Antistasi

Από το 1974 και την αιματηρή βάρβαρη τουρκική εισβολή, τον ξεριζωμό, το προσφυγιά, τις σφαγιές, τις λεηλασίες, τις ατιμίες, τους τραυματισμούς και αγνοούμενους, ο κόσμος μας είχε ως στήριγμά του το Θεό. Προσευχές και τάματα στο Θεό, στη Παναγία, στους Αγίους, σ΄αυτούς είχε πλέον εμπιστοσύνη για μια μέρα σωτηρίας.

Και ενώ δεν γίνονται σήμερα πλέον θαύματα, εντούτοις έδωσε ο Θεός να μας στείλει ένα θαλάσσιο πλούτο για να σωθεί αυτή η πατρίδα. Απίστευτο δώρο. Και όμως  η πατρίδα μας βρίσκεται σε μια χαώδη πολιτική κατάσταση. Δεν υπάρχει η κατάλληλη, ικανή και άξια ηγεσία να χειριστεί με δυναμική τα σοβαρά αυτά θέματα που μπορούν να βγάλουν τελικά το τόπο και το λαό μας από τα πολιτικά δέσμια που περιέπεσε με τις διαδοχικές από το 1974 μέχρι σήμερα, απαράδεκτες παραχωρήσεις προς τους κατακτητές, τα απανωτά λάθη και δουλοπρέπεια προς τους αυτόκλητους κηδεμόνες.

 

Το εσωτερικό μέτωπο έχει γίνει μαλλιά κουβάρια. Τίποτα δεν λειτουργεί. Κατάντησε μια λαική αγορά. Ο κάθε ένας φωνάζει όσο πιο δυνατά μπορεί από τον άλλο για να ξεπουλήσει το εμπόρευμά του. Καθημερινά ο Τύπος και τα ραδιόφωνα ασχολούνται με τις δηλώσεις όλων με την σειρά και μέχρι να τελειώσουν με τις πρώτες δηλώσεις ξεκινούν με τις δεύτερες και ξανά από την αρχή με τις αντεπιθέσεις και πάει λέγοντας. Η συνέχεια την επομένη… Και όλα αυτά για ένα πρόεδρο που δεν το θέλει κανείς και επιμένει να κρατά τη καρέκλα γιατί τον εξέλεξε ο κόσμος λέει, παρόλα τα λάθη του και τις συνέπειες των που ακολούθησαν την εκλογή εκείνη…

 

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, ο τόπος μας ξενοποιείται.  Χιλιάδες οι ξένοι στο τόπο μας, παράνομοι και μη, πολλοί αργόσχολοι, πληρωμένοι από το ημικατεχόμενο αυτό κράτος με εκατομμύρια το χρόνο από τα δημόσια ταμεία, σεριανίζουν στη γη μας όση έχουμε ελεύθερη, αυξάνονται και πληθαίνουν ελεύθερα σαν στο σπίτι τους, ενω  ο Ελληνισμός συρρικνώνεται στη ίδια τη γή του…

 

Δεν αναγνωρίζω τη πόλη μου πλέον. Κάθε φορά που βρίσκομαι στη ημέτερη μας  πατρίδα τη Κύπρο, και φθάνω στη Πλατεία Ελευθερίας βουρκώνουν τα μάτια μου. Δεν αναγνωρίζω τη πόλη που γεννήθηκα. Περπατώντας από τη Πλατεία Ελευθερίας δια μέσου της Λήδρας και των λοιπών δρόμων της παιδικής μου ηλικίας δακρύζω γιατί δεν μου ανήκει. Οι θύμισες μου χάνονται καθώς χάνομαι και εγώ, νοιώθω ότι βρίσκομαι μάλλον σε κάποια Δαμασκό, σε κάποια  Βηρυτό, σίγουρα σε κάποια αραβο-τουρκική χώρα όχι τη Λευκωσία, την ελληνική μας πόλη…

 

Αυτό που συμβαίνει με τη Λευκωσία μας  όμως, είναι μια σοβαρή προειδοποίηση για όλους. Σύντομα, σε πολύ λίγα χρόνια η ίδια εικόνα θα επικρατήσει σε ολόκληρη τη ελεύθερη Κύπρο και δεν θα υπάρχει γυρισμός όσος πλούτος και να πέσει στο νησί…

 

Πού πάει πλέον η πατρίδα μας… ΄Ισως την απάντηση να μας την έδωσε προ πολλού ο αείμνηστος Δήμαρχος της πόλης μας Θεμιστοκλής Δέρβης…

Βίντεο

Μόνιμα