Antistasi

των Μιχάλη Γκιόκα & Χρίστου Κατσέτου*

Πιστεύουμε ακράδαντα ότι η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως έναν ισχυρό «σαγηνευτικό» ηγέτη και τολμηρό αναμορφωτή, που θα εμψυχώσει και θα εμπνεύσει τόν λαό της καί τήν Διασπορά καί θά αναπτύξει μιά απόλυτα απαραίτητη, κουλτουριστική καί οργανωτική επανάσταση. Οι Έλληνες είναι πανέξυπνοι καί δαιμόνιοι, αλλά είναι επίσης πολύ δύσκολοι στη διακυβέρνηση. Εν τούτοις, θά ανταποκριθούν σθεναρά πρός ένα ισχυρό καί χαρισματικό ηγέτη, πού θά τούς εμψυχώσει καί θά τούς ενεργοποιήσει.

Θά ακολουθήσουν έναν ηγέτη πού θά τούς πείσει, ότι γιά τό καλό τών παιδιών τους, η έξαλλη αντίληψη περί διασκέδασης καί καλοπέρασης, πρέπει νά μετατραπεί σέ ηθικό κώδικα σκληρής εργασίας καί παραγωγής, πού θά καταπλήξει τήν ανθρωπότητα, όπως έκαναν οι Ολυμπιακοί τού 2004.

Σέ όλη τήν Ιστορία τά τελευταία 1.000 χρόνια, μιά περίφημη προσωπικότητα λάμπει σάν γιγαντιαίος φάρος, ο Μεγάλος Πέτρος τής Ρωσσίας, ο Επαναστάτης Τσάρος. Ποιός ήταν ο Μεγάλος Πέτρος; Καί γιατί η αλλόκοτη εμφάνιση αυτού τού απολυταρχικού ηγέτη στή Ευρωπαική σκηνή καί τό μοναδικό του πνεύμα καί τεράστιες επιτεύξεις, θεωρούνται αξιοσημείωτα καί σχετικά μετά από πολλούς αιώνες;

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΕΤΡΟΣ

Γεννήθηκε τό 1672 στήν Μόσχα καί πέθανε τό 1725 στήν Πετρούπολη (St. Petersburg). Ενταφιάσθηκε στόν Καθεδρικό Ναό «Πέτρος καί Παύλος» καί ο Ρωσσικός λαός ακόμη καί σήμερα φέρνει λουλούδια στόν τάφο του. Ο Peter B. Putnam στό βιβλίο του, “Πέτρος ο Επαναστάτης Τσάρος”, τόν περιγράφει ώς εξής: “Ηταν η ταχύτητα, η έκταση καί η δυναμική ενέργεια τών μεταρρυθμίσεων τού Μ. Πέτρου πού τίς έκανε επαναστατικές. Επί πλέον, η επανάσταση ήταν προσωπική. Αυτός δέν έστειλε μόνον άλλους στό εξωτερικό, αλλά πήγε καί ο ίδιος. Προσέλαβε ξένους ναυπηγούς, αλλά ναυπήγησε πλοία μέ τά δικά του χέρια’’. Η προσωπικότητά του καί οι τεράστιες μεταρρυθμίσεις πού επέβαλε, έχουν συναρπάσει γενεές ιστορικών, συγγραφέων καί κοινών θνητών. Η επανάσταση τού Μ. Πέτρου ήταν μοναδική.

Ο Arnold Toynbee τόν ονόμασε “τό πρότυπο μοντέλο ενός αυταρχικού μεταρρυθμιστή γιά δυτικοποίηση. Εχει παρασκευάσει ένα καλούπι γιά τούς ηγέτες όλων τών αναπτυσσόμενων εθνών, από τήν εποχή του καί μετά, καί κανένας δέν τόν ακολούθησε πιό πιστά από τόν Ιωσήφ Στάλιν πού προσπάθησε νά κάνει, από τό 1928 μέχρι το 1941 στήν Ρωσσία, ξανά, ότι είχε κάνει ο Μ. Πέτρος περίπου 230 χρόνια νωρίτερα. Ο Στάλιν περιέγραψε τό πρόγραμμα μοντερνισμού τού Μ. Πέτρου σάν μοναδική προσπάθεια αναπήδησης από τά σκαριά τής υποανάπτυξης.

