Antistasi

Με τον Μάριο Δημητρίου

Ο κυπριακός λαός έγραψε ψες έξω από το Προεδρικό τη δική του ιστορία με μιαν ανεπανάληπτη μαζική, δυναμική, αλλά ειρηνική συγκέντρωση διαμαρτυρίας και ποίησης, σκληρών συνθημάτων και δακρύων συγκίνησης, 61 μερόνυχτα μετά το κρατικό έγκλημα στο Μαρί.

Περίπου 10 χιλιάδες πολίτες απ’ όλα τα μέρη της Κύπρου, την Πάφο, τη Λεμεσό, την ελεύθερη περιοχή Αμμοχώστου, συνέρρευσαν στο χώρο σε μια εκδήλωση που σημαδεύτηκε από τη συγκλονιστική παρουσία και τις ομιλίες των στενών συγγενών (συζύγων, μητέρων, παιδιών, αδελφιών και θείων) των 13 αδικοσκοτωμένων θυμάτων της τραγωδίας της 11ης Ιουλίου 2011.

Με νωπή την πρόσφατη κατάθεση του κ. Χριστόφια στην επιτροπή Πολυβίου, η εκδήλωση πήρε τη μορφή μιας μυριόστομης απαξίωσης τού Προέδρου της Δημοκρατίας, όπου κυριάρχησαν τα συνθήματα για την ανικανότητά του να ηγείται του κράτους και με το αίτημα να παραιτηθεί.

Αυτό το καλοκαίρι δεν το χάσαμε…

Είπαν μεταξύ άλλων ψες από το μικρόφωνο των αγανακτισμένων πολιτών, οι συγγενείς των «13»:
Πόπη Χριστοφόρου, μητέρα των διδύμων Μίλτου και Χρίστου. «Δεν έχω πολλά λόγια να πω, γιατί τώρα θα μπούμε στις πράξεις. Ακούσαμε τους πολιτικούς, αλλά δεν μας έπεισαν. Τώρα είναι η ώρα να μιλήσει η δημοκρατία, ο λαός, εσείς». (Τη στιγμή που θα έπαιρνε το λόγο ο Νικόλας Ιωαννίδης, η κ. Χριστοφόρου είπε, αναφερόμενη προφανώς στην απόπειρα σύλληψης του Νικόλα από αστυνομικούς της Προεδρικής Φρουράς: «Επειδή εμείς στα χέρια μας δεν βάζουμε χειροπέδες, ούτε και καταδεχόμαστε να μας βάζουν χειροπέδες, γιατί κρατούμε κομποσκοίνι, το ένα είναι το χέρι του Νικόλα και το άλλο είναι το δικό μου».

Μαρία Ιωαννίδου, σύζυγος του πλοιάρχου Ανδρέα Ιωαννίδη. «Εγώ δεν θα μιλήσω απόψε, επιλέγω να αφήσω να μιλήσει εκ μέρους μου ο ποιητής Θοδόσης Πιερίδης, γιατί τελικά μόνο η ποίηση θα διαλύσει τα σκοτάδια αυτού του τόπου κι αυτού του κόσμου. Διαβάζω απόσπασμα από την Κυπριακή Συμφωνία: «Αυτό το καλοκαίρι το χάσαμε. Μάτια δεν είχαμε να δούμε, πώς τρανεύανε τα πορτοκάλια μεσ’ στην πράσινη την κούνια τους. Ώρα την ώρα, σαν μωρά. Αφτιά δεν είχαμε ν’ ακούσουμε, πώς στάζαν οι κόμποι του μελιού μέσα στα σύκα. Χέρια δεν είχαμε για το δρεπάνι και σαπίσανε τα στάχυα πικραμένα μες στους κάμπους μας και λιώσανε και σβήσαν σαν κεριά. Δεν είχανε καρδιά και διάβηκαν με τους κορυδαλλούς τους μόνο οι ουρανοί, χωρίς μιλιά, χωρίς σκοπό κανένα. Και διάβηκε με τα μεγάλα του τα βήματα μοναχικός και μάταιος ο ήλιος.

