Antistasi

 

Όλοι μας έχουμε παρατηρήσει «κάτι περίεργο» στην συμπεριφορά των πολιτικών μας πρίν και μετά την εκλογή τους.
Ο ψυχισμός τους αξίζει ψυχολογικής έρευνας αφού κυμαίνεται μεταξύ «ζητιάνου» και «καραγκιόζη» με ενδιάμεσο την μαντάμ «Σουσού».
Ζητιάνοι όταν ζητούν την ψήφο μας και καραγκιόζηδες όταν εφευρίσκουν κάθε τέχνασμα και μεταχειρίζονται κάθε ψέμα προκειμένου να αθετήσουν τον λόγο τους, για τον οποίο πήραν την ψήφο μας και «Σουσούδες» όταν παρουσιάζονται στα μεγάλα forum παριστάνοντας τους «σπουδαίους» και έτοιμοι να δώσουν και τά παντελόνια τους γιά μία φιλοφρόνηση από τους ευρωπαίους ομολόγους τους.
Καί η «ζητιανιά» και τό «καραγκιοζιλίκι» και ο «σουσουδισμός» δέν ταιριάζουν στον Έλληνα, γιαυτό πολλές φορές διερωτόμεθα : «Τί παθαίνουν αυτοί οι άνθρωποι, που αποτελούν την «αφρόκρεμα» των Ελλήνων όταν εκλεγούν;».
Κατά την αρχαιότητα οι ρήτορες και οι δημαγωγοί γίνονταν πολιτικοί, αυτό σήμαινε ότι άνθρωποι «σκεπτόμενοι» και άριστοι χειριστές του λόγου, ανέλυαν τα γεγονότα και τα παρουσίαζαν στόν δήμο για να πάρει αποφάσεις. Ακόμη και οι προτάσεις δεν υποβάλονταν ανεύθυνα και ακίνδυνα από τους ρήτορες. Τυχόν πρόταση που ο Δήμος θα την θεωρούσε «προδοσία» σήμαινε αυτόματα την εξορία ή και τον θάνατο του ρήτορα. Η αυθεντία τού ρήτορα κρινόταν ανά πάσα στιγμή και ακόμη και εκ των υστέρων αν αποδεικνυόταν εσφαλμένη ο ρήτορας τιμωρείτο.
Σε αντιπαραβολή σήμερα γίνονται πολιτικοί οι ηθοποιοί και οι δημοσιογράφοι δηλαδή οι «υπηρετούντες το ψεύδος». Μόλις ανέλθουν στην εξουσία προσπαθούν να «κόψουν» τόν ομφάλιο λώρο με τον λαό που τούς ψήφισε, ενώ κάτω από την προστασία τού Νόμου «περί βουλευτικής ασυλίας» παρανομούν ανοικτά, προδίδουν πολλές φορές την χώρα και ενεργούν βάσει ιδίων συμφερόντων ή υπηρετούν ξένα συμφέροντα έναντι αμοιβής. Η αυθεντία αυτών των θλιβερών «ανδρείκελων» θεωρείται, τουλάχιστον από τούς ίδιους, δεδομένη. Η ατιμωρησία τους σίγουρη και η θητεία τους στους βουλευτικούς θώκους «ασφαλής».
Δυστυχώς τό κακό έχει βαθιές ρίζες μέσα στην δομή και τον κανονισμό λειτουργίας των κομμάτων, με βαθύτερη απ’όλες την «ρίζα» της κομματικής πειθαρχίας.
Τό αποτέλεσμα αυτών :
Σε ένα θαυμάσιο άρθρο στον ιστοχώρο του https://antistasi.org/?p=17070 με τίτλο ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ – Πέμπτη φάλαγγα, περιγράφεται η απειλή από κάποιον εχθρό που ευρίσκεται ήδη «εντός των πυλών»! Δυστυχώς, όλοι θα συμφωνήσουμε ότι, επικεφαλής αυτού του «εχθρού» ευρίσκονται αυτοί που εμείς ψηφίσαμε!
Μάς «πονάει» πολύ αυτή η αλήθεια και δέν μπορούμε εύκολα, εμείς οι Έλληνες να την παραδεχθούμε, επειδή ηθικές αξίες και αρετές είναι περασμένες στο DNA μας τόσο βαθιά που να διερωτόμεθα (https://antistasi.org/?p=17074) και εμείς οι ίδιοι «ξεχάσαμε τί θα πεί Έλληνας»; (Ο συγραφέας του άρθρου το διαπιστώνει, εγώ με την άδειά του θα βάλω ένα ερωτηματικό στο τέλος, όχι για να τον αμφισβητήσω, αλλά γιατί «αν δεν είμαι Έλληνας, απλώς, δέν θέλω να υπάρχω»!)
Ας έλθουμε λοιπόν να δούμε πώς οδηγήθηκαν τα πράγματα, ειδικά στους Έλληνες οι οποίοι σήμερα δέχονται πρωτοφανή ώς πρός την «σφοδρότητα» επίθεση εναντίον τους.
