Antistasi

Στις 15-22 Ιανουαρίου 1950, όπως καταγράφει το γεγονός ο ιστορικός Σπύρος Παπαγεωργίου, ο Κυπριακός Ελληνισμός κάτω από τους θόλους των εκκλησιών και μέσα σε ατμόσφαιρα ιερής μυσταγωγίας, κατέθεσε την ψυχή του στις δέλτους του Δημοψηφίσματος, αξιώνοντας Ένωση και μόνον Ένωση με τη Μητέρα Ελλάδα. Μία αξίωση που την υπέγραψε και με το αίμα του κατά την επική τετραετία 1955-59. Ήταν η εποχή των οραματιστών και του πυρώματος της καρδιάς, των ιδανικών και του αγωνιστικού ήθους όπου ο Κυπριακός Ελληνισμός αντλώντας δύναμη και θερμουργό πνοή από τη βαθιά εθνική και θρησκευτική του συνείδηση διατράνωνε με εθνική έξαρση αλλά και πολιτική ωριμότητα τον ενωτικό πόθο.

Το Ενωτικό Δημοψήφισμα του 1950, το οποίο αποτέλεσε κορυφαία εκδήλωση εθνικής αυτογνωσίας και συνειδητή πολιτική πράξη του Κυπριακού Ελληνισμού, είχε σαν αποτέλεσμα την ολοκληρωτική ηθική νίκη των Ελλήνων της Κύπρου κατά της αποικιοκρατίας.
Η επόμενη, μετά το Ενωτικό Δημοψήφισμα, εθνική εκδήλωση έλαβε χώραν, δύο μόλις ημέρες μετά την κατάθεση της προσφυγής της Κύπρου από τov πρωθυπουργό της Ελλάδας Αλέξανδρο Παπάγο στα Ηνωμένα Έθνη. Στις 22 Αυγούστου 1954, στους χώρους γύρω από την Εκκλησία της Φανερωμένης στη Λευκωσία πραγματοποιείτο παγκύπριο συλλαλητήριο. Εκεί σε προγραμματισμένη δέηση εδόθη από 50,000 Έλληνες Κύπριους, δια του στόματος του αργότερα επίορκου Μακαρίου, ο «Όρκος της Φανερωμένης», ο οποίος κατέληγε ως ακολούθως:

«Στώμεν καλώς. Ουδείς ας ορρωδήση. Ουδείς ας προδώση τας αρχάς και τας πεποιθήσεις του. Είμεθα Έλληνες και μετά των Ελλήνων επιθυμούμεν να ζήσωμεν. Υπό τους ιερούς αυτούς θόλους ας δώσωμεν σήμερον τον άγιον όρκον: Θα παραμείνωμεν πιστοί έως θανάτου εις το εθνικόν μας αίτημα. Άνευ υποχωρήσεων. Άνευ παραχωρήσεων. Άνευ συναλλαγών. θα περιφρονήσωμεν την βίαν και την τυραννίαν. Με θάρρος θα υψώσωμεν το ηθικόν παράστημα μας υπεράνω των μικρών και εφημέρων κωλυμάτων, εν και μόνον επιδιώκοντες, εις εν και μόνον αποβλέποντες τέρμα, την Ένωσιν και μόνον την Ένωσιν».

Όμως, πέραν του ανυπέρβλητου ηθικού του περιεχομένου, τόσο το Δημοψήφισμα, όσο και ο ένοπλος απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ, που ακολούθησε, δεν οδήγησαν στην εκπλήρωση του εθνικού οράματος. Ωστόσο για αυτό δεν ευθύνεται ο Αρχηγός του Αγώνα Γεώργιος Γρίβας Διγενής ούτε και οι χιλιάδες Έλληνες Κύπριοι πατριώτες, που έδωσαν τον υπὲρ πάντων αγώνα σε όρη και σπήλαια και αντὶ της πολυπόθητης Ένωσης βίωσαν αρχικά μία εκτρωματική ανεξαρτησία και στη συνέχεια την εθνική ήττα του 1974.

