Ο αγωνιστής Χρήστος Μιτσίδης αφηγείται

• Sunday, February 15, 2009, 20:06
• Ακελισμός, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ
• 6 comments

• Μοιραστείτε
  Delicious Digg Design Float Mixx Reddit StumbleUpon Technorati
• Printable version

6 Comments σε “Ο αγωνιστής Χρήστος Μιτσίδης αφηγείται”

• 
  χριστακης έγραψε σε 16 November, 2009, 0:59

  ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΣΤΑΝ ΜΕ ΣΦΑΓΕΣ ΚΑΙ ΒΙΑΣΜΟΥΣ ΑΘΩΩΝ.ΕΠΕΙΔΗ ΤΑ ΕΚΑΝΑΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΜΠΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ?ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΥΤΑ ΕΓΙΝΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΕΟΚΑ Α ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝΕΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΑΣ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΤΕΠΟΙΤΑ ΑΝΑΤΙΝΑΞΕΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΩΝ ΚΤΙΡΙΩΝ ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ.ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΣΑΣ?ΠΟΙΑ Η ΘΕΣΗ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ? ΕΠΕΙΔΗ ΑΚΟΥΣΑ ΕΞΩΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ.ΑΝΑΜΕΝΩ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΑΣ ΣΕ ΚΟΣΜΙΟ ΥΦΟΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ.ΑΥΤΑ ΩΣ ΑΡΧΗ ΑΠΟ ΕΝΑ 21ΧΡΟΝΟ ΜΠΟΥΧΤΙΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ.
• 
  Δημήτρης Στεργιούλης, Επίτιμος Δ/ντής 2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου "ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ" έγραψε σε 11 October, 2010, 21:59

  Κάθε λαός που δε σέβαται την ιστορία του είναι καταδικασμένος, αργά ή γρήγορα, σε αφανισμό. Κατά συνέπεια κάθε προσπάθεια που αποσκοπεί στην παρασιώπηση ιστορικών γεγονότων ή στην πλαστογράφηση της Ιστορίας ενός λαού είναι καταδικαστέα και επόμένως εξοβελητέα. Στην Κύπρο παρατηρείται το εξής αξιοπερίεργο φαινόμενο. Μια μερίδα του λαού της να στρέφεται εναντίον της ΕΟΚΑ, η οποία διεξήγαγε έναν επικό ,΄πατριωτικό , αντιαποικιοκρατικό εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, Στο αγώνα της ΕΟΚΑ και στο αίμα και τα κόκαλα των παλλικαριών της είναι θεμελιωμένη η σημερινή Κυπριακή Δημοκρατία, τα αγαθά της οποίας γεύονται οι ξιφολκούντες ανενδοίαστα και ανερυθρίαστα εναντίον της ΕΟΚΑ. Στην παρούσα περίπτωση ταιριάζει γάντι η λαϊκή μας ρήση: ” ‘Αλλοι σκάβουν και κλαδεύουν κι άλλοι πίνουν και χορεύουν”.
  Όσον αφορά σ΄εκείνους που δαιτείνονται ότι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι -και κατ΄επέκταση οι μητέρες πατρίδες τους – είναι ισομερώς υπεύθυνες για την “κρατούσα εν Κύπρω κατάσταση την σήμερον” είναι ανιστόρητοι ή προφασίζονται τον ανιστόρητο και μια τέτοια άποψη είναι εκ του πονηρού και παρέχει “σχόλια τοις ερμηνευταίς”
• 
  Δημήτρης Στεργιούλης έγραψε σε 23 April, 2011, 22:33

  ΜΑΤΑΙΩΣΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

  Του Δημήτρη Στεργιούλη
  Επίτιμου Διευθυντή
  2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου
  «ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ»

