Antistasi

Μικρές ουλές στο Φύλλον Πορείας
| Με τον Μάριο Δημητρίου
Ο Κυριάκος Αποστολίδης μού δείχνει τη μικρή ουλή στο αριστερό φρύδι του, ένα σημάδι θανάτου 38 χρόνων.
Το αγόρι έχει την ηλικία που είχε ο ίδιος -τεσσάρων χρόνων- εκείνη την τρομερή μέρα.
Παρατηρώ φωναχτά ότι ο γιος του τού μοιάζει πολύ και ο Κυριάκος συγκατανεύει: «Ναι, έτσι έμοιαζα κι εγώ στον πατέρα μου»…
«Στις 15 Αυγούστου εισέβαλαν στο σπίτι αφού πυροβόλησαν την πόρτα, 3-4 ένοπλοι Τουρκοκύπριοι που η μητέρα μου γνώριζε και μου είπε αργότερα τα ονόματά τους, μάλιστα ο ένας από αυτούς, ο Σαλλαχής, δούλευε υπάλληλος στον πατέρα μου, κάποτε. Μας έβγαλαν όλους έξω και όπως μας είπε η μάνα μου, κτύπησαν άσχημα κάποιους από τους στρατιώτες και ύστερα τους έβαλαν σε γραμμές και τους οδήγησαν πεζούς σε άγνωστη κατεύθυνση. Εγώ έκλαια, ήθελα τον πατέρα μου, έτρεξα πίσω τους καθώς τους έπαιρναν και τον άρπαξα από το χέρι αφού ήταν στις τελευταίες γραμμές. Γύρισε ο πατέρας μου και είπε στη μάνα μου «πάρε το μωρό». Επενέβη βίαια ο Σαλλαχής και με κτύπησε στα μούτρα, μάλιστα μου έσκισε το φρύδι και ακόμα έχω το σημάδι. Έπεσα κάτω αιμορραγώντας και έτρεξε η μάνα μου και με σήκωσε. Ήταν η τελευταία φορά που είδα τον πατέρα μου».
Φύλλον Πορείας, Αύγουστος 1973. Σε λιγότερο από χρόνο, πραξικόπημα-τουρκική εισβολή. Αυτός στην επιστράτευση και εγώ φοιτητής στο Δυτικό Ημισφαίριο …
Μερικά χρόνια μετά που επέστρεψα, μάθαινα από επιζήσαντες συστρατιώτες για τη μοίρα των μη επιζησάντων.
Δεν είπαν ποτέ την ιστορία στους γονιούς του… το γιατί δεν το κατάλαβα.
Διερωτώμαι αν βρέθηκαν ποτέ τα οστά του Αντρέα από την Αμμόχωστο, τυφεκιοφόρου, δεινού τενόρου… Σε χαιρετώ, Φοίβος».

Μου μιλά στο γραφείο του στη CYTA για τον εφιάλτη του 1974, ενώ προσέχω στην οθόνη του κομπιούτερ του τη μεγάλη οικογενειακή φωτογραφία με τη σύζυγο και τα δυο παιδιά του.

Έχει και το όνομα του αγνοούμενου πατέρα του – Μιχάλης.

Μου αφηγείται με σπασμένη φωνή, την ιστορία της ουλής του:

Πίσω στην εφημερίδα, διαβάζω το ηλεκτρονικό μήνυμα που ήρθε από την Ολλανδία και τον Φοίβο Σπάρο: «Αγαπητέ Μάριε, ήταν ψηλός ίσως ένα ενενήντα και… ξεχώριζε μια κεφαλή πάνω από όλους στη διμοιρία. 399 Τ.Π. Μπογάζι Αμμοχώστου, 1973. Και ήταν δεινός τενόρος. Αν ζούσε, σίγουρα θα ήταν διάσημος σήμερα. Είχε πράγματι στεντόρεια φωνή. Να φανταστείς, μας έβγαζε ασπροπρόσωπους απέναντι στους Ο.Υ.Κ της διπλανής Ναυτικής Βάσης. Πέντε αυτοί κι αντιλαλούσε η κοιλάδα όταν φώναζαν ΟΟΟ–ΥΥΥΥ–ΚΚ! Κοντό, κοφτό και τρανταχτό. Μόνο ο Αντρέας μπορούσε να φωνάξει – τραγουδώντας έστω τις χουντικές αηδίες μαζί με την υπόλοιπη διμοιρία – εξ ίσου τρανταχτά.

Ενάμιση μόνο χρόνο γνωριστήκαμε εκεί στο 399 Τ. Π. Βαρωσιώτης αυτός, Λεμεσιανός εγώ. Φιλέψαμε αυθόρμητα, νομίζω είναι ζήτημα χαρακτήρων.

Αντρέας Πετρασίτης, αγνοούμενος… κάποιος ισχυρίζεται ότι παρακολούθησε την εκτέλεσή του από καμιά διακοσαριά μέτρα. Έφευγαν, αν όχι άοπλοι τουλάχιστον άσφαιροι, από το Βαρώσι. Τους πυροβόλησαν οι Τούρκοι και ο Αντρέας που είχε ξεκόψει λίγο πιο πίσω, τραυματίστηκε. Έπεσε και τον πρόλαβαν οι Τούρκοι. Τούρκος αξιωματικός τον πλησίασε και φαίνεται ότι υπήρξε κάποια ‘συνομιλία’.

Σε κάποια στιγμή ο Αντρέας από το έδαφος τον κτυπά με γροθιά και αυτός τον πυροβολεί στο στήθος …

Βίντεο

Μόνιμα