθεν (λόγω κακς παιδείας) λληνικό λαό Γ. Παπανδρέου. Ἕνα λαό παχύφωνο, χαμηλῆς ψυχικῆς ἰσχύος καί ἀσθενοῦς κράσεως, λόγω πλαστῆς εὐημερίας, τόν ὁδήγησε σάν ἀδέξιος Ὀδυσσέας στό σπήλαιο τοῦ Κύκλωπα. Ἴσως μένει μέ τήν ἐντύπωση ὅτι αὐτόν ὁ Κύκλωπας θά τόν φάει τελευταῖο. Τό εἶχε ὑποσχεθεῖ. Ἀλλ᾽ οἱ νέοι Κύκλωπες δέν θά ἀφήσουν κοκκαλάκι. Ἐκτός κι ἄν…

Πάντα στήν ταραχώδη στορία μας πρχε ατό τό θαυματουργό «κτός κι ν…». Τήν ὥρα τήν πιό τραγική τοῦ Ἀγώνα, ὅπου τό Μεσολόγγι εἶχε πέσει καί ὁ Ἰμπραήμ ἁλώνιζε τό Μοριά, τήν Ἐπανάσταση ἔσωσε μέ τήν προσωπική του λεβεντιά ὁ Γυιός τῆς Καλογριᾶς. Πιστεύω –παρά τά μοιρολόγια τῶν καναλιῶν πού ξεπέρασαν σέ καημό καί τό μοιρολόι τῆς παπαδιαμαντικῆς φώκιας– ὅτι ξανά, ἄν ὑπάρξει τό κατάλληλο «πάλεμα», θά βγεῖ «καινούργια γέννα». Ἄσπιλη, ἄμεμπτη, ἀμόλυντη, πού δέν θά φοβᾶται τή δουλειά.  χώρα μας χει λα τά «φόντα» νά γίνει λβετία τς Μεσογείου. λβετός, μως, δέν πουλάει «μαγκιά»· πουλάει ξυπνη, σκληρή δουλειά.olympia

Βίντεο

Μόνιμα