  Γεννήθηκα και έζησα τα παιδικά μου χρόνια στα Βραγκιανά των Θεσσαλικών Αγράφων, χωριό κακοτράχαλο και άγονο , δύσβατο και δυσπρόσιτο με τα σπίτια του σκορπισμένα σε πλαγιές και γούπατα, σε ραχούλες και ισιώματα, σε λαγκαδιές και ξέφωτα, σε λογγές και διάσελα.
  Στο Σχολείο του χωριού μου έμαθα και τα πρώτα γράμματα σε καιρούς δύσκολους και χαλεπούς. Όταν γράφτηκα στην Πρώτη Δημοτικού , το Σεπτέμβρη του 1952, δεν είχαν συμπληρωθεί ούτε δύο χρόνια από τη λήξη του εμφύλιου σπαραγμού. Η φτώχεια και η δυστυχία μάστιζε το χωριό μου.
  Κι όμως εκείνα τα δύσκολα , αλλά όμορφα μαθητικά χρόνια, τα αναπολώ με βαθιά συγκίνηση σήμερα. Νοσταλγικά θυμάμαι τη σχολική χρονιά 1956-1957, που ήμουν μαθητής της Πέμπτης τάξης στο Σχολείο της γενέτειράς μου. Ήταν η χρονιά που ήρθε νεοδιόριστος δάσκαλος στο χωριό μας, νεαρός στην ηλικία, λιγνός , καλοσυνάτος με βλέμμα σπινθηροβόλο και διαπεραστικό.
  Εκείνος ο δάσκαλος μάς συνέπαιρνε με τη διδασκαλία του. Μιλούσε κατ’ ευθείαν στην ψυχή μας.. Κάθε ημέρα εύρισκε το χρόνο να μας κάνει Ιστορία και μας μιλούσε για τους προγόνους μας , τους ήρωες και τους μάρτυρες του έθνους μας. Μας μιλούσε με πάθος για τον Ελληνικό Κυπριακό Λαό που αγωνιζόταν ηρωικά την εποχή εκείνη μέσα από τις τάξεις της θρυλικής Ε.Ο.Κ.Α. για να αποτινάξει το ζυγό της αγγλοκρατίας.
  Μας μιλούσε για το Μακάριο και τον Κυπριανό και τα μάτια του σπίθιζαν Τους προσομοίαζε με τον Παπαφλέσσα , τον Παλαιών Πατρών Γερμανό και το Γερμανό Καραβαγγέλη. Μας έκανε λόγο για το Διγενή και τα στήθη του φούσκωναν από περηφάνια. Ανδρούτσο της Κύπρου τον αποκαλούσε. Τα παλληκάρια της Ε.Ο.Κ.Α. τα παρομοίαζε με εκείνα του Κατσαντώνη, του Καραϊσκάκη και του Μπουκουβάλα, περίσημων και θρασυκάρδιων κλεφτών, που στα χρόνια της τουρκοκρατίας έδρασαν και στην περιοχή του χωριού μας.
  Εκείνος ο δάσκαλος έφερε και το πρώτο ραδιόφωνο στο χωριό μας, που λειτουργούσε με μια μεγάλη μπαταρία . Το ραδιόφωνο το είχε εγκατεστημένο στο δωματιάκι που είχε το διδακτήριο του Σχολείου μας από κατασκευής προορισμένου για κατοικία του δασκάλου.
  Το ραδιόφωνο εκείνο έσπασε την απομόνωση του χωριού μου. Μαθαίναμε τι γινόταν στον «έξω κόσμο», όπως έλεγαν οι συγχωριανοί μου. Αλλά δεν ήταν και λίγες οι φορές που χρησιμοποιήθηκε το ραδιόφωνο και ως ψυχαγωγικό μέσο για εμάς τα σχολιαρούδια.
  Ο δάσκαλός μας γνώριζε τις ημέρες της εβδομάδας, αλλά και τις ώρες που το ραδιόφωνο θα έβαζε δημοτικά τραγούδια .Τότε άνοιγε το παράθυρο του δωματίου του, μεγάλωνε την ένταση του ραδιόφωνου , βγαίναμε στο προαύλιο πιανόμασταν χέρι-χέρι κι ο δάσκαλος μας μάθαινε να χορεύουμε στους ρυθμούς του Τσάμικου, του Καλαματιανού και του Συρτού.
  Τα κλέφτικα τραγούδια συνέπαιρναν το δάσκαλό μας. «Είναι τραγούδια της λεβεντιάς και της παλικαριάς» μας έλεγε ∙ «είναι τραγούδια ηρωικά». Και δεν παρέλειπε να μας τονίζει κάθε φορά ότι ο τόπος μας γέννησε πολλούς ήρωες κι αν χρειαστεί θα ξαναγεννήσει άλλους τόσους κι ακόμα περισσότερους . .
  Κάθε φορά που μιλούσε ο δάσκαλός για την Ιστορία μας, τους ήρωές μας και τους μάρτυρες της πίστης μας κρεμόμουν από τα χείλη του. Τα πατριωτικά του κηρύγματα με έθελγαν, τα απομνημόνευα με καταπληκτική ευχέρεια και εβδομάδες αργότερα ήμουν σε θέση να τα ανασύρω αυτολεξεί από τη μνήμη μου.
  Και σήμερα ακόμη θυμάμαι αυτούσια ολόκληρα κομμάτια από τα πατριωτικά κηρύγματα του δασκάλου μου. Φαίνεται ότι η παρέλευση πενήντα δυο χρόνων δεν μπόρεσε να τα εξαλείψει από τη μνήμη μου.
  Στις αρχές του Δεκέμβρη του ΄56 ο δάσκαλος μάς ανακοίνωσε ότι θα πρέπει το Σχολείο μας να γιορτάσει τη φετινή χρονιά την Εθνική Επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821 μεγαλοπρεπώς. Γι’ αυτό επιβάλλεται από τώρα να αρχίσουμε την προετοιμασία.
