Antistasi

Ο Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας Διγενής γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 23 Μαίου 1898. Η καταγωγή του πατέρα του ήταν από το κατεχόμενο, σήμερα, Τρίκωμο, μεγαλοχώρι στη ρίζα της Καρπασίας. Εκεί μεγάλωσε και ο Γεώργιος Γρίβας .

Το όνομα Γρίβας διεισδύει βαθιά στους αιώνες στην Αρβανίτικη (ελληνική) φάρα των Μπουαίων των Πελασγικών φύλων. Γύρω στον 16ο αιώνα εκπατρίζονται Αρβανίτες και στην Κύπρο. Η γενιά του Στρατηγού Γρίβα έλκει συγγένεια με τον αγωνιστή της Ελληνικής Επανάστασης Θεοδωράκη Γρίβα .

Από μικρός ο Στρατηγός είχε έφεση στα γράμματα και στον αθλητισμό. Την αγάπη του προς την Πατρίδα την οφείλει στον τρόπο με τον οποίο η οικογένειά του τον μεγάλωσε αλλά και στον σεβαστόν του δάσκαλο, όπως ο ίδιος το μαρτυρεί, ο οποίος “από τα παιδικά του χρόνια του ενεφύσησε την αγάπη προς την Ελλάδα και προς το ιδανικό της Ελευθερίας. Επάνω στα μαθητικά θρανία η ψυχή του εγαλβανίζετο με την ιδέα ότι μίαν ημέρα η Κύπρος ελευθέρα θα ηνούτο με την Μητέρα Πατρίδα και έπλαθε όνειρα και επίστευε ότι ο ίδιος θα ήτο μεταξύ εκείνων που θα αγωνίζετο για την απελευθέρωση της Κύπρου”.

Ο Στρατηγός ακόμη ενθυμείτο με συγκίνηση “τις λαμπρές ιεροτελεστίες μέσα στον Ιερό Ναό της Παναγίας της γενέτειρας του κωμοπόλεως του Τρικώμου και το βαθύ θρησκευτικό συναίσθημα το οποίο κατέκλυζε την καρδιά του, την ακαθόριστη έννοιαν της προσπελάσεως του Θείου η οποία κατέφθανε από τα βάθη των αιώνων μέσα από τις διαδοχικές γενεές των προγόνων του και έδιδε νόημα στη ζωή του και περιεχόμενο και σκοπό στις πράξεις του. Ποτέ δεν θα λησμονήσω”, γράφει ο Στρατηγός, “τα σεβάσμια πρόσωπα των ταπεινών αγροτών, οι οποίοι με κατάνυξιν παρηκολούθουν την Θείαν Λειτουργίαν και με ευλάβειαν εχάρασσον δια της χειρός των επί του στήθους των το σημείον του Τιμίου Σταυρού”.

Ο Στρατηγός φοίτησε στο φυτώριο των Ελληνικών ψυχών στο Παγκύπριο Γυμνάσιο Λευκωσίας με Γυμνασιάρχη τον εθνεγέρτη Μιχαήλ Βολονάκη από τη Σύμη. Κατά τα χρόνια του Μιχαήλ Βολονάκη το Παγκύπριο Γυμνάσιο τροφοδότησε τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 με 39 μαθητές.

Από τα μαθητικά του χρόνια ο Γεώργιος Γρίβας εντυπωσίασε με τη λιτότητά του, την αφοσίωσή του στα εθνικά θέματα και την αγάπη του στον αθλητισμό και την καθημερινή του εκγύμναση. Κατέπληξε δε τους πάντες, όταν, αυτός ο μικρόσωμος νέος, στον αγώνα των 100 μέτρων κέρδισε τον αναμενόμενο νικητή, τον μεγαλόσωμο αθλητή Μιχαήλ Χατζηδημητρίου με τον μεγάλο δρασκελισμό και μετά κατέπληξε ακόμη περισσότερο διότι πρώτευσε στο δρόμο των 200 και 400 μέτρων και στο ύψος.

Ο αθλητής τον οποίον ο Γρίβας νίκησε ήταν ο, αργότερα μεγάλος λογοτέχνης, με το ψευδώνυμο Γλαύκος Αλιθέρσης. Ο Γλαύκος Αλιθέρσης, ο οποίος ήταν κατά ένα χρόνο μεγαλύτερος του Γρίβα, κέρδισε το θαυμασμό του Γρίβα, διότι στα 15 του έτη δραπέτευσε από το πατρικό του σπίτι και έφυγε για να καταταγεί στον Ελληνικό Στρατό και να πολεμήσει στην Κρέσνα εναντίον των Βουλγάρων. Ήταν το 1913.

Ο Γρίβας μαζί με τον Αλιθέρση πολλές φορές κάθονται γύρω από ένα γέρο Πλάτανο απέναντι από το Σαράγιο και για ώρες τον αντικρύζουν με δέος. Ήταν ο Πλάτανος στον οποίο οι Τούρκοι κρέμασαν τον εθνομάρτυρα Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό. Εκεί έδωσαν και τον όρκο να λευτερώσουν την Κύπρο.

Σε αντίθεση με την πατρική επιθυμία, η οποία τον ήθελε γιατρό, ο Γρίβας επιμένει και καταφέρνει να επιβάλει στον πατέρα του τη θέλησή του να γίνει αξιωματικός και τον Οκτώβριο του 1916 εισέρχεται την πύλη της Σχολής Ευελπίδων. Αποφοίτησε ως Ανθυπολοχαγός το καλοκαίρι του 1919 και το Νοέμβριο του ιδίου έτους βρίσκεται στη Σμύρνη για να διενεργεί με τη διμοιρία του εκκαθαριστικές επιχειρήσεις κατά ατάκτων Τσετών και αποκομίζει τις πρώτες του εντυπώσεις από τις δυνατότητες του ανταρτοπολέμου.

Ο Γεώργιος Γρίβας ορμώμενος από τα ιδανικά με τα οποία γαλουχήθηκε έδωσε, με διάκριση, το παρόν του σε όλους τους μεγάλους αγώνες του Έθνους.

Συμμετείχε στην Μικρασιατική εκστρατεία, συμμετείχε στον αγώνα στα βουνά της Ηπείρου το 1940 και κατά τη διάρκεια της κατοχής ίδρυσε την αντιστασιακή οργάνωση X, και όταν το Δεκέμβριο του 1944, όλα και όλοι κατέρρεαν, κατέστη ο κυματοθραύστης όπου έσπασαν τα όνειρα της κομμουνιστικής λαίλαπας για μετατροπή της Ελλάδος σε λαϊκή “δημοκρατία”. Ο αγώνας της οργάνωσης του εναντίον της κομμουνιστικής ανταρσίας τον Δεκέμβριο του 1944 στο Θησείο και στου Μακρυγιάννη έγινε η αφορμή, ώστε τόσο ο ίδιος προσωπικά όσο και τα μέλη της Οργάνωσής του να δεχτούν πόλεμο λάσπης από τους κομουνιστές.

 

Βίντεο

Μόνιμα