Χωρίς να υπεισέλθω σέ λεπτομερή ανάλυση τώρα για την μακρόχρονη πορεία των προσπαθειών των ξένων παγκόσμιων δυνάμεων οι οποίες είχαν ξεκινήσει από το 1700 κυρίως από τους Άγγλους και είχαν στόχο την ιστορία, την θρησκεία, τον κοινωνικό ιστό μας, την οικογένεια και την παιδεία μας, με απώτερο στόχο την «αποικιοποίηση» της Ελλάδας και της Κύπρου (ανέκαθεν η πατρίδα μας θεωρείτο «γωνιακό μαγαζί»), θα μιλήσω για τίς αυταπάτες που καλλιεργούνται στις συνειδήσεις των πολιτικών μας προκειμένου να αλλοτριωθούν τόσο πολύ ώστε αυτοί οι ίδιοι να «πέσουν» στην «παγίδα» και να συμπαρασύρουν και εμάς.
Ποιοί τίς καλλιεργούν τίς αυταπάτες αυτές;
Εκτός από τα κέντρα που οι μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις δημιουργούν στό εξωτερικό για τον σκοπό αυτόν, εργάζονται και «εντός των πυλών» μεγάλη μερίδα ακαδημαϊκών, νομοθετών, ανθρώπων του πνεύματος, πολιτικών διαφορετικών ρευμάτων, δημοσιογράφοι, think tanks και άλλοι, από τους οποίους μερικοί έχουν στόχο τους την αμοιβή, ενώ οι περισσότεροι θέλω να πιστεύω ότι δεν το κάνουν «για να προδώσουν» την πατρίδα όπως εμείς ισχυριζόμαστε αλλά για να την εξωραίσουν και να την ανεβάσουν στό επίπεδο που της αξίζει, να την κάνουν ισότιμη δηλαδή με τίς άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες.
Και ιδού η πρώτη αυταπάτη των πολιτικών μας! Την αίσθηση του μέτρου που πάντα διέθεταν οι Έλληνες, την αντικατάστησαν μέ τίς «ανόητες» και «ανεύθυνες» δημοσκοπήσεις και τις «υποσχέσεις» κάποιων ισχυρών που κανένας τους δεν ωφελείται από το συμφέρον της χώρας μας.
Η δεύτερη μεγάλη αυταπάτη των πολιτικών είναι που πιστεύουν ότι ο λαός είναι “δεδομένος” (δηλ. τους υποστηρίζει ότι και να κάνουν) επειδή τούς ψήφισε και τούς έβαλε να κυβερνήσουν για κάποιο διάστημα.
Η τρίτη αυταπάτη είναι ότι ο λαός είναι “διαχειρίσιμος” (δηλ. μπορούν να τον «κατευθύνουν» εκεί που τους βολεύει).
Η τέταρτη αυταπάτη είναι ότι όταν ψηφιστούν, θεωρούν ότι ήδη ικανοποίησαν τό σύνολο του λαϊκού αισθήματος στό εσωτερικό της χώρας τους και κατά περίεργο τρόπο στρέφονται να ικανοποιήσουν, με διάφορα προσχήματα, καλής γειτονίας, στρεβλωμένων εθνικών συμφερόντων κλπ, τίς γειτονικές κοινωνίες και κατ επέκταση την παγκόσμια κοινωνία με στόχο να «ανεβάσουν» την χώρα και να «μείνουν στην ιστορία».
Αυτό τό τελευταίο όμως τους “αυτοκαταργεί”, γιατί ενώ έχουν ορισθεί από ένα σαφώς περιγεγραμμένο εθνικό περιβάλλον του οποίου τα συμφέροντα εξουσιοδοτήθηκαν να υπηρετήσουν, αυτοί ενεργούν κατά τρόπο που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της παγκοσμιοποίησης του συστήματος ακόμη και ενάντια στόν λαό που τους ψήφισε!
Η πέμπτη αυταπάτη είναι το να προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους και τον λαό ότι κάτι που επεβλήθηκε από τον κακό χειρισμό που οι ίδιοι έκαναν, (πχ σχέδιο Ανάν) ότι είναι καλό γιά την χώρα, μόνο και μόνο για να μην «αποκαλυφθεί» η ανεπάρκειά τους και η ανικανότητά τους.