  Θα ανεβάσουμε επί σκηνής δύο πατριωτικά θεατρικά έργα Το ένα έχει σχέση με τη μάχη της Αλαμάνας και το άλλο με το αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. Και χωρίς να χάσει χρόνο κάλεσε στην έδρα του το μαθητή της Στ΄ τάξης Σ.Μ. και του είπε. «Πάρε αυτό το βιβλίο και όπου συναντάς το όνομα «Διάκος» θα γράφεις στο τετράδιό σου το κείμενο που ακολουθεί. Θα σταματάς το γράψιμο όταν συναντάς άλλο όνομα και θα ξαναρχίζεις να γράφεις όταν συναντάς πάλι το όνομα «Διάκος» . Αυτόν τον τρόπο γραψίματος θα ακολουθήσεις από την αρχή μέχρι το τέλος του βιβλίου. Κάθισε τώρα και μέχρι αύριο το πρωί θα πρέπει να έχεις τελειώσει το γράψιμο και να φέρεις το βιβλίο στο Σχολείο».
  Μετά ο δάσκαλος φώναξε το όνομά μου. Σηκώθηκα από το θρανίο και τον πλησίασα. « Εσύ θα υποδυθείς το Χάρτιγκ. Ό,τι είπα στο Σωτήρη. ισχύουν και για σένα . Εξηγήσεις και διευκρινίσεις δε χρειάζεσαι. Πάρε τώρα το βιβλίο και κάθισε»..
  Σε δυο εβδομάδες είχαμε γράψει τους ρόλους μας. Στους μαθητές της Ε΄ και Στ΄ τάξης που δεν θα συμμετείχαν στα θεατρικά έργα ο δάσκαλος ανάθεσε ποιήματα. Η εντολή που μας έδωσε ρητή , άγραφος νόμος θα μπορούσε να πει κανείς. Θα έπρεπε μέσα στις διακοπές των Χριστουγέννων να μάθουμε «απ’ έξω και ανακατωτά» τους ρόλους μας.
  Οι χριστουγεννιάτικες διακοπές τελείωσαν, το σχολείο άρχισε την επαναλειτουργία του, ο δάσκαλος μάς ανακοίνωσε ότι κάθε Δευτέρα-Τετάρτη και Παρασκευή και με το πέρας των μαθημάτων οι μαθητές της Ε΄ τάξης θα παραμένουν στο διδακτήριο για να κάνουμε τις πρόβα. Τις υπόλοιπες ημέρες της εβδομάδας θα παρέμειναν για πρόβα οι μαθητές της Στ΄.
  Οι ημέρες περνούσαν. Φθάσαμε στα τέλη Φεβρουαρίου και με το δάσκαλό μας σε θέση σκηνοθέτη η θεατρική μας απόδοση ήταν καταπληκτική. Μπήκαμε στο Μάρτη και στην όλη διαδικασία είχαν εμπλακεί και οι γονείς μας, που έπρεπε να φροντίσουν για τις στολές που θα φορέσουμε.
  Ξημέρωσε η 14η Μαρτίου 1957. Ξύπνησα πρωί και ετοιμάστηκα για το Σχολείο. Το σπίτι μου ήταν έξω από το χωριό στην τοποθεσία Μάντζερες και για να φτάσω στο Σχολείο χρειαζόμουν μισή και πλέον ώρα.
  Πέρασα από την τοποθεσία Σταυρός κι εκεί περίμενα τα παιδιά που έμειναν στο συνοικισμό Ραΐνιστα. Κι όταν αυτά κατέφθασαν συνεχίσαμε την πεζοπορία μας για το Σχολείο. Σε λίγα λεπτά βρισκόμασταν στο εξωκλήσι του Αϊ-Νικόλα, ακριβώς απέναντι από το χωριό, οπότε άρχισε να χτυπά πένθιμα η καμπάνα του Αϊ-Δημήτρη.
  Κοντοσταθήκαμε για λίγο για να σκεφτούμε ποιος χωριανός μας πέθανε . Επειδή ο καθένας μας έλεγε όποιο όνομα του κατέβαινε αντιληφθήκαμε ότι κάθε περαιτέρω σκέψη θα επιμήκυνε το χρόνο μετάβασής μας στο Σχολείο και υπήρχε πιθανότητα να φτάσουμε σ’ αυτό καθυστερημένα. Κι αν θα άρχιζε το μάθημα ο δάσκαλος θα μας μάλωνε.
  Γι’ αυτό επιταχύναμε το βηματισμό μας και βρισκόμασταν στο σχολικό προαύλιο την ώρα που χτυπούσε το κουδούνι .
  Παραταχθήκαμε κατά τάξη και τριάδες, έγινε η πρωινή προσευχή και με την ολοκλήρωσή της ο δάσκαλός μας δεν έδωσε εντολή να περάσουμε στην αίθουσα, αλλά μας ανακοίνωσε ότι «εν παρατάξει» θα πάμε στον Αϊ- Δημήτρη, καθεδρικό Ναό του χωριού μας .Η απόσταση του Ναού από το Σχολείο μικρή, γι’ αυτό φθάσαμε εκεί πολύ γρήγορα.
  Ο Ιερέας του χωριού μας, ο σεβάσμιος παπα-Ματθαίος και η γιαγιά η Σαββούλα η εκκλησάρισσα (νεωκόρος) μας περίμεναν έξωθεν του Ναού στα πέτρινα πεζούλια καθισμένοι.
  Εισήλθαμε στο Ναό. Ο δάσκαλος ανέβηκε στο στασίδι του ψάλτη και ο παπα-Ματθαίος μπήκε στο Ιερό. Φόρεσε το πετραχήλι του, είπε το «Ευλογητός ο Θεός ημών…», πήρε το θυμιατό , στάθηκε στο μέσον της Ωραίας Πύλης και άρχισε να αναπέμπει επιμνημόσυνη δέηση για ανάπαυση της ψυχής «του δούλου του Θεού Ευαγόρα».
  Αντιλήφθηκα αμέσως ότι ο άνθρωπος που πέθανε λεγόταν Ευαγόρας. Για τον Ευαγόρα λοιπόν χτυπούσε πένθιμα η καμπάνα του χωριού μου. Πρώτη φορά άκουγα τέτοιο όνομα. Όσο όμως κι αν βασάνιζα το μυαλό μου δε μπορούσα να εντοπίσω συγχωριανό μου με αυτό το όνομα.
