Antistasi

Η μουσική δεν είναι κάτι το ασήμαντο. Σήμερα όσο και να προσπαθεί κάποιος να αποφύγει τα ακούσματα της εποχής δεν θα τα καταφέρει καθώς παίζουν παντού, ακόμα και στις διασταυρώσεις από τους οδηγούς που επάξια αντιγράφουν τους γύφτους και έχουν στην διαπασών τις αηδίες/επιτυχίες του εκάστοτε εξαμήνου. Κάτι τέτοια ακούσματα φυσικά και δεν μπορούμε να τα ονομάσουμε μουσική, γιατί πολύ απλά ουδεμία σχέση με τις μούσες έχουν.

Η μουσική πρέπει να έχει βάθος, να σε ανυψώνει, να διαπαιδαγωγεί και να έχει μήνυμα υψηλό. Ακούσματα σαν τα σημερινά, όχι μόνο κανένα ιδεώδες δεν εξυμνούν (όχι ότι πρέπει να ευχόμαστε το αντίθετο, μιας και μόνο προσβολή για τα ιδεώδη θα αποτελούσαν με την ακαλαισθησία και την δυσαρμονία τους) αλλά έχουν φτάσει σε σημείο να εκθειάζουν φανερά κάθε ζωώδη και κατώτατη λειτουργία του ανθρώπου. Τον έρωτα τον ερμηνεύουν ως … αφρικανικό σεξ, την ψυχαγωγία ως αποχαύνωση και πάει λέγοντας.

Σε αντίθεση με όλα αυτά, η σύνθεση αυτή του μεγάλου Βάγκνερ διαπνέεται από ηρωικά μηνύματα. Την υπόθεση του μουσικού δράματος μπορείτε να διαβάσετε εδώ

 

ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΡΟΣ 3 ΤΗΣ ΟΠΕΡΑΣ:  http://www.youtube.com/watch?v=1aKAH_t0aXA&feature=related  

Βίντεο

Μόνιμα