…Όλα διαβήκαν ξένα, μακρινά, χωρίς εμάς κι εμείς χωρίς εκείνα. Όμως αυτό το καλοκαίρι δεν το χάσαμε, γιατί ήρθαν τόσα πλούτη από μακριά, μας ήρθε από βαθιά τόση περφάνια και τόση δύναμη»…

Ιλιάνα Κλεάνθους, κόρη του Κλεάνθη Κλεάνθους. «Δύο μήνες μετά, χαίρομαι που βλέπω τόσους πολλούς ανθρώπους να βρίσκονται στο Προεδρικό, για να θυμίσουν σε κάποιους ανεύθυνους-υπεύθυνους γιατί είμαστε εδώ. Εύχομαι σε ένα χρόνο να είμαστε ακόμα περισσότεροι. Έμαθα από τον πατέρα μου τι εστί άνθρωπος. Δυστυχώς “αδρώποι” όπως λέμε στα κυπριακά, ήταν μόνο οι 13 και ο αστυνομικός που βρίσκεται τώρα στο Ισραήλ και στάθηκαν μπροστά στον κίνδυνο, άξιοι στο καθήκον τους για να αποδείξουν σε αυτούς που βρίσκονται πίσω από αυτήν την πόρτα, ότι άνθρωπος είναι αυτός που στέκεται στα πόδια του μέχρι την τελευταία στιγμή, παραδέχεται το λάθος του και είναι σε θέση να πολεμήσει για την πατρίδα του, έστω και με τίμημα την ίδια τη ζωή του».

Νικόλας Ιωαννίδης, γιος Ανδρέα Ιωαννίδη. «Είμαι πραγματικά περήφανος γιατί σας έχω συμπολίτες, συμπατριώτες και συναγωνιστές, γιατί δείχνουμε ότι εδώ στην νοτιοανατολική Ελλάδα, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι με αξιοπρέπεια. Εμείς δεν στρεφόμαστε εναντίον των θεσμών, εμείς θα σταθούμε ασπίδα μπροστά στους θεσμούς που υπάρχουν για να λειτουργεί εύρυθμα αυτή η πολιτεία. Εμείς στρεφόμαστε εναντίον εκείνων που εκφυλίζουν τους θεσμούς και καταστρέφουν την πολιτεία και σκοτώνουν τους πολίτες της».

Κάτια Κλεάνθους, σύζυγος Κλεάνθη Κλεάνθους. «Σας έχουν μιλήσει δύο παιδιά 25 και 26 χρόνων, είδατε την αντίληψη, τη σκέψη τους και καταλαβαίνετε από τι πατεράδες προέρχονται. Παραδειγματιστείτε από τούτα τα παιδιά, ακολουθήστε τα και μη σταματάτε τον αγώνα σας».

Νικόλας Λάμπρου, θείος Λάμπρου Λάμπρου. «Προ πολλού η γυναίκα του Λάμπρου έκανε αίτηση για διορισμό στο Γυμνάσιο Ριζοκαρπάσου. Έτρεξαν οι φωστήρες του Υπουργείου Παιδείας και της είπαν τώρα να πάει στο Ριζοκάρπασο και να πάρει μαζί της τα μωρά της, όταν τους ρώτησε πού θα τα άφηνε! Σας ευχαριστώ για την αγωνιστικότητά σας, που είστε μαζί μας και μας δίνετε δύναμη».

Μαρία Ηρακλέους, σύζυγος Μιχάλη Ηρακλέους. «Άκουσα τον Πρόεδρο να λέει στην τηλεόραση την ημέρα της Παναγίας, “έχοντας συνείδηση των καθηκόντων και υποχρεώσεών μας απέναντι στον τόπο μας…”. Μα, αυτός σκότωσε τους ανθρώπους μας και μιλά για υποχρεώσεις»…

Νεκταρία Κωνσταντινίδου, θεία Βασίλη Κρόκου. «Τις πρώτες ημέρες που έγινε το κακό, έγραψα κάτι… Σας στοίβαξαν σ’ κείνο το χώρο, χωρίς καλά καλά να σκεφτούν το κόστος που έπρεπε να πληρώσουμε. Τετρακόσιοι τόνοι συμφέροντα και θάνατος. Ανεύθυνα κι επιπόλαια. Πιο επιπόλαια δεν γινόταν… σαν σε σενάριο παιδικού ηλεκτρονικού παιγνιδιού».

Μαρία Παπαδοπούλου, θυγατέρα Ανδρέα Παπαδόπουλου. «Ευχαριστώ όλους που βρίσκονται εδώ σήμερα. Θέλω να πω ότι είμαι πολύ περήφανη για τον παπά μου που στάθηκε ήρωας όπως και τα άλλα δώδεκα θύματα αυτής της τραγωδίας».