  Η απορία μου έμελλε να λυθεί σε μικρό χρονικό διάστημα. Αφού λοιπόν ολοκληρώθηκε η επιμνημόσυνη δέηση και πριν ο Ιερέας πει το «Δι’ ευχών» ο δάσκαλος, σκυθρωπός και φανερά στενοχωρημένος , ανέβηκε μέχρι το δεύτερο ξύλινο σκαλοπάτι του δεσποτικού θρόνου, όπου και στάθηκε. Για δευτερόλεπτα αγκάλιασε με το βλέμμα του όλους τους μαθητές του και ύστερα άρχισε το λόγο του.
  Πύρινος ο λόγος του φλογερού εκείνου δάσκαλου. Θυμάμαι, λες και ήταν χθες , πως άρχισε την ομιλία του.
  « Αγαπητά μου παιδιά,
  Συγκεντρωθήκαμε σήμερα στον ιερό τούτο χώρο για να προσευχηθούμε υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του 18/χρονου μαθητή του Ελληνικού Γυμνασίου της Πάφου Ευαγόρα Παλληκαρίδη., που κρέμασαν οι δόλιοι και καταχθόνιοι ‘ Αγγλοι αποικιοκράτες τα μεσάνυχτα της χθες προς σήμερον στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας , της πρωτεύουσας της Κύπρου μας, με εντολή του αιμοσταγούς τυράννου , του ξετσίπωτου εγκληματία Χάρτιγκ..
  Την εκτέλεση του μαθητή Ευαγόρα Παλληκαρίδη γνωστοποίησε στο Πανελλήνιο σήμερα το πρωί ο ραδιοφωνικός σταθμός Αθηνών»
  Όταν άκουσα από το στόμα του δασκάλου μου ότι ο Χάρτιγκ είναι ξετσίπωτος εγκληματίας και ότι αυτός έδωσε εντολή για να κρεμάσουν το μαθητή Ευαγόρα Παλληκαρίδη κρύος ιδρώτας με περιέλουσε. Τα γόνατά μου λύθηκαν, οι αρμοί του σώματός μου παρέλυσαν . Ένιωσα να χάνω το έδαφος κάτω από τα πόδια μου.
  Ο δάσκαλός μας συνέχιζε τον πύρινο λόγο του, αλλά εγώ δεν είχα το κουράγιο να τον παρακολουθήσω. Αποτραβήχτηκα σ΄ ένα στασίδι . Κάθισα, έσκυψα το κεφάλι , κάλυψα με τις παλάμες των χεριών μου το πρόσωπό μου και ξέσπασα σε κλάμα βουβό.
  Τα συναισθήματα που πλημμύριζαν το είναι μου ανάμεικτα. Ένιωθα μεγάλο πόνο για το θάνατο του Ευαγόρα Παλληκαρίδη και ταυτόχρονα απέραντη αγάπη για το πρόσωπό του, μίσος απύθμενο για το Χάρτιγκ και τους ΄Αγγλους αποικιοκράτες, ενοχές και αηδία για τον εαυτό μου , που αβασάνιστα, χωρίς προηγούμενη πληροφόρηση και περίσκεψη, δέχτηκα να υποδυθώ το ρόλο ενός ξετσίπωτου εγκληματία.
  Αυτές οι ενοχές με οδηγούσαν να σκέφτομαι πράξεις τολμηρές, αλλά δίσταζα να τις θέσω σε εφαρμογή, γιατί δεν μπορούσα να προβλέψω το είδος κα το μέγεθος των συνεπειών που θα επακολουθούσαν. Πίστευα όμως ότι αν το αποτολμούσα να υλοποιήσω τις σκέψεις, ανεξαρτήτως των όποιων συνεπειών, θα εύρισκα και πάλι την ψυχική μου ηρεμία.
  Από τις σκέψεις αυτές με απάλλαξε η αλλαγή του τόνου της φωνής του δασκάλου μου, «που στεντορεία τη φωνή», έκλεινε την ομιλία του με τούτα τα λόγια:
  «Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης δεν πέθανε. Ζει. Και θα ζει για πάντα στις καρδιές των Ελλήνων». Ο Ιερέας είπε το «Δι’ ευχών των Αγίων πατέρων…» και επακολούθησε το ψάλσιμο του Εθνικού μας Ύμνου..
  Τέλος βγήκαμε από την εκκλησία και πήραμε το δρόμο της επιστροφής για το Σχολείο, όπου θα συνεχιζόταν κανονικά το μάθημα Μετά βίας τα πόδια μου άντεχαν τη μεταφορά του σαρκίου μου το οποίο «δίκην σορού» εναπέθεσα στο θρανίο μου.. Ο δάσκαλος με πλησίασε και με τακτ με ρώτησε γιατί είμαι πελιδνός.. Πρώτη φορά άκουγα αυτή τη λέξη ∙ δεν γνώριζα τη σημασία της και ούτε ζήτησα να τη μάθω εκείνη τη στιγμή. Προφασίστηκα , όμως, ότι είμαι άρρωστος και ζήτησα την άδεια να φύγω για το σπίτι μου , η οποία μου χορηγήθηκε χωρίς περιστροφές.
  Η μάνα μου παραξενεύτηκε που με είδε να επιστρέφω τόσο νωρίς από το Σχολείο και ζήτησε να μάθει το λόγο. Δεν ξέρω τι μου ήρθε και της είπα ότι ήμουν αδιάβαστος και με έδιωξε ο δάσκαλος. Θυμωμένη μου απάντησε ότι καλά με έκανε.
  Πήγα και κάθισα στην κουζίνα μας . Εκεί πήρα τη μεγάλη απόφαση και την κράτησα μυστικό επτασφράγιστο..