Η επανάσταση τού Μ. Πέτρου ήταν επίσης μοναδική, λέει ο Putnam, διότι αυτός έγινε τό δυναμικό όργανο καί η προσωποποίηση τής αλλαγής.

Ο Μ. Πέτρος ήταν άριστος ακροατής καί διαρκώς ζητούσε από τούς ξένους πρεσβευτές νά τού πούν πώς μπορεί νά εκσυγχρονίσει τή Ρωσσία. Αυτοί τού είπαν ότι χρειάζεται εμπόριο μέ άλλα έθνη, καί γιά αυτό χρειάζεται εμπορικό ναυτικό καί χρειάζεται επίσης, πολεμικό ναυτικό, νά τό προστατεύσει. Ο Μ. Πέτρος έκανε ακριβώς ότι τού είπαν καί πήγε στό εξωτερικό νά μάθει ναυπηγική. Ο Putnam περιγράφει “ότι έφερε τεράστια συμβολή καί στό εκπαιδευτικό σύστημα, διότι δημιούργησε τήν Ακαδημία Επιστημών καί Σχολές ναυσιπλοΐας καί σπουδών μηχανικής στήν πρωτεύουσα, καθώς καί σχολές κρυπτογραφίας στίς επαρχίες. Τετραπλασίασε τό εμπόριο με ξένα κράτη καί η βαριά βιομηχανία του ξεπέρασε τήν βιομηχανία άλλων προοδευμένων εθνών.

Η μεθοδολογία του ήταν μέν αυταρχική, αλλά η παραγωγή σιδήρου ήταν τριπλάσια τής Αγγλίας καί συνέβαλε στό ρόλο μεγάλης δύναμης γιά τήν Ρωσσία. Προσπάθησε νά βελτιώσει τήν δημόσια διοίκηση μέ πρότυπο τήν Σουηδία, γιά νά θεμελιώσει ένα έθνος διοικούμενο μέ νόμους καί κανονισμούς καί όχι μέ παγιωμένες συνήθειες καί ιδιοτροπία. Στήν Σουηδία, Δανία καί Πρωσσία, η εποπτεία τών κυβερνητικών τμημάτων ήταν στά χέρια επιτροπών τά λεγόμενα Κολέγια. Ο Μ. Πέτρος είχε πεισθεί ότι τά Κολέγια ήταν απαραίτητα γιά καλή διοίκηση καί ότι ο μηχανισμός τους έμοιαζε με τόν μηχανισμό ωρολογίου, όπου τά επί μέρους εξαρτήματα κρατούν αρμονικά, ένα τό άλλο, σέ διαρκή κίνηση. Εστειλε Ρώσσους στό εξωτερικό νά μελετήσουν Κολέγια καί διώρισε ξένους ειδικούς στά δικά του Κολέγια, νά εκπαιδεύσουν τούς Ρώσους.

Ειδικός στόχος τής επιμονής καί του θυμού του, ήταν η ανεντιμότητα τών επισήμων, διότι η διαφθορά ήταν εκτεταμένη καί τοποτέτηση σέ κρατική υπηρεσία εθεωρείτο σάν λαμπρή ευκαιρία πλουτισμού. Μόνον έξι από τόν μεγάλο αριθμό βοηθών τού Μ. Πέτρου ήσαν πραγματικά τίμιοι. Σέ μιά περίπτωση, ήταν τόσο θυμωμένος, πού ήταν έτοιμος νά βγάλει διάταγμα γιά τιμωρία μέ απαγχονισμό κάθε επισήμου πού είχε κλέψει αρκετά χρήματα νά πληρώσει γιά τό σκοινί. Ενας αριστοκράτης είχε τό θάρρος νά ρωτήσει τόν Μ. Πέτρο: επιθυμεί ο αυτοκράτωρ νά μείνει χωρίς υπηκόους; Όλοι κλέβουμε είπε, μερικοί περισσότερα καί άλλοι λιγώτερα, μερικοί στά κρυφά καί άλλοι στά φανερά. Ο Μ. Πέτρος έβαλε τά γέλια καί έσκισε τό διάταγμα”. Αλλά όμως όλοι έλαβαν τό μήνυμα.