Η έκτη αυταπάτη είναι ότι ενώ γνωρίζουν ιστορία, ενώ βλέπουν ακόμη και σήμερα, τα πρόσφατα γεγονότα στην Αίγυπτο, την Λιβύη, το Ιράκ, την Περσία, το Αφγανιστάν, την Συρία όπου ανατρέπονται διαρκώς πολιτικά συστήματα, αυτοί πιστεύουν ότι με τόσες προδοσίες, τόσες καταχρήσεις και τόσες υπεξαιρέσεις θα «την γλυτώσουν» και θα παραμείνουν «ατιμώρητοι», δήθεν γιατί ανήκουν σε «δημοκρατικά» καθεστώτα. «Κούνια που τους κούναγε…» όταν εκπληρώσουν τον σκοπό των εντολοδόχων τους … και «καιρός γαρ εγγύς»!!!
Τότε δεν θα τους σώσει ούτε η «κάλυψη» που τους παρέχει τό σύστημα με την βουλευτική ασυλία, ούτε οι εντολοδόχοι τους.
Τί πρέπει να κάνουμε;
Πολλοί πιστεύουν ότι «το παιχνίδι» είναι χαμένο και ότι οι πολιτικοί μας αγνοούν. Εξ όσων γνωρίζω μπορώ να σας βεβαιώσω ότι κάτι τέτοιο δέν συμβαίνει. Αναίσθητος πολιτικός δεν υπάρχει, γιατί γνωρίζουν τι τους περιμένει ανά πάσα στιγμή. Εμείς απλά δεν πρέπει να τούς αφήνουμε σε ησυχία μέχρι να πετύχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα, αντιδρώντας σε κάθε τί λάθος και επικροτώντας τους σε κάθε τί καλό!
Υπάρχουν τρείς μορφές αντίδρασης :
1. Διαμαρτυρία με τον γραπτό ή προφορικό λόγο. Ο διάλογος που εμείς οι Έλληνες εφηύραμε και η ενημέρωση με όλα τα μέσα και όλους τους τρόπους που διαθέτουμε πρέπει να πυκνώσει τόσο πολύ ώστε να «σκεπάσει» τόν θόρυβο της «παραποίησης» της αλήθειας από τα κέντρα της παγκοσμιοποίησης. Στά πλαίσια αυτά, τα σχόλιά μας, οι απόψεις μας και τα άρθρα μας είναι πολύτιμα στην διαμόρφωση του «κλίματος» που θα εμποδίσει τις ανεπιθύμητες δράσεις των πολιτικών μας. Επίσης ο «βομβαρδισμός» τους με «παράπονα» για τα αποφευκτέα και ενθαρρυντικά μυνήματα γιά τα ευκτέα. Μερικοί θεωρούν υποτιμητικό να επικοινωνήσουν με τόν ένα κόμμα που δεν το ψήφισαν… Λάθος, δεν σημαίνει ότι είμαι «παπανδρεικός» αν επαινέσω τον ΓΑΠ για κάτι καλό που (δυστυχώς σπάνια) κάνει. Το άν θα τον ψηφίσω εξαρτάται από τό «ισοζύγιο» που προσωπικά θά κάνω γιά τα οφέλη και τις ζημίες της χώρας μου. Τότε νομίζω ότι δικαιούμαι να ονομάζομαι «Έλληνας πατριώτης», αν όμως τον ψηφίσω επειδή έκανε σε μένα προσωπικά «καλό» και έβλαψε την χώρα μου, τότε είμαι ιδιοτελής και βάζω το προσωπικό μου συμφέρον πάνω από της πατρίδας οπότε δεν δικαιούμαι να λέγομαι πατριώτης.
2. Διαμαρτυρία μέ έργα. Είναι πολύ καλύτερη μορφή διαμαρτυρίας αφού έχει συντομώτερα αποτελέσματα λόγω της μεγαλύτερης πίεσης που ασκεί. Μορφές τέτοιας διαμαρτυρίας είναι μαζικά οι διαδηλώσεις, η «δημιουργία μή κυβερνητικών οργανώσεων», η δημιουργία «συλλόγων», η δημιουργία «κοινωνικών φορέων» και ατομικά η απεργία πείνας, η καθιστική διαμαρτυρία κλπ.
3. Η ένοπλη επανάσταση. Έχει άμεσα αποτελέσματα αλλά δεν είναι πάντα αναίμακτη. Οπότε γίνεται «αναγκαστικά» όταν οι προηγούμενες μορφές αποτύχουν, κάτι που θεωρείται απίθανο για δημοκρατικά καθεστώτα.
Εδώ θα πρέπει να προσθέσω και μία πρωτότυπη μορφή αντίδρασης που ομολογώ ότι την πρωτοείδα στο https://antistasi.org/?p=17070, την «αυτόνομη δράση» θεωρώ όμως ότι είναι καλό να γίνεται παράλληλα με μία από τις παραπάνω.
Πάντως με βεβαιότητα μπορούμε να συμπεράνουμε ότι «είμαστε σε έναν παράδοξο πόλεμο» και ότι οι μόνοι που φαίνεται να μήν έχουν καταλάβει ποιός είναι ο εχθρός είναι οι πολιτικοί μας!!!

Στέφανος Μπεληγιάννης
Κίνημα Ελληνικής Αντίστασης

Βίντεο

Μόνιμα