Antistasi

ceb1cf85cebeceb5cebdcf84ceb9cebfcf85

«Επήεν αλλόνας…(τρελός)»!

Τι είπε για τον Αυξεντίου ο Μακάριος, στις Σεϊχέλλες

Ο ΠΡΩΤΟΣ Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπος Μακάριος τελούσε κάθε χρόνο στον Μαχαιρά τον ετήσιο μνημόσυνο του μεγάλου ήρωα του κυπριακού Ελληνισμού Γρηγόρη Αυξεντίου. Στα μνημόσυνα αυτά περιλαμβάνεται ακόμα και εκείνο του 1970, όταν έγινε η εναντίον του δολοφονική απόπειρα με την κατάρριψη του ελικοπτέρου με το οποίο πήγαινε στον Μαχαιρά. Όμως, παρά το συγκλονιστικό του γεγονότος, κατά το οποίο μάλιστα τραυματίστηκε ο πιλότος του ελικοπτέρου, ταγματάρχης του ελληνικού στρατού Ζαχαρίας Παπαδογιάννης, ο Μακάριος πήγε στο μοναστήρι και προέστη του μνημοσύνου.

ΕΠΙΣΗΣ Ο ΜΑΚΑΡΙΟΣ, δεν έχανε την ευκαιρία να εξάρει την προσωπικότητα, την αγωνιστικότητα και το απαράμιλλο της θυσίας του Σταυραετού του Μαχαιρά σε ομιλίες και κηρύγματά του. Τόνισε, για παράδειγμα, στην ομιλία του κατά τα αποκαλυπτήρια της προτομής του ήρωα στη γενέτειρά του Λύση, την Κυριακή 5 Νοεμβρίου 1961:

«Πολύ ολίγαι μορφαί εις την ιστορίαν της ανθρωπότητος ανήλθον μέχρι της τελευταίας βαθμίδος την κλίμακα του ηθικού μεγαλείου, της ευψυχίας και της αυταπαρνήσεως, όπως ανήλθεν ο Γρηγόρης Αυξεντίου. Μέσα εις το σπήλαιον του Μαχαιρά απετύπωσε δια παντός με την σφραγίδα της ψυχής του το ύψος του μεγαλείου του. Με την απαράμιλλον θυσίαν του, το στενόν κρησφύγετόν του διηυρύνθη και εχώρεσε την δόξαν της Ελλάδος. Διότι δόξαν της Ελλάδος αποτελεί ο Γρηγόρης Αυξεντίου, μορφήν επικήν, η οποία συνεχίζει εις την ιδίαν έντασιν και εις το ίδιον πάθος την ιστορικήν παράδοσιν της Φυλής. Δια τον Αυξεντίου, μία και μόνον λέξις περιέκλειεν όλας τας επί μέρους εννοίας: «Ελευθερία». Μέσα εις την λέξιν αυτήν υπήρχε το παν: η αρετή, η δικαιοσύνη, η ευψυχία, η ευδαιμονία. Η ελευθερία υπήρξε το πάθος της ζωής του. Δι’ αυτήν έζησε και δι’ αυτήν απέθανε, δια να την αναστήση από τον τάφον της και να την αποκαταστήση κυρίαρχον εις την νήσον ταύτην της τρισχιλιετούς παραδόσεως της ελληνικής ευψυχίας και αρετής…»