Η μητέρα του Βασίλη Κρόκου. «Σήμερα ο Βασίλης μου θα έκλεινε τα 29 του χρόνια. Ένιωσα την ανάγκη να του στείλω ένα μήνυμα, παρόλο που ήξερα ότι δεν θα το παραλάβαινε. Αγαπημένε μου Βασίλη, σαν σήμερα πριν από 29 χρόνια γεννήθηκες κι αντί σήμερα να γιορτάζουμε τα γενέθλιά σου, εδώ και δύο μήνες είμαστε ολόκληρη η οικογένεια πολύ λυπημένη γιατί κάποιοι ανεύθυνοι προκάλεσαν τον δικό σου θάνατο και άλλων δώδεκα ανθρώπων. Μας λείπεις τόσο πολύ, αγόρι μου, και δεν αντέχουμε την απουσία σου. Έφυγες μέσα στη χαρά της προσφοράς Βασίλη, μ’ ένα χαμόγελο γλυκό, στα άδολά σου χείλη. Πρωί φτερούγισες ψηλά στα γαλανά ουράνια, τη μνήμη σου στολίζουμε με κρίνα και γεράνια. Τώρα κοιμήσου ήσυχα λεβέντη μας, κοιμήσου, μέσα στο φως το ολόλαμπρο, το φως του παραδείσου».

Αξημέρωτη σταύρωση

Κυκλοφόρησε ψες για πρώτη φορά ανάμεσα στους παρευρισκόμενους πολίτες έξω από το Προεδρικό, το ακόλουθο τραγούδι, αφιερωμένο στους 13 ήρωες, σε στίχους του ποιητή Θεοκλή Κουγιάλη και μουσική Μιχάλη Σταυρίδη.

Μην πενθήσεις πατρίδα σαν κόρη
στων ανέμων την πύρινη λαίλαπα
αλλά πνίξε το φίδι του πόνου που
πικρά φαρμακώνει τα σπλάχνα σου
και μην πιάσεις για μας μοιρολόι
με μια γεύση οδύνης στα χείλη σου
Μην κλάψεις πατρίδα για μας
τον όρκο τηρήσαμε
το χρέος τιμήσαμε
μην κλάψεις πατρίδα για μας
Να μην έρθεις πατρίδα με χείλη
μαραμένα από το παράπονο
μην υψώσεις τον πόνο σημαία
στ’ αμνημόνευτου χρόνου το πέρασμα
και μην πιάσεις για μας μοιρολόι
με μια θλίψη να τρέμει στα μάτια σου.

«Αποκάλεσε φασίστες όλους εμάς»

Ονομάζομαι Πανίκος Νεοκλέους, πρώην εκπαιδευτικός, πρώην ΑΚΕΛικός, συγγραφέας-ερευνητής. Στις 11 Ιουλίου 2011 έγινε ένα κρατικό έγκλημα τόσο σε βάρος 13 αθώων συμπολιτών μας, όσο και σε βάρος ολόκληρου του κυπριακού λαού. Πέρασαν από τότε δυο ολόκληροι μήνες, χωρίς ο Πρόεδρος να νιώσει την ανάγκη να ζητήσει μια συγγνώμη, είτε από τις οικογένειες των θυμάτων είτε από τον κυπριακό λαό για το οικονομικό έγκλημα σε βάρος του. Στις 19 Ιουλίου 2011, στη σύναξη των κουβαλητών στο Προεδρικό, ο κ. Χριστόφιας όχι μόνο δεν ένιωσε την υποχρέωση να απολογηθεί, αλλά απεναντίας αποκάλεσε φασίστες όλους εμάς, οι οποίοι βρισκόμαστε έξω από το Προεδρικό.

Μαζί μας έξω από το Προεδρικό βρίσκονταν και συγγενείς των θυμάτων. Αντί απολογίας, αποκάλεσε φασίστες τους συγγενείς των θυμάτων. Αποκάλεσε φασίστες όλους εμάς, τα θύματα της οικονομικής καταστροφής και οι οποίοι καλούμαστε να πληρώσουμε τα δικά του λάθη, τις δικές του παραλείψεις και τη φοβερή ανεπάρκειά του. Σαν δημοκρατικός πολίτης σέβομαι τους θεσμούς, όμως ο κ. Χριστόφιας εξελέγη Πρόεδρος με μια πλειοψηφία. Σήμερα κυβερνά τη χώρα με μια συντριπτική μειοψηφία, η οποία ίσως να μην ξεπερνά το 25%.

Κυβερνά τη χώρα κάτω από το βάρος ενός παγκόσμιου ρεζιλέματος για τον τρόπο φύλαξης των εμπορευματοκιβωτίων. Κάτω από το βάρος φοβερών παραλείψεων και ευθυνών για ρουσφέτι και ημετεροκρατία».

Βίντεο

Μόνιμα