  Οι ημέρες περνούσαν και χωρίς καλά-καλά να το καταλάβω φθάσαμε στην παραμονή της 25ης Μαρτίου. Αυτή την ημέρα δεν κάναμε μάθημα. Ασχοληθήκαμε με το σημαιοστολισμό του διδακτηρίου μας, καθαρίσαμε τα μονοπάτια του χωριού μας , ασβεστώσαμε τις τουαλέτες , φορέσαμε τις στολές εμείς που θα παίζαμε τα σκετς, να μας δει ντυμένους ο δάσκαλός μας , για να επισημάνει πιθανές ατέλειες στις φορεσιές μας , οι οποίες έπρεπε να διορθωθούν στην ώρα τους.
  Στο σχολείο μας ήταν και καμιά δεκαριά νοικοκυρές. . Άλλες σφουγγάριζαν, άλλες καθάριζαν τα τζάμια, άλλες σκούπιζαν , άλλες κρεμούσαν κουρτινάκια στα παράθυρα. Αργά το μεσημέρι τα πάντα είχαν τακτοποιηθεί.
  Ξημέρωσε η 25η Μαρτίου. Όλοι οι μαθητές είχαμε συγκεντρωθεί στο προαύλιο του Σχολείου την «κεκανονισμένην ώραν ». Χτύπησε το κουδούνι,. παραταχθήκαμε κατά τάξεις και σε τριάδες. Οι μαθητές της Στ΄ ξεκρέμασαν από τους τοίχους του διδακτηρίου τις εικόνες των ηρώων του 1821 . Έπρεπε να τις πάρουμε και αυτές στην εκκλησία για να λειτουργηθούνε, καθώς είπε ο δάσκαλος. Αυτό πρώτη φορά γινόταν στο χωριό μας και έκτοτε συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
  Προέκυψε όμως ένα πρόβλημα. Ο αριθμός των εικόνων των ηρώων ήταν μικρότερος από τον αριθμό των μαθητών της Στ. Το πρόβλημα λύθηκε δίκαια και αυτοστιγμεί από το δάσκαλό μας. Τις εικόνες θα τις έπαιρναν οι μαθητές της Στ που δεν είχαν συμμετοχή στο σκετς.
  Όταν φθάσαμε στην εκκλησία μείναμε κατάπληκτοι. Τέτοια κοσμοσυρροή δεν ξαναγνώρισε το χωριό μας. Ήρθαν άνθρωποι και από τα γειτονικά χωριά, έστω και αν χρειάστηκαν δυο ώρες ποδαρόδρομο.
  Όταν τελείωσε η Θεία λειτουργία ο δάσκαλός μας μίλησε στον κόσμο για την επανάσταση του 21 και έπλεξε το εγκώμιο των ηρώων μας.
  Κατά τις 11.30΄ τα πάντα ήταν έτοιμα για την έναρξη της σχολικής μας γιορτής. Ο κόσμος στις θέσεις του, η αυλαία της σκηνής κλειστή, οι μαθητές της Ε΄ και Στ΄ τάξης, που θα παρουσιάζαμε τα σκετς, ντυμένοι και στα παρασκήνια.
  Πέντε- έξι αγόρια , που αποφοίτησαν πριν από τρία χρόνια από το Σχολείο μας – τώρα βοσκούσαν τα κοπάδια των γονιών τους- « επιστρατεύτηκαν» από το δάσκαλό μας για βοηθητικές δουλειές ήταν κι αυτά στα πόστα τους. (δύο θα άνοιγαν την αυλαία τραβώντας κάτι σχοινιά και χωρίς να φαίνονται από τους θεατές και οι υπόλοιποι θα ανέβαζαν ή θα κατέβαζαν από τη σκηνή τα απαραίτητα κάθε φορά έπιπλα ή άλλα υλικά)
  Ανακοινώθηκε στον κόσμο ότι εντός ολίγων λεπτών οι μαθητές της Ε΄ τάξης θα παρουσιάσουν ένα θεατρικό πατριωτικό δράμα για την Κύπρο και την Ε.Ο.Κ.Α..
  Τα λεπτά περνούσαν και η αυλαία δεν άνοιγε παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις των συμμαθητών μου να ανέβω στη σκηνή.
  Ο ρόλος μου ήταν πρωταγωνιστικός . Συμμετείχα σχεδόν σε όλες τις σκηνές του έργου. Χωρίς τη δική μου παρουσία το έργο δεν μπορούσε να παιχθεί.
  Βλέποντας ο δάσκαλος ότι καθυστερεί το άνοιγμα της αυλαίας ήρθε στα παρασκήνια κι εκεί πληροφορήθηκε ότι υπαίτιος για την καθυστέρηση ήμουν εγώ. Με κοίταξε με ύφος αυστηρά και μου έδωσε εντολή να ανέβω αμέσως στη σκηνή Αφού αρνήθηκα να υπακούσω στην εντολή του, ο δάσκαλος άλλαξε τακτική. Το έριξε στα παρακάλια. Δυστυχώς όμως ήμουν αμετάπειστος.
  Στα παρασκήνια ήρθε και η μάνα μου «ευθύς ως επληροφορήθη τα καθέκαστα» και άρχισε τα παρακάλια. Μόνο μετάνοιες δεν μου έκανε. η καημένη.
  Με τα πολλά πείστηκα κι ανέβηκα στη σκηνή. Κάθισα στην πολυθρόνα που είχαν εκεί τοποθετήσει και για να ταιριάζει και στο βαθμό του «στρατάρχη» που έφερα την είχαν επενδύσει με μια φλοκάτη κατακίτρινη.
  Η αυλαία άνοιξε. Χωρίς κανένα δισταγμό σηκώθηκα από την πολυθρόνα έκανα μερικά βήματα, προχώρησα στο μπροστινό μέρος της σκηνής και με φωνή σταθερή είπα:
  «Εγώ ξετσίπωτος εγκληματίας σαν το Χάρτιγκ δε γίνομαι. Δεν θέλω να παίξω το ρόλο του Χάρτιγκ. Ο Χάρτιγκ είναι εγκληματίας. Το ακούτε; Είναι ξετσίπωτος εγκληματίας. Σκότωσε τον Κύπριο μαθητή Ευαγόρα Παλληκαρίδη».’Εκανα στροφή επί τόπου και έφυγα από τη σκηνή προς τα παρασκήνια.