Τους υπεύθυνους της ήττας τους αποκαλύπτουν σήμερα τα αρχεία των αποικιοκρατών κατά τρόπο που δεν αφήνουν πλέον περιθώρια αμφισβήτησης. Εν πρώτοις υπαίτιοι της εθνικής τραγωδίας είναι το δίδυμο Καραμανλή-Πιπινέλη, οι οποίοι έστερξαν να προσυπογράψουν μνημόνιο εξυπηρέτησης των Αγγλικών συμφερόντων καθ’ ον χρόνο ο Πρωθυπουργός Παπάγος απέθνησκε κατά περίεργο τρόπο. Στη συνέχεα μια πλειάδα νέων εφιαλτών αποτελούμενη κυρίως από τους Θεοτόκη, Αβέρωφ, Άγγελο Βλάχο και με προεξάρχοντα τον επονομαζόμενο και εθνάρχη, Καραμανλή υπονόμευσαν και καταπρόδωσαν τον Αγώνα της Ε.Ο.Κ..Α και τον αρχηγό Διγενή. Την προδοσία αυτή φθόνησε στη συνέχεια ο Μακάριος, ο οποίος λόγω των προσωπικών του ιδιαιτεροτήτων και συνάμα φίλαυτος και αρχομανής, εγένετο επιρρεπής σε εκβιασμούς και στο θέλγητρο της εξουσίας, πειθαναγκαζόμενος έτσι να εγκαταλείψει από το 1957, ενώ ήταν ακόμη εξόριστος στις Σεϋχέλλες, το ενωτικό όραμα και να αποδεχθεί την εξαρτημένη ανεξαρτησία. Μια ανεξαρτησία η οποία ήταν ο ενδιάμεσος στόχος της διχοτόμησης, όπως οι Εγγλέζοι τη σχεδίασαν και της ολικής τουρκοποίησης, όπως οι Τούρκοι την οραματίζονται.

Εξήντα έξι χρόνια από τον εθνικό ξεσηκωμό του Ενωτικού Δημοψηφίσματος η Κύπρος φαίνεται να βιώνει τα ακροτελεύτειά της. Αφού κυβερνήθηκε από τους ξενοκίνητους, ανθέλληνες μπολσεβίκους του ΑΚΕΛ, οι οποίοι κατασπάραξαν την οικονομία, αποστράγγισαν τα ταμεία του Κράτους επ’ ωφελεία των τούρκων αδελφών τους και λοιπών μουσουλμάνων, διέρρηξαν τον κοινωνικό ιστό, επέφεραν τη δημογραφική αλλοίωση, διέλυσαν την Παιδεία και Εθνική Φρουρά, έφεραν το ψευδοκράτος σε απόσταση αναπνοής από την υφαρπαγή του Κράτους και μέσω των οδοφραγμάτων και της αγγλικής εμπνεύσεως επαναπροσέγγιση διέλυσαν τον κοινωνικό ιστό και δημιούργησαν συνθήκες πλήρους τουρκοποίησης, εξαπολύοντας στις ελεύθερες περιοχές τα ναρκωτικά, τους εγκληματίες και τους μετανάστες μουσουλμάνους, η σκυτάλη εδόθη στον αδίστακτο Αναστασιάδη. Αυτός και όλη η πλουτοκρατική λαίλαπα του τόπου με προεξάρχοντες τους τραπεζίτες, αφού έδωσαν τη χαριστική βολή στην οικονομία, σέρνουν το λαό στις εκποιήσεις των πατρογονικών του εστιών για να τις περάσουν στα χέρια ξένων γεράκων. Την Πατρίδα, υλοποιώντας την παλαιότερη δέσμευσή τους «όλα για την Τουρκία», την παραδίδουν στους Μογγόλους της Ανατολίας.

Υπάρχει ελπίδα; Ναι! Ο Ελληνικός Εθνικισμός, Ο Εθνικιστικός μας Αγώνας για πόλεμο, για μάτωμα, για την καινούγια γένα, π’ όλο την περιμένουμε, κι όλο κινάει για να ‘ρθει.

Ζήτω η Νίκη

.

Βίντεο

Μόνιμα