“Γιά νά καταλύσει τή διαφθορά”, λέει ο Putnam, “διώρισε μερικούς επίλεκτους ως οικονομικούς επόπτες, πού έγιναν οι πασίγνωστοι μισητοί στήν Ρωσσία”. Η διαφθορά τών επισήμων εξακολούθησε νά υπάρχει, αλλά μετά από τόν Μ. Πέτρο εθωρείτο τουλάχιστο παράνομη.Τά δυτικά κράτη επεκράτησαν στό εμπόριο μέ τήν Ρωσσία, σάν αποικία πού ανταλάσσει πρώτες ύλες γιά βιομηχανικά προιόντα, πού δέν μπορούσε νά παράγει μόνη της. Η πιό χτυπητή εξαίρεση τής Ρωσσικής εξάρτησης στή Δύση, ήταν στρατιωτική. Ο Μ. Πέτρος αντελήφθει καθαρά ότι χωρίς τήν ανάπτυξη βιομηχανίας όπλων η Ρωσσία θά παρέμενε έθνος δεύτερης κατηγορίας. Επομένως, παρήγαγε όπλα σέ τεράστια κλίμακα καί σέ μιά μόνον γενεά η βαριά βιομηχανία ήταν τεράστια.

Προσπάθησε νά κάνει περισσότερα από ότι μπορούσε στήν ζωή του καί ο ρόλος του ήταν η ώθηση πρός τό μέλλον. Ο Putnam λέει ότι ήταν ένα ζωντανό παράδοξο: ονειροπόλος καί ρεαλιστής, ευλύγιστος καί άκαμπτος, λιτός καί σπάταλος, υπομονητικός καί οξύθυμος, ρέπων πρός αυτοθυσία καί εγωκεντρικός. Αλλά προώθησε τήν Ρωσσία στό μέλλον μέ τό πνεύμα του, τήν ενεργητικότητα καί τήν αγάπη του γιαυτήν. Αυτός ο γίγαντας είχε μεγάλα χαρίσματα καί ισόβαθμες φιλοδοξίες. Αυτός ήταν ο Μ. Πέτρος τής Ρωσσίας, επαναστατικός ηγέτης πού έσπρωξε τό έθνος πρός τό μέλλον”. Συμπλήρωσε πράγματι μιά κουλτουριστική καί οργανωτική επανάσταση.

Ο Μ. Πέτρος εξακολούθησε νά ζεί ταπεινά, φορούσε μεταχειρισμένα ρούχα καί είχε μόνον λίγους υπηρέτες. Συνήθως πήγαινε στό κρεββάτι στίς 10 μ.μ. μέ έγερση στίς 3.0 μέ 4.0 π.μ., γιά νά εργασθεί μέ τούς βοηθούς του καί τούς Υπουργούς. Εκανε δέ ακριβώς τό ίδιο όταν ήταν στό Παρίσι ή στό Λονδίνο. Ηταν ενας μοναδικός ηγέτης .

ΕΛΛΗΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΕΤΡΟΣ

Θά τό πούμε αμέσως καθαρά καί ξάστερα, ότι ένας αυταρχικός μεταρρυθμιστής στή θέση αρχηγού κράτους, γιά τήν σημερινή εποχή, είναι απολύτως απαράδεκτος καί ασυμβίβαστος μέ τήν Δημοκρατία. Δέν συζητούμε εδώ βασιλιάδες καί αυτοκράτορες. Αυτό πού έχουμε κατά νούν, είναι ένας υπερμοντέρνος ηγέτης, πού είναι προικισμένος μέ τά ταλέντα τού Μ. Πέτρου, όπως, τό οξύ πνεύμα μεταρρύθμισης καί νεωτερισμού, τό χάρισμα ισχυρής ικανότητας γιά πειθώ, καί επί πλέον, τη διορατικότητα, μαζί μέ τήν μαγνητική φυσιογνωμία του.

Ειδικά, ο ηγέτης πρέπει να είναι αλλεργικός στή διαφθορά καί να έχει προσήλωση σέ στρατηγικό στόχο, πού θά μπορεί νά οδηγήσει σέ επείγουσα κουλτουριστική καί οργανωτική επανάσταση. Ενας τέτοιος ηγέτης μπορεί νά εμφανισθεί σάν αστραπή εν αιθρία, από τά στρώματα τής πολιτικής, ακαδημαικής, εμπορικής, συνδικαλιστικής καί επαγγελματικής τάξεως τής Ελλάδος καί τής ακμάζουσας Διασποράς στήν ΕΕ, Αυστραλία καί Βόρειο Αμερική. Τέτοιος ηγέτης μπορούσε νά γαλβανίσει τήν πολιτική, εκπαιδευτική, εμπορική, βιομηχανική, θρησκευτική καί εργατική ελίτ καί ιδιαίτερα τούς νέους τής χώρας, μέ στρατηγικό στόχο την ισχυροποίηση τής Ελλάδος καί ένα καλύτερο μέλλον. Πιστεύουμε ότι, ένας τέτοιος ισχυρός καί χαρισματικός ηγέτης μπορεί νά εμφανισθεί, ώς από Μηχανής Θεός, μόνον εάν οι ακόλουθες αλλαγές υλοποιηθούν στό σημερινό πολιτικό σύστημα:

1. Αλλαγή από τήν σημερινή Πρωθυπουργική Κυβέρνηση, σε Προεδρικό σύστημα διακυβέρνησης τής Ελλάδος. Τό καθοριστικό χαρακτηριστικό του Προεδρικού συστήματος είναι ο τρόπος εκλογής τού διοικητικού σώματος, αλλά σχεδόν όλα τά προεδρικά συστήματα έχουν τά εξής κοινά χαρακτηριστικά:

α) Ο Πρόεδρος είναι καί αρχηγός κράτους καί πρόεδρος τής Κυβερνήσεως καί δέν έχει επίσημη σχέση μέ τό νομοθετικό σώμα (Βουλή). Δέν του επιτρέπεται νά εισαγάγει νομοσχέδια, αλλά μπορεί νά προβάλλει Βέτο σέ ψηφισθέντα νομοσχέδια. Τό Βέτο μπορεί νά αγνοηθεί μέ υπερψήφιση από τό νομοθετικό σώμα.

β) Ο Πρόεδρος έχει ωρισμένο χρόνο θητείας (π.χ. 6 χρόνια) καί εκλογές γίνονται σέ προκαθωρισμένη ημερομηνία καί δέν μπορούν νά γίνουν λόγω αρνητικού ψήφου εμπιστοσύνης, η άλλες διαδικασίες τής Βουλής. Πολλά προεδρικά συστήματα περιλαμβάνουν κανονισμούς γιά δίκη τού Προέδρου καί απομάκρυνσή του από τή αρχή, εάν βρεθεί ένοχος εγκλήματος.

γ) Η εκτελεστική εξουσία είναι μονοπρόσωπη καί τά μέλη τής Κυβερνήσεως διορίζονται από τόν Πρόεδρο, υπηρετούν όσο εκείνος είναι ικανοποιημένος από τις επιδόσεις τους καί είναι υποχρεωμένα νά εφαρμόζουν τήν πολιτική της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας.

Συχνά τό Προεδρικό Σύστημα απαιτεί νομοθετική έγκριση τών υποψηφίων μελών τής κυβερνήσεως καί υποψηφίων δικαστών. Ο Πρόεδρος έχει τήν δύναμη νά δώσει εντολές στά μέλη τής Κυβερνήσεως, στούς στρατιωτικούς, η σέ οποιονδήποτε αξιωματούχο της εκτελεστικής εξουσίας, αλλά γενικά δέν έχει τήν δυνατότητα νά δώσει εντολές ή νά απολύσει δικαστάς.

δ) Ο Πρόεδρος συχνά έχει τήν δύναμη απονομής χάριτος καί μετατροπής της ποινής σέ κατάδικους εγκληματίες.

2. Τέσσερα είναι τά βασικά πλεονεκτήματα τού Προεδρικού Συστήματος:

α) Η κατευθείαν εντολή που διαθέτει, εφόσον ο Πρόεδρος εκλέγεται απ’ ευθείας από τό λαό. Αυτό κάνει τήν δύναμη τού Προέδρου αυθεντική καί γνήσια, σέ σχέση μέ έναν ηγέτη πού εκλέγεται έμμεσα από μικρό αριθμό αντιπροσώπων.

β) Ο διαχωρισμός των εξουσιών, λόγω τής εκλογής τού Προέδρου καί τού νομοθετικού σώματος, ως δύο παράλληλων οντότητων, μιά διευθέτηση πού πολλοί πιστεύουν πως σημαίνει εκ τών πραγμάτων, ότι η μιά οντότητα επιβλέπει τήν άλλη καί έτσι αποφεύγονται καταχρήσεις.

γ) Η ταχύτητα καί αποφασιστικότητα, διότι ένας ισχυρός Πρόεδρος μπορεί νά προκαλέσει αλλαγές ταχέως.

δ) Η σταθερότητα, διότι ο Πρόεδρος μέ οριστικά καθωρισμένη θητεία μπορεί νά παράσχει μεγαλύτερη σταθερότητα σέ σύγκριση μέ τόν Πρωθυπουργό, πού μπορεί νά απολυθεί σέ κάθε στιγμή. Πολλοί πιστεύουν ότι ένα έθνος πού βρίσκεται υπό πίεσην είναι πολύ καλύτερα μέ Πρόεδρο, μέ προκαθορισμένη θητεία, αντί γιά μιά σειρά από Πρωθυπουργούς.

3. Αλλά μερικοί βρίσκουν τά ακόλουθα μειονεκτήματα στό Προεδρικό σύστημα.

α) Τάση γιά αυταρχισμό.

β) Τόν διαχωρισμό δικαιοδοσίας μεταξύ τού Προέδρου καί Νομοθετικού σώματος, σάν δύο παράλληλες οντότητες, πού μερικές φορές προκαλεί μποτιλιάρισμα, μειώνει τήν υπευθυνότητα καί επιτρέπει στόν Πρόεδρο νά κατηγορεί τό Νομοθετικό σώμα καί αντιστρόφως.

γ) Οδόφραγμα γιά τήν καθαίρεση τού Προέδρου προτού νά λήξει η θητεία του.

δ) Μερικοί πολιτικοί επιστήμονες θεωρούν τόν συνδυασμό καθηκόντων αρχηγού κράτους καί προέδρου κυβερνήσεως, ότι δημιουργεί πρόβλημα Προεδρισμού, διότι κριτική τού Προέδρου ώς αρχηγού κράτους αποτελεί κριτική τού κράτους καθεαυτού.

ε) Αλλά παρά τίς επιφυλάξεις αυτές, πιστεύουμε σθεναρά ότι, ειδικά γιά τήν Ελλάδα σήμερα, τό Προεδρικό σύστημα θά είναι πιό κατάλληλο καί πιό αποδοτικό.

ΠΗΓΗ: ”ΑΝΤΙΒΑΡΟ”

Βίντεο

Μόνιμα