  Η μάνα μου και ο δάσκαλος με ακολούθησαν κατά πόδας . Ο παπα-Ματθαίος άρχισε να χειροκροτεί και κοντά σ’ αυτόν και οι συγχωριανοί μου, χωρίς να γνωρίζουν γιατί χειροκροτούν. Αγράμματοι άνθρωποι ήταν. Ίσως να σκέφτηκαν ότι αφού χειροκροτεί ο παπάς κάτι θα ξέρει αυτός .Γιατί λοιπόν να μη χειροκροτήσουμε κι εμείς;
  Κι ενώ το χειροκρότημα συνεχιζόταν ακούστηκε η βραχνή φωνή του παπα-Ματθαίου που έλεγε στη μάνα μου να με αφήσει ήσυχο. ‘Υστερα από την παρέμβαση του παπά ο δάσκαλος ανέβηκε στη σκηνή και εξήγησε στους χωριανούς μου ποιος ήταν ο Χάρτιγκ. και ποιος ο Παλληκαρίδης. Στη συνέχεια ανακοίνωσε ότι η θεατρική παράσταση που θα παρουσίαζαν οι μαθητές της Ε΄ τάξης ματαιώνεται και ότι θα παρουσιασθεί μόνο το πατριωτικό δράμα «Αθανάσιος Διάκος».
  Τότε ήταν που σηκώθηκε θύελλα χειροκροτημάτων. Έτσι βρήκα την ευκαιρία να φύγω από το Σχολείο , χωρίς να γίνω αντιληπτός και ντυμένος Χάρτιγκ κατευθύνθηκα στο σπίτι του μπάρμπα-Αποστόλη αναζητώντας καταφύγιο. Την αλλαξιά των ρούχων μου τη γιορτινή την εγκατέλειψα στο Σχολείο.
  Επειδή το σπίτι ήταν κλειστό κατάλαβα ότι θα ήταν στο Σχολείο ο μπάρμπα-Αποστόλης και η γυναίκα του η θεια-Διαμάντω. Περίμενα στην αυλή αρκετή ώρα μέχρι που ήρθαν. Σαν με είδε η θεία μου ντυμένο στρατηγό έσκασε στα γέλια. Της είπα να αφήσει τα αστεία , γιατί εγώ πεινούσα. Με συμπόνεσε και μου έφερε ψωμί και τυρί για φαγητό. Σαν νύχτωσε ήρθε ο πατέρας μου και με πήρε στο σπίτι.
  Την άλλη ημέρα παρέα με τον πατέρα μου πήγα στο Σχολείο. Ο πατέρας μου και ο δάσκαλος συζήτησαν για λίγο κατ’ ιδίαν , ενώ εγώ κάθισα στο θρανίο μου. Φεύγοντας ο πατέρας μου άρχισε κανονικά το μάθημα, χωρίς να μου κάνει καμία παρατήρηση ο δάσκαλος..
  Τα χρόνια πέρασαν. ΄Εγινα και ο ίδιος δάσκαλος .Υπηρέτησα στη δημόσια εκπαίδευση για τριάντα έξι ολόκληρα χρόνια . Πέρασαν από τα χέρια μου εκατοντάδες ελληνόπουλα. Εργάστηκα σκληρά για να τα μάθω να ακουμπάνε με σεβασμό κι ανατριχίλα στα δάκρυα και τα κόκαλα των προγόνων τους. Πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω ότι θα πρέπει τα παιδιά μας να αποκτήσουν αίσθηση ιθαγένειας και αίσθηση συνέχειας . Να ξέρουν από πού έρχονται και πού πηγαίνουν .
  Κάθε ημέρα και για 36 ολόκληρα χρόνια , μιμούμενος το δάσκαλό μου, μιλούσα στους μαθητές μου για την Κύπρο και την Ιστορία της. . Τους μιλούσα για τον Παλληκαρίδη, το Μάτση, το Λένα, το Μαυρομάτη , τον Κουτσόφτα, τον Παναγίδη, τον Αυξεντίου, τον Καραολή, το Δημητρίου, το Μάρκο Δράκο , το Ζάκο, το Μιχαήλ, τον Πατάτσο, το Μακάριο, το Διγενή,
  Ως Διευθυντής του 2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου κίνησα τη διαδικασία και δόθηκε σ’ αυτό το όνομα του Ευαγόρα Παλληκαρίδη ..Στο δε προαύλιο του Σχολείου, με ενέργειές μου, η Βουλή των Ελλήνων έστησε την προτομή του
  Τον Παλληκαρίδη τον ευγνωμονώ , γιατί από το περιστατικό που καταγράφω συνάγεται ότι αυτός ήταν ο υπαίτιος που αγάπησα το νησί του με όλη τη δύναμη της ψυχής μου
  Ο Παλληκαρίδης με παρώθησε να επισκεφτώ την Κύπρο πολλές φορές. Αυτός οδήγησε τα βήματά μου στα σπιτικά των αδελφών του και στη γενέθλια γη του την Τσάδα.. Αυτός με παρώθησε να γνωρίσω συμμαθητές και φίλους του, συναγωνιστές και συντρόφους του. Ο Ευαγόρας με παρακίνησε να επισκεφτώ τα κρησφύγετα και τα λημέρια του. στα βουνά της Πάφο. Αυτός μου υπαγόρευσε να καταγράψω το περιστατικό της πρώτης γνωριμίας μας. Μιας γνωριμίας οπωσδήποτε φανταστικής, αλλά για μένα βιωματικής
  Ευαγόρα ! , Αδελφέ μου Ευαγόρα, σε ευγνωμονώ. Σε διαβεβαιώνω ότι όσο οι δυνάμεις μου, φυσικές και πνευματικές, το επιτρέπουν θα αγωνίζομαι για να παραμείνει άσβεστο το καντήλι της μνήμης σου.-
• 
  admin έγραψε σε 24 April, 2011, 3:57

  Κύριε Στεργιούλη, Τι να πούμε! Υποκλινόμαστε ταπεινά και σε σας και στο βίωμά σας. Πολύ θα θέλαμε να σας γνωρίσουμε! Μας παρουσιάζετε το πρότυπο του Έλληνα δασκάλου που διαπαιδαγώγησε τις γενεές της Ελεύθερης Ελλάδας. Δυστυχώς το πρότυπο αυτό εξέλειπε! Μαζί με αυτό και μαθητής! Αναρτήσαμε το άρθρο σας. Αποτελεί φωταγωγό για τον κάθε δάσκαλο, για τον κάθε μαθητή, για τον κάθε Ελληνα!
• 
  Δημήτρης Στεργιούλης έγραψε σε 2 September, 2011, 22:00

  « Εδραίοι στα μετερίζια του χρέους προς την Πατρίδα»

  του Δημήτρη Στεργιούλη
  Επίτιμου Διεθυντή
  2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου
  «ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ»

  Ο όπου γης Ελληνισμός επικροτεί και χειροκροτεί την απόφαση της Κυβέρνησης της Κύπρου για εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου της. Μια απόφαση που γεμίζει τον ψυχικό κόσμο κάθε Έλληνα με αισθήματα εθνικής υπερηφάνειας, γιατί αυτή προκάλεσε αλλεργικό σοκ στους Τούρκους και ψυχικό άλγος στους Άγγλους.
  Και οι μεν Τούρκοι «πνέουν μένεα και βυσσοδομούν» κατά της «Ελληνοκυπριακής Διοίκησης», όπως αποκαλούν τη Κυπριακή Κυβέρνηση, και χαρακτηρίζουν την απόφασή της «παράνομη ενέργεια», οι δε « πεπολιτισμένοι» Άγγλοι, «οι Ηρακλείς της διεθνούς νομιμότητας», όπως θέλουν να παρουσιάζονται , «εν τη ουσία όμως οι κατ’ εξοχήν καταπατητές των διεθνών θεσμίων», διεκήρυξαν ότι σε απόσταση 9 ναυτικών μιλίων από τις ακτές των βάσεών τους στην Κύπρο δεν μπορούν να γίνουν έρευνες και κατ’ ακολουθία εργασίες ανόρυξης του υποθαλάσσιου πλούτου.
  Τώρα από πού και ως πού οι Άγγλοι θεωρούν το κυπριακό έδαφος επί του οποίου εδράζονται οι βάσεις τους ως αμπελοχώραφό τους είναι θέμα που πρέπει να απασχολήσει τους διεθνείς οργανισμούς .
  Και όμως, παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες που υπάρχουν , θέλω να πιστεύω, ότι η Κυπριακή Κυβέρνηση , που εκπροσωπεί και διαχειρίζεται τις τύχες του υπερήφανου και αδούλωτου Κυπριακού Ελληνισμού, θα αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και θα παραμείνει εδραία και αταλάντευτη στην απόφασή της και στις αρχές του προσεχούς Οκτωβρίου (Οκτώβριος 2011) θα αρχίσει τις εργασίες για την ανόρυξη του φυσικού αερίου από το οικόπεδο 12 της ΑΟΖ , την οποία καθόρισε, ως είχε δικαίωμα άλλωστε, με βάση τις αρχές του διεθνούς δικαίου της θαλάσσης.
  Στην υλοποίηση της απόφασής της η Κυπριακή Κυβέρνηση θα έχει συμπαραστάτη, αρωγό και συμμαχητή σύσσωμο τον όπου γης Ελληνισμό . Στις ενστάσεις που προβάλλουν οι Τούρκοι ότι , δήθεν, το όλο εγχείρημα των Ελληνοκυπρίων είναι παράνομο , αντενιστάμεθα διακηρύσσοντες ότι : Η Κυπριακή Δημοκρατία ενήργησε και ενεργεί με βάση τις αρχές του διεθνούς δικαίου της θαλάσσης, το οποίο η Τουρκία δεν υπέγραψε. Κατά συνέπεια με βάση ποίων αρχών και κανόνων δικαίου χαρακτηρίζει παράνομη την ενέργεια των Ελληνοκυπρίων; Το οθωμανικό δίκαιο, είναι τοις πάσι γνωστό, ότι δεν είναι αποδεκτό ουδαμού της υφηλίου παρά μόνο η εφαρμογή του εξαντλείται εντός των ορίων της τουρκικής επικράτειας.
  Τέλος φαντάζει παράταιρο να κόπτονται «υπέρ της νομιμότητος» εκείνοι που καταδικάστηκαν , με επανειλημμένα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, για παράνομη εισβολή στην Κύπρο, κράτος ανεξάρτητο και μέλος του Ο.Η.Ε.∙ για επί σειρά ετών διατήρηση κατοχικών στρατευμάτων στο Βόρειο μέρος της νήσου , για παράνομη κατοχή του 38% του κυπριακού εδάφους, για αλλοίωση του δημογραφικού χαρακτήρα της Μεγαλονήσου, για καταστροφή των μνημείων και κλοπή των κειμηλίων της πολιτιστικής και θρησκευτικής κληρονομιάς της Κύπρου.
  Επιπρόσθετα δεν δικαιούνται να ομιλούν για παρανομία εκείνοι που στο στον Βόρειο μέρος της Κύπρου εκτύλιξαν όλα τα υφάδια της βαρβαρότητάς τους και κατέδειξαν τα κτηνώδη ένστικτά τους «σε όλο τους το μεγαλείο». Δεν δικαιούνται ούτε νομιμοποιούνται να ομιλούν περί «παρανόμου ενεργείας» των Ελληνοκυπρίων εκείνοι που δεν άφησαν λίθον επί λίθου στο κατεχόμενο μέρος της Κύπρου. Δεν δικαιούνται να ομιλούν «περί παρανόμου ενεργείας» εκείνοι που ακόμα και τάφους νεκρών ανέσκαψαν , ιερούς ναούς βεβήλωσαν και μνημεία τέχνης , που οι αιώνες σεβάστηκαν, εσύλησαν». Η ιστορία καταμαρτυρεί ότι οι Τούρκοι, όπου πέρασαν, δια μέσου των αιώνων , σκόρπισαν τον όλεθρο και την καταστροφή. Δεν σεβάστηκαν τίποτε. Ένα έχουν να επιδείξουν, οι Τούρκοι , καθόλη τη διάρκεια της ιστορικής τους διαδρομής . Τη βαρβαρότητα. ΄Ετερον ουδέν. Αν κάποιος έχει αντίρρηση δεν έχει παρά να απαριθμήσει την προσφορά των Τούρκων στα γράμματα, τις τέχνες και τον πολιτισμό και ο υπογράφων άρδην θα αλλάξει άποψη.
  Τέλος δεν δικαιούνται να ομιλούν περί νομιμότητας αυτοί που βαρύνονται με, ιστορικά τεκμηριωμένες, γενοκτονίες λαών όπως των Αρμενίων, των Ποντίων και των Ελλήνων της Μ. Ασίας.
  Είναι δε τόσο επηρμένη η πολιτική ηγεσία των Τούρκων που , εν τέλει , έχει χάσει την αίσθηση του μέτρου και εξαπολύει απειλές και βολές , «συγκεκαλυμένω τω τρόπω», διακηρύσσοντας δια στόματος Νταβούτογλου ότι δεν πρέπει να τίθεται σε δοκιμασία η αποφασιστικότητα της Τουρκίας.
  Αντίλογος του υπογράφοντα στην επισήμανση Νταβούτογλου: «Σιγά μη στάξει η ουρά του γάιδαρου».
  .Αλλά ας εξετάσουμε με ψυχρούς υπολογισμούς τι «είναι εις θέσιν» να πράξουν εν τη προκειμένη περιπτώσει οι Τούρκοι.
  Αν και το επιθυμούν, εν τούτοις αδυνατούν να πράξουν οτιδήποτε για ματαίωση των όποιων εργασιών ανόρυξης φυσικού αερίου. Ο λόγος προφανής. Τις εργασίες θα τις κάνει αμερικανική εταιρεία και στην όλη υπόθεση ενεργώς εμπλέκεται και το Ισραήλ. Τούτο σημαίνει ότι καθίσταται εκ των πραγμάτων αδύνατη η εκ μέρους της Τουρκίας επίδειξη «πολεμικής πυγμής» μιας και σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο οι θέσεις των Αμερικάνων και των Ισραηλινών είναι εκπεφρασμένες , οπότε οι τουρκικοί λεονταρισμοί πάνε περίπατο. Άλλωστε η φορά των πραγμάτων , αλλά και η συγκυρία είναι τέτοια που, τα συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας, οικονομικής υφής βέβαια, συμπίπτουν με τα συμφέροντα των Αμερικάνων και των Ισραηλινών. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο στις φωνασκίες των Τούρκων δεν σπεύδουν να κλίνουν (το ι με γιώτα) «ώτα ευήκοα» .
  Ούτως εχόντων των πραγμάτων οι Τούρκοι άλλαξαν βιολί. Ζητούν από τους Αμερικάνους , αλλά και τον Ο.Η.Ε., να πιέσουν τη Λευκωσία να αναβάλει τις εργασίες μέχρις ότου λυθεί το Κυπριακό. Μάλιστα ισχυρίζονται ότι, αν αρχίσουν οι εργασίες, αυτές θα περιπλέξουν και θα πλήξουν τις ενδοκοινοτικές διαπραγματεύσεις Χριστόφια-Έρογλου .
  Επισημαίνω εν παρόδω ότι οι Τούρκοι αυταπατώνται. Επίλυση του Κυπριακού κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της Άγκυρας δεν πρόκειται να γίνει. Αυτό να το βάλλουν καλά στο μυαλό τους . Η Ελληνοκυπριακή πλευρά αρκετές παραχωρήσεις έκανε. Πρέπει επιτέλους να καταλάβουν, επιτέλους, ότι δεν θα βρεθεί Κύπριος Πρόεδρος για να ξεπουλήσει την Κύπρο στους Τούρκους. Τελεία και παύλα.
  Και ας επανέλθουμε στο κυρίως θέμα μας. Τι δέον γενέσθαι λοιπόν εν προκειμένω;
  Εν πρώτοις η Λευκωσία σε καμία των περιπτώσεων δεν πρέπει να δεχθεί αναβολή των εργασιών για εκμετάλλευση του φυσικού της πλούτου. Μια τέτοια ενέργεια , εκτός του ότι είναι καθαρή «αυτοκτονία» , συν τοις άλλοις καλλιεργεί φοβικά σύνδρομα και ταυτόχρονα εκπέμπει και λάθος μηνύματα προς την Άγκυρα. Δηλαδή οι όποιες αποφάσεις και ενέργειες της Κυπριακής Δημοκρατίας τελούν υπό τουρκική αίρεση.
  Πάντως ένα είναι πλέον ή βέβαιον. Οι Τούρκοι δεν «εμωράνθησαν εις βαθμόν τοιούτον» , ώστε να παρεμποδίσουν τις όλες εργασίες ανόρυξης φυσικού αερίου. Μακάρι να το πράξουν, για να «σπάσει ο τσαμπουκάς τους. Τις τους εναπομένει λοιπόν;
  Κατά την προσωπική μου άποψη οι ηγήτορες της Τουρκίας θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν επεισόδιο μέσα στην Κύπρο με τη χρησιμοποίηση των στρατευμάτων του Αττίλα. Σε τι θα αποσκοπεί αυτό το επεισόδιο; Σφόδρα πιθανόν στην κατάληψη ενός Ελληνοκυπριακού χωριού , ευελπιστώντας ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο θα ασκήσει πίεση στη Λευκωσία ώστε η ίδια να ζητήσει αναβολή των όλων εργασιών εκμετάλλευσης του ορυκτού της πλούτου,
  Καθόλου απίθανο το τουρκικό εγχείρημα επί κυπριακού εδάφους να συνδυασθεί με θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο και με απόπειρα κατάληψης ελληνικού νησιού.
  Τα ανωτέρω δεν αποτελούν προϊόν νοσηρής φαντασίας του γράφοντος. Οι Τούρκοι είναι γνωστοί. Αφού οι απειλές τους δεν έπιασαν τόπο, οι προσπάθειές τους για αναβολή των εργασιών, κατά πως δείχνουν τα πράγματα , είναι ατελέσφορες, δεν αποκλείεται να καταφύγουν στην ωμή βία . Κατ’ αυτόν τον τρόπο , πιστεύουν, ότι ματαιώνουν και την ανάληψη της Προεδρίας της Ε,Ε. από την Κυπριακή Δημοκρατία, γεγονός που αποτελεί « κάρφος στους οφθαλμούς τους.
  Και γεννάται το ερώτημα :Τι πράττομεν εν προκειμένω;
  Πρώτα και πάνω απ’ απ’ όλα δεν χρειάζεται πανικός. Οι Τούρκοι είναι θρασύδειλοι και θα τραπούν σε άτακτη φυγή αν αντιληφθούν ότι και η «Ελληνική και Ελληνοκυπριακή υπομονή έχει τα όριά της».
  Όσο είναι καιρός ακόμα Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριοι εν ομονοία , ομογνωμία και ομοθυμία να συγκροτήσουμε ένα αρραγές εθνικό μέτωπο και να αποδυθούμε σε μια διεθνή σταυροφορία αποκαλύπτοντας το πραγματικό πρόσωπο των Τούρκων και τι απεργάζονται σε βάρος του Ελληνισμού.
  Παράλληλα η εθνική φρουρά της Κύπρου , αλλά και οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις να λάβουν τα μέτρα που εκείνες γνωρίζουν και τα οποία θα δρουν αποτρεπτικά στις όποιες βλέψεις και σχεδιασμούς των Αγαρηνών.
  Ο υπογράφων είναι δάσκαλος . Επομένως ούτε την απαιτούμενη τεχνογνωσία κατέχει , αλλά και άμοιρος και άγευστος της διπλωματικής , της πολιτικής , πολλώ δε μάλλον της στρατιωτικής τέχνης είναι για να καταγράψει συγκεκριμένες ενέργειες για την προκείμενη περίσταση.
  Δεν μπορώ όμως να μη σημειώσω, και μάλιστα με υπερηφάνεια, τη δήλωση του Έλληνα Υπουργού Εθνικής Άμυνας κ. Π. Μπεγλίτη : « Η Ελλάδα είναι σε θέση να υπερασπίσει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου».
  Η ανωτέρω δήλωση μίλησε στη ψυχή κάθε Έλληνα, στην ψυχή κάθε Πατριώτη.-
• 
  admin έγραψε σε 3 September, 2011, 12:17

  Ευχαριστούμε για τα άρθρα σας! Αποτελεί για μας τιμή να τα φιλοξενούμε. Το άρθρο σας για τον Ευαγόρα Παλλικαρίδη αποτελεί το Ιερό Δισκοπότηρο του κάθε Ελληνόπουλου! Υποκλινόμεθα!

Γράψτε ένα σχόλιο

Τα Gravatars είναι μικρές εικόνες που εκπροσωπούν την προσωπικότητα σας. Μπορείτε να πάρετε ένα gravatar δωρεάν σήμερα!