Καθήκον και υποχρέωση έναντι της Ιστορίας

ΩΡΑΙΑ και σημαντικά όλα αυτά, όμως  η αλήθεια παραπέμπει και σε κάποια άλλα αισθήματα του Μακαρίου έναντι του Αυξεντίου, του ένοπλου αγώνα γενικά. Αισθήματα που εκφράστηκαν στη διάρκεια του έπους της ΕΟΚΑ, όταν ο Αυξεντίου μάλλον δεν ήταν καν γνωστός στον Αρχιεπίσκοπο. Αναφέρομαι στην περίπτωση που ιστορώ στη συνέχεια. Και είναι η ώρα πιστεύω να γίνει από τον γράφοντα αυτή η συγκλονιστική αποκάλυψη, σε καιρό που, δόξα τω Θεώ, διατηρώ ακόμα πλήρη πνευματική διαύγεια, αγωνιζόμενος ακατάπαυστα ν’ αφήσω γραπτώς όσα περισσότερα ο χρόνος μού επιτρέπει, από τα χιλιάδες ιστορικά στοιχεία που έχω καταγράψει στις πολύχρονες έρευνές μου. Αυτό πιστεύω αποτελεί καθήκον και υποχρέωσή μου έναντι της Ιστορίας, αλλά προβάλλει και ως ανάχωμα προς όσα ανιστόρητα και ψευδή λέγονται και γράφονται, λόγω άγνοιας των συγγραφέων ή συγγραφή καθ’ υποβολή, λόγω χρηματισμού ή άλλων συμφεροντολογικών λόγων.

  • Σοβαρός λόγος που επιβάλλει δημοσιοποίηση ιστορικών γεγονότων, είναι και το ότι το σπίτι μου απετέλεσε κατ’ επανάληψη στο παρελθόν στόχο διάρρηξης και κλοπής ιστορικού υλικού από μέλη Κρατικής Υπηρεσίας,γεγονός που δαχτυλοδειχτεί οργανωμένη προσπάθεια από συγκεκριμένες καταστάσεις να παραμείνει στο σκοτάδι η πραγματική Ιστορία του τόπου μας.

ΚΑΤΙ τέτοιο, βέβαια, είναι αναμενόμενο από πολιτικάντηδες, πρωταγωνιστές ατυχών γεγονότων και ενεργειών που έχουν σχέση με την εθνική μας υπόθεση. Η ανάδειξη και προβολή της αλήθειας αποτελεί γι’ αυτούς κόκκινο πανί, γι’ αυτό και όχι μόνο την αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι, αλλά προσπαθούν να καταστρέψουν και πηγές-ντοκουμέντα που αποδεικνύουν τα λάθη, πάθη, ευθύνες και προδοσίες τους.

«Μακαριότατε, δεν σας συγκίνησε ο θάνατος του Αυξεντίου;»

Ο ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΣ ΠΑΠΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΥ, στρατολόγος της ΕΟΚΑ, υπήρξε ως γνωστόν, ένας των τεσσάρων εξορίστων των Άγγλων στις Σεϊχέλλες κατά την περίοδο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ. Για την παραμονή τους εκεί, ο εκλιπών εθνικός αγωνιστής έχει γράψει βιβλίο με τίτλο «Η μαρτυρία μου», στο οποίο εξιστορεί γεγονότα και βιώματά του στην εξορία. Που είναι πολύ σημαντικά για την Ιστορία. Όμως, ο Ελλαδολάτρης και Χριστολάτρης Παπασταύρος, παρά τις πικρίες του για την απεμπόληση της Ενώσεως από τον Μακάριο και τον πόλεμο που του έκαμε μετά την επιστροφή τους στην Κύπρο (τον έπαψε ακόμη και από λειτουργό της εκκλησίας Φανερωμένης στη Λευκωσία, με αποτέλεσμα η οικογένεια του να δεινοπαθήσει για καιρό!), δεν θέλησε να γράψει τα πάντα. Και ο λόγος ήταν πως πάντα έβλεπε με σεβασμό τον προϊστάμενό του Αρχιεπίσκοπο. Στις Σεϊχέλλες μάλιστα, πολλές ήσαν οι φορές που παρενέβη και τον υπεράσπισε, όταν ο Μακάριος δεχόταν τις επικρίσεις και φραστικές επιθέσεις του Πολύκαρπου Ιωαννίδη. Όμως, σε κατ’ ιδίαν συνομιλίες του με φιλικά πρόσωπα της εμπιστοσύνης του ο Παπασταύρος μέχρι και το θάνατό του, ενίοτε προχωρούσε και έλεγε και πράγματα που δεν έγραψε. Και ο γράφων, είχα την τύχη, στην παρουσία και τρίτου προσώπου στο σπίτι του Παπασταύρου στο χωριό του Αγία Βαρβάρα, ν’ ακούσω από τον ίδιο την πιο κάτω αποκάλυψη για τις Σεϊχέλλες:

ΟΤΑΝ στις 3 Μαρτίου 1957 έπεσε ηρωικώς μαχόμενος ο ήρωας Γρηγόρης Αυξεντίου στον Μαχαιρά, οι τέσσερις εξόριστοι ενημερώθηκαν για το θλιβερό γεγονός το ίδιο βράδυ από τις ειδήσεις του ραδιοσταθμού του Λονδίνου. «Με το άκουσμα της είδησης» ,ανέφερε ο Παπασταύρος, «αιφνιδιαστήκαμε, ταραχτήκαμε και όλοι αρχίσαμε να κλαίμε πλην του Μακαρίου. Ο Αρχιεπίσκοπος έμεινε

seixelles-makarios

 Ο Μακάριος με κατοίκους της νήσου Μαχέ των Σεϊχελλών, κατά την παραμονή του εκεί ως εξόριστος των Άγγλων.

απαθής και αμίλητος. Αυτό με εξέπληξε, γι’ αυτό και, όταν στη συνέχεια πήγαμε για ύπνο, ρώτησα σιγανά τον Μακάριο: «Μακαριότατε, εσάς δεν σας συγκίνησε ο θάνατος του Αυξεντίου;». Η απάντηση που πήρα, με πολλή θυμό από μέρους του, με κοκκάλωσε: «Μα γιατί να κλαίουμε; Έτο, επήεν αλλόνας (τρελός)»! Απέφυγε ο Μακάριος να πει τη λέξη «τρελός», όμως αυτό υπονοούσε, αφού την ώρα που έλεγε τη φράση, έφερε το δεξί χέρι στο κεφάλι του και έκανε τη γνωστή κίνηση στην οποία προβαίνουμε όταν θέλουμε να δείξουμε ότι κάποιος στον οποίο αναφερόμαστε είναι τρελός). Συγκλονίστηκα, όμως κρατήθηκα και δεν μίλησα. Πήγα βιαστικά στο δωμάτιό μου και πλάγιασα, αλλά έκανα μεγάλη προσπάθεια εκείνο το βραδύ να κοιμηθώ έστω για λίγο. Βέβαια, τα λεγόμενα του Μακαρίου απέφυγα να τα πω στον Κυρηνείας (Κυπριανό) και τον Πολύκαρπο (Ιωαννίδη), διότι ο δεύτερος δεν ξέρω τι σκηνή θα έκανε όταν θα έβλεπε μπροστά του τον Μακάριο. Τέτοιες σκηνές είχαμε πολλές στις Σεϊχέλλες, κι εγώ έκανα συνήθως τον «πυροσβέστη», στηρίζοντας πάντα τον Αρχιεπίσκοπο. Από σεβασμό στο σχήμα του, καταλαβαίνετε…»

Όλα τα’ σκιαζε η φοβέρα…

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ αυτή αποκάλυψη έγινε έναν χρόνο πριν από το θάνατο του Παπασταύρου (πέθανε τον Μάη του 2001), αλλά ο γράφων την κράτησε μυστική, σεβόμενος την παράκληση του πιστού λευίτη να μην τη δημοσιοποιήσω πριν από το θάνατό του. Και το σεβάστηκα. Από τότε όμως μέχρι σήμερα πέρασαν αρκετά χρόνια, και ο καθείς δικαιολογημένα μπορεί να διερωτηθεί γιατί δεν τη δημοσιοποίησα ως δημοσιογράφος, ιστορικός ερευνητής και συγγραφέας, που είμαι. Η απάντηση είναι ότι, ως δημοσιογράφος εργάστηκα σε διάφορες εφημερίδες, όμως οι διευθύνσεις τους δεν συζητούσαν καν να γραφτεί οτιδήποτε επικριτικό για τον Μακάριο. Πόσο μάλλον, αν ζητούσα να γράψω το πιο πάνω περιστατικό. Ήσαν τέτοιες οι καταστάσεις που επικρατούσαν, ενώ σε πολλές περιπτώσεις υπήρχαν στη μέση και τα προσωπικά συμφέροντα. Υπήρχε όμως και ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια των δημοσιογράφων, ο ανελεύθερος, φασιστικός, νόμος «Περί προστασίας μνήμης τεθνεώτος». Νόμος που ενέκρινε προς ντροπή της η Κυπριακή Βουλή  προκειμένου να «προστατεύσει» και νεκρό ακόμα τον Μακάριο, αφού ζωντανός, ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αναδεικνυόταν σε τσάρο από φασιστικό άρθρο, που επίσης ενέκρινε η Βουλή και προστέθηκε στον Ποινικό Κώδικα (46Α). Με βάση το άρθρο αυτό – σε ελεύθερη επεξήγηση, την οποία αποδέχτηκε και δικαστής προ του 1974 – «η απόδειξη της αληθείας…δεν αποτελεί υπεράσπιση σε ό,τι αφορά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας»!

ΔΥΣΚΟΛΙΑ στον γράφοντα για δημοσιοποίηση της αποκάλυψης Παπασταύρου μετά την αποχώρησή μου από τις εφημερίδες, υπήρχε εξαιτίας και του γεγονότος ότι, σε όλες τις περιπτώσεις που προσπάθησα να την προβάλω σε ΜΜΕ, συνάντησα την πλήρη άρνηση των υπευθύνων τους. Όμως, το προσωπικό μου blog nikospa.wordpress.com, μου παρέχει τώρα αυτή την ευχέρεια. Τονίζω εν προκειμένω, ότι σκοπός μου δεν είναι για να πλήξω τον Μακάριο, αλλά για να γίνουν επιτέλους γνωστά ιστορικά γεγονότα, τα οποία για δεκαετίες αποτελούσαν ταμπού. Γιατί τα’ σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η τρομοκρατία!..

Όχι σε μνημόσυνο Αυξεντίου! – Και η γυναίκα του άστεγη!

ΤΟ περιστατικό στις Σεϊχέλλες καταγράφεται ιστορικά και δικαιωματικά σε βάρος του Μακαρίου, ο οποίος να σημειωθεί ότι, κατά την παραμονή του εκεί, επέμενε σε διακοπή του αγώνα της ΕΟΚΑ και ξιφουλκούσε συνεχώς υπέρ της «ανεξαρτησίας». Το γεγονός αυτό, όπως προαναφέρεται, τον έφερε πλείστες φορές σε αντιπαράθεση με τον Π. Ιωαννίδη. (Σημαντικές λεπτομέρειες περιέχονται στο βιβλίο του γράφοντος «Σεϊχέλλες 1956-57, αρχή ωδίνων για την Κύπρο-Τα πριν και κατά την εξορία των «4», με την πένα του Πολύκαρπου Ιωαννίδη», Λευκωσία 2014».

ΑΛΛΑ, και κάτι ακόμα, επίσης σημαντικό περί Αυξεντίου, όπως το έχει μαρτυρήσει στο βιβλίο μου «Λάμπρος Καυκαλίδης, το αγρινό της ΕΟΚΑ», ο αγωνιστής γιατρός Δημήτρης Πολυκάρπου, από τον Αγρό:

«Μετά τον αγώνα, λόγω των απαράδεκτων καταστάσεων που επικρατούσαν, πολλοί από μας φοβούμαστε να πούμε πως είