Antistasi

  

Στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, στις παρέες, ακόμη και τυχαία στο πεζοδρόμιο ακούμε κοινότοπες εκφράσεις, «εύκολες» και καθαγιασμένες από την κρατούσα κατάσταση, εκφράσεις που εκστομίζονται ανώδυνα και εκ του ασφαλούς αφού υπάρχει πάντα – και πάντα στο όνομα της δημοκρατίας μας – η παντελής έλλειψη αντιλόγου Μεταξύ λοιπόν των τηλεκηφήνων και των τηλεμαϊντανών και υπό την σκέπη του δημοκρατικού σκοταδισμού, διαμείβονται – με προφανή σκοπό να διαδίδονται και να παραμένουν επίκαιροι – αφοριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον του Εθνικιστικού Κοινωνικού κινήματος, τους κυριώτερους των οποίων θα αναφέρουμε, θα ανατρέψουμε και θα αντιστρέψουμε αμέσως παρακάτω, επιστρέφοντάς τους στους δικαιούχους τους:

1. Oι αφοριστικοί χαρακτηρισμοί

H ξενοφοβία: Μία λέξη που είναι δύσκολο να περάσει μέρα και να μην την ακούσουμε να πλανάται στον αέρα ενώ ακολουθείται από έναν ορυμαγδό κραυγών ενοχοποιητικής φρενίτιδας, με τελικό αποδέκτη τον μέσο Έλληνα, που ακούει πλέον αποσβολωμένος, μουδιασμένος αλλά και απρόθυμος να ενδώσει.

Είμαστε λοιπόν εμείς ξενόφοβοι; Πως προκύπτει κάτι τέτοιο;

Τo γεγονός ότι μιλάμε για τη δημογραφική και εθνική εξόντωση της χώρας μας, -πράγμα που καθημερινά επαληθεύεται – μας καθιστά ξενόφοβους; Εμείς είμαστε οι μόνοι που γνωρίζουμε και εμπιστευόμαστε τις δυνατότητες του έθνους και της φυλής μας. Εμείς στεκόμαστε και αγωνιζόμαστε εναντίον όλων, εγχώριων και ξένων αφεντικών και των λακέδων τους. Οι ίδιοι εξάλλου μας χαρακτηρίζουν επιθετικούς και παραβατικούς, όταν βέβαια τους συμφέρει.

Είναι φανερό ότι εδώ και μερικά χρόνια γίνεται συστηματική προσπάθεια να ταυτιστεί ο αγώνας μας για τη διατήρηση της εθνικής μας ταυτότητας και την ανάσχεση των αρνητικών κοινωνικών και πολιτιστικών επιδράσεων των εκατομμυρίων λαθρομεταναστών, σαν φόβος προς τους ξένους.

Όχι λοιπόν, δεν τους φοβόμαστε, ούτε αυτούς ούτε τους ντόπιους σαπιορήτορες.

Μήπως όμως συμβαίνει το αντίθετο;

Αλήθεια, γιατί οι πάσης φύσεως δημοσιογράφοι και πολιτικάντηδες «απαξιούν» να συζητήσουν μαζί μας και μας αποφεύγουν με δικαιολογίες της δεκάρας;

Aν έχουν καλύτερες και δυνατότερες ιδέες ας μας αντιμετωπίσουν στα ίσια και σε κοινή θέα με επιχειρήματα. Γιατί τόσα χρόνια δεν το κάνουν;

Ας έχουμε υπ’ όψιν μας ότι η ξενοφοβία ετυμολογικά σημαίνει την εχθρότητα και τον φόβο προς κάθε ξένη ( νέα ) πολιτιστική και κοινωνική επίδραση.

Εμείς πρεσβεύουμε το νέο πολιτιστικό μοντέλο που είναι βέβαια ξένο γιά αυτούς. Όταν φοβάσαι να αντιμετωπίσεις τον εχθρό σου, τον αποφεύγεις.

Ερχόμαστε λοιπόν στο μονοσήμαντο διά της λογικής εξαγόμενο συμπέρασμα:

Εσείς είστε οι ξενόφοβοι καθάρματα!!

Η επικινδυνότητα και το «αυγό του φιδιού»: Εκφράσεις που ακούγονται κυρίως ως τηλεοπτικές ατάκες ή γράφονται ως αποφθέγματα από έμμισθους γραικύλους.

Είμαστε λοιπόν επικίνδυνοι, αλλά γιά ποιόν;

Το Ελληνικό έθνος φθίνει ασταμάτητα και οι γενεές δεν αναπληρώνονται ούτε κατά το ήμισυ. Αυτό δεν είναι επικίνδυνο;

Η ιστορία παραχαράσσεται, οι εθνικές και οι πολιτιστικές παραδόσεις λησμονούνται με συστηματικές και ενορχηστρωμένες ενέργειες στην παιδεία.

Αυτό δεν είναι επικίνδυνο;

Oι ισοπεδωτικές και αποσαθρωτικές ψευδοιδεολογίες προωθούνται με διεθνή στήριξη στη συνείδηση της νεολαίας μας. Αυτό δεν είναι επικίνδυνο;

Τα σύνορα έχουν πάψει να φυλάσσονται και εκατομμύρια αλλόφυλοι εποικίζουν αναξέλεγκτα τη χώρα. Μήπως αυτό δεν είναι επικίνδυνο;

H τεχνητή οικονομική καταστροφή απελευθερώνει την πολιτική εξουσία στο να προχωρήσει στην παράδοση της Εθνικής μας κυριαρχίας. Αυτό είναι σίγουρα καταστροφικό.

Αυτές είναι οι σημερινές συνθήκες χωρίς καμία αμφιβολία, και είναι αποτέλεσμα του δικού τους συστήματος, όχι του δικού μας.

Λογικό εξαγόμενο συμπέρασμα: Εσείς είστε οι επικίνδυνοι καθάρματα!!

Η ιδεολογία του μίσους – ρατσισμός: Προσδιορισμοί για την ιδεολογία μας, με βάση το πρόσχημα ότι αφού αγωνιζόμαστε για την απέλαση όλων των λαθραίων από τη χώρα και ταυτόχρονα δεν δεχόμαστε την εθνοφυλετική, κοινωνική και πολιτιστική αλλοτρίωση της ελληνικής κοινωνίας.

Όσον αφορά τον ρατσισμό θα κάνουμε μία διάκριση. Εάν με τον όρο «ρατσισμός» εννοούν την πάγια πεποίθησή μας – η οποία στηρίζεται σε επιστημονικά και ιστορικά δεδομένα – ότι τα κληρονομικά χαρακτηριστικά της Ελληνικής φυλής είναι υπέρτερα και καθιστούν τους Έλληνες κάτω από κατάλληλες συνθήκες ικανούς να δημιουργούν ανώτερου τύπου Πολιτισμό, δεν έχουμε καμία αντίρρηση να τον αποδεχθούμε.

Εξάλλου οι ίδιοι οι πολιτικάντηδες εξάρουν τις «ικανότητες» και το «δαιμόνιο» της Ελληνικής φυλής όταν τους βολεύει. Αυτό δεν είναι ρατσισμός;

Κάτω από οποιαδήποτε άλλη βδελυρή έννοια, τους τον επιστρέφουμε για να τον χρησιμοποιούν στον πολιτισμένο κόσμο τους, τους «πρωινούς καφέδες» και τα «μεσημεριανάδικα».

Για να είμαι ειλικρινής , δεν γνωρίζω εάν κάποιοι από αυτούς έχουν μελετήσει την ιδεολογία μας και τις αρχές της, είμαι όμως βέβαιος ότι οι περισσότεροι είναι αδαείς και απλώς αναπαράγουν φθηνή αγκιτάτσια.

Η ανιδιοτελής αγάπη προς την Πατρίδα, η αυτοθυσία για τη σωτηρία του έθνους σου, ο σεβασμός και η εκτίμηση προς τους ήρωες και τους μάρτυρες, η εκμάθηση της Ιστορίας και των προγονικών αξιών και αρχών, ο αγώνας για μία ομόαιμη κοινωνία ( κοινωνία Ομοίων ) βασισμένη στη δικαιοσύνη, στην ειλικρίνεια, στη γνώση και τα οράματα προυποθέτουν μίσος; Το αντίθετο: Αυτοί που προσπαθούν να ισοπεδώσουν και να εξαλείψουν τα στοιχεία που προαναφέραμε δημιουργώντας μία κοινωνία χωρίς ερείσματα, ιστορική διαδρομή, οράματα, δικαιοσύνη, ευγένεια και φωτεινά παραδείγματα, δημιουργούν ένα άρρωστο «πολυπολιτισμικό» μοντέλο όπου το μίσος βρίσκει το πιο πρόσφορο έδαφος να αναπτυχθεί και να γιγαντωθεί.

Συνεπώς εσείς είστε οι ταγοί της ιδεολογίας του μίσους.

2. Ο χαρακτήρας του Νεοέλληνα

Η προσπάθεια κατασυκοφάντησης της ιδεολογίας μας εκ μέρους των κρατούντων, δείγμα της οποίας αναλύσαμε στην προηγούμενη παράγραφο, όχι μόνο δεν προξενεί κατάπληξη σε κανένα, αλλά αντίθετα θεωρείται ορθή και δοκιμασμένη πολιτική μέθοδος.

Είναι ένα στοιχείο από ένα σύνολο αξιών – ή μάλλον ένα σύνολο απαξίας – που περιλαμβάνει το ψεύδος, την αδικία, την αδιαφάνεια, το θράσος που συνοδεύεται από δειλία, την υποκρισία και την αλαζονεία. Γνωστά χαρακτηριστικά όλων των πολιτικών ταγών της χώρας μας που οδηγούν σε πράξεις όπως η κακοδιαχείριση, η αναρρίχηση των αναξίων, η οικογενειοκρατία και η εθνική προδοσία. Σκοπός της προηγούμενης παραγράφου ήταν να αποτελέσει μία εισαγωγή στην παρατήρηση του τρόπου με τον οποίο σκέπτονται και λειτουργούν οι «κρατούντες», ενός τρόπου που έχει μετουσιωθεί σε στοιχείο του χαρακτήρα τους.

Αυτή η αλλοτρίωση, βέβαια, δεν αφορά μόνο τα κλιμάκια της πάσης φύσεως εξουσίας, αλλά όλα τα κοινωνικά στρώματα. Επίσης αντιλαμβάνεστε, ότι δεν περιορίζεται μόνο στη συκοφαντία.

Έχουμε κατηγορηθεί πολλές φορές ως μικρόνοες και αμόρφωτοι επειδή «θέλουμε να πιστεύουμε άκριτα στην ανωτερότητα της Ελληνικής φυλής» ενώ «οι Έλληνες είναι γεμάτοι ελαττώματα». Σημειώστε ότι αυτές οι κατηγορίες εκτοξεύονται από αριστεροειδή ( όπως λέμε βοοειδή ), οι οποίοι αυτοαποκαλούνται Έλληνες και μάλιστα δεν χρειάζονται «μαθήματα φιλοπατρίας», γιατί – πιστεύουν – ότι αγαπούν αρκετά την Ελλάδα ( ή όσο χρειάζεται ). Βεβαίως, δεν θα διαφωνήσουμε μαζί τους ότι Έλληνες σαν αυτούς είναι όντως γεμάτοι ελαττώματα, πράγμα που οι ίδιοι διαδηλώνουν.

Αυτό που θα ανατρέψουμε όμως είναι η συκοφαντία για άκριτη πίστη.

Στη συνέχεια αυτής της παραγράφου θα απαριθμήσουμε όλα τα βασικά αρνητικά χαρακτηριστικά του νεοέλληνα αποδεικνύοντας μεν σε όλους ότι γνωρίζουμε πολύ καλά τι συμβαίνει στην κοινωνία σήμερα, δίνοντας δε και την οριστική απάντηση στα αριστεροειδή, αν και είναι πολύ δύσκολο να πολεμήσει κανείς τη βλακεία.

Λαμβάνοντας τη θέση του λαικού παρατηρητή διαπιστώνουμε τα εξής:

2.1. Η τραγική ιστορική διαδρομή του Ελληνικού Έθνους κατά τους τελευταίους έξι αιώνες συνέβαλε στην απώλεια της μεγαθυμίας και στην επικράτηση της μικροψυχίας σε συνδυασμό με την μερική απώλεια του πνεύματος μονάδος σε εθνικό επίπεδο.

2.2. Η διακοπή της συνέχειας της αρχαίας παιδείας για πολλούς αιώνες στέρησε τον νεοέλληνα από τις Απολλώνιες ( Κοσμικές ) και Διονυσιακές ( Συμμετοχικές ) καταβολές του, συρρικνώνοντας το διανοητικό του ορίζοντα.

2.3. Η παντελής ή μερική έλλειψη γενικής παιδείας για μεγάλο χρονικό διάστημα σε συνδυασμό με την πολυετή υποτέλεια στην Οθωμανική κυριαρχία, δημιούργησαν χαρακτήρες που επιζητούν την εξουσία και τον πλούτο ως πεμπτουσία της ζωής.

2.4. Φθάνοντας στην εποχή μας, απέναντι σε ένα λαό με ελάχιστες εσωτερικές αντιστάσεις, ένα ανθελληνικό, διεθνιστικό, καπιταλιστικό σύστημα εύκολα εισάγει διαλυτικές ιδέες, οι οποίες μετουσιώνονται σε πεποιθήσεις και συστατικά του χαρακτήρα του.

– Η θεοποίηση του πλούτου δημιουργεί χαρακτήρες αδίστακτους αλλά και ανθρώπους που φθονούν τον διπλανό τους.

– Οι ευκαιρίες για δημοσιότητα ( πρόσκαιρη ή μονιμότερη ) δημιουργούν χαρακτήρες εγωπαθείς, αλαζόνες και ματαιόδοξους.

– Ο ανταγωνισμός σε όλα τα επίπεδα ( θεμιτός ή όχι ) δημιουργεί χαρακτήρες καχύποπτους και ανασφαλείς.

2.5. Η μαζική συγκέντρωση των ανθρώπων σε μεγαλουπόλεις δεν φέρνει τους ανθρώπους κοντά, αλλά τους απομακρύνει δημιουργώντας χαρακτήρες απομονωτικούς και αντικοινωνικούς.

Οι παραπάνω διαπιστώσεις σε συνδυασμό με την αντιστροφή των αξιών, που αποτελεί παγκόσμιο πολιτισμικό φαινόμενο, μας φέρνουν μπροστά σε μία εικόνα ενός ηθικά και πνευματικά αποσαθρωμένου λαού.

Όμως δεν θα αρκεστούμε στις διαπιστώσεις. Οφείλουμε να λάβουμε υπ’ όψιν μας τα επιτεύγματα του Ελληνικού έθνους, που δημιούργησε πολιτισμούς ( γνωστούς και άγνωστους ) τόσο ισχυρούς ώστε οι βασικές ελληνικές ιδέες να επηρεάζουν τους λαούς μέχρι σήμερα. Ένα Έθνος που κόντρα σε κάθε προοπτική και λογική νίκησε σε άνισους πολέμους και επιβίωσε από βέβαιους αφανισμούς, επιδεικνύοντας απίστευτο θάρρος, ηρωισμό και δυνατότητες, χαρακτηριστικά που δεν έχουν παρατηρηθεί σε κανένα άλλο λαό.

Συνδυάζοντας τα παραπάνω, αυτόματα διατυπώνεται ένα ερώτημα, που είναι και το κεντρικό ερώτημα αυτού του άρθρου: Τι θα είχε καταφέρει αυτό το Έθνος εάν από την αρχή της ιστορίας του διέθετε πνεύμα μονάδος και ήταν ενωμένο σαν μία ατσάλινη γροθιά;

Eμείς οι Εθνικοκοινωνιστές γνωρίζουμε ότι έχουμε πολύ να κάνουμε.

Όχι μόνο θα αλλάξουμε τον χαρακτήρα του ξεπεσμένου νεοέλληνα, αλλά θα διορθώσουμε και τα αρνητικά στοιχεία των αρχαίων προγόνων μας προκαλώντας με κυνισμό την Ιστορία. Γιατί δεν εκπροσωπούμε μία ακόμα ιδεολογία ανάμεσα στις άλλες, ούτε ερχόμαστε για να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα. Ερχόμαστε να διαλύσουμε και να αφανίσουμε μία τάξη πραγμάτων και να δημιουργήσουμε ένα νέο πολιτισμικό μοντέλο.

Ένα νέο πολιτισμικό μοντέλο χρειάζεται ένα νέο άνθρωπο, που η ίδια η Ιστορία προβλέπει ότι θα είναι ένας Νέος Έλληνας.

3. Ο Νέος Έλληνας

Τα χαρακτηριστικά του Νέου Έλληνα διαμορφώνουν ένα εντελώς νέο τύπο ανθρώπου, και τα σπουδαιότερα αυτών είναι:

Η αντίληψη του Έθνους του σαν ένα ενιαίο ζωντανό οργανισμό του οποίου ο ίδιος αποτελεί αναπόσπαστο ενεργό μέλος.

Η ηρωική αντιμετώπιση της ζωής και το πνεύμα θυσίας προκειμένου να προστατεύσει την πατρίδα του.

Η συναίσθηση ότι αποτελεί ένα κρίκο της ιστορικής συνέχειας του Έθνους του.

Η μεγαθυμία και η χαρούμενη-νεανική διάθεση.

Η ευγένεια, η απόλυτη ειλικρίνεια και ο αυτοσαρκασμός.

Η Απολλώνια ( καλλιτεχνική – μουσική ) θέαση του κόσμου.

Η Διονυσιακή ( υποσυνείδητη ) ένωση με τα μέλη της κοινότητάς του.

Η συνεχής και πολύπλευρη επικοινωνία με τον φυσικό κόσμο.

Τα ανωτέρω χαρακτηριστικά αναλύονται σε πλείστες υποκατηγορίες, η εξέταση των οποίων δεν αποτελεί αντικείμενο του παρόντος άρθρου.

Όμως για να δημιουργηθεί αυτό το νέο είδος Έλληνα, απαλλαγμένο από τα αρνητικά στοιχεία της σημερινής καρικατούρας, απαιτείται σκληρός και επίπονος αγώνας εσωτερικής βελτίωσης χωρίς διάλειμμα και οίκτο. Παρακάτω θα κάνουμε μία αναφορά στα κύρια στοιχεία της μάχης των Εθνικοκοινωνιστών με τους εαυτούς τους προκειμένου να μεταλλαχτούν σε Ανθρώπους του Νέου Πολιτισμού, χωρίς να αναλύονται οι τεχνικές επίτευξης:

3.2.1. Το σβήσιμο της προσωπικής ιστορίας: Αποτελεί μία μεθοδική ανάλυση και απενεργοποίηση όλων των αρνητικών υποσυνείδητων καταγραφών που επηρεάζουν το χαρακτήρα και τις αρετές του ασκούμενου, όπως προσωπικές αποτυχίες, απογοητεύσεις, φοβίες και κακές συμβουλές.

3.2.2. Η ανάπτυξη της Θέλησης: Η Θέληση διαχωρίζεται από την επιθυμία και αναβιβάζεται σε οδηγό του Νέου Ανθρώπου, ισορροπώντας τη Λογική και το Συναίσθημα. Εφαρμόζονται τεχνικές ανάπτυξης της Θέλησης.

3.2.3. Η Παραφύλαξη: Προχωρημένη τεχνική κατά την οποία ο ασκούμενος παρακολουθεί τον εαυτό του και συνεχώς επισημαίνει και διορθώνει τις αδυναμίες του. Με τον καιρό είναι κάτι που γίνεται υποσυνείδητα ( αυτόματα ).

3.2.4. Προσιτός στη Δύναμη: Ανάπτυξη της κρίσης του ασκούμενου ώστε να επιλέγει τοποθεσίες και δράσεις που βοηθούν στη συσσώρευση ενέργειας και ζωτικότητας, ενώ παράλληλα αποφεύγει αρνητικές και ενεργοβόρες θέσεις και καταστάσεις. Με τον καιρό και αυτό γίνεται υποσυνείδητα.

3.2.5. Το ελεγχόμενο “Πάθος”: Πολύ προχωρημένη τεχνική κατά την οποία ο ασκούμενος μεταβάλλει τον χαρακτήρα του κατά το δοκούν, ανάλογα με το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται, ώστε να επιτύχει το σκοπό του. Εδώ σημειώνουμε ότι δεν πρόκειται γιά επίπλαστο αλλά γιά πραγματικό ελεγχόμενο χαρακτήρα.

3.2.6. Ο θάνατος είναι σύμβουλος: Η συμφιλίωση του ασκούμενου με το θάνατο αποτελεί ύψιστη επίτευξη η οποία του χαρίζει τεράστια αυτοπεποίθηση, ακρίβεια κινήσεων και αποφασιστικότητα. Τον βοηθά δε σε κάθε δύσκολη στιγμή να θυμάται ότι είναι ένας χαρούμενος ενεργειακός κρίκος στην αλυσίδα της φυλετικής αιωνιότητας.

Αυτή είναι λοιπόν μία πρώτη απάντησή μας στους μικρόνοες συκοφάντες που δεν έχουν υποψιαστεί τι είναι αυτό που έρχεται.

Υπομονή, έρχονται και άλλες απαντήσεις….

Θεόδωρος Κουδούνας

Βίντεο

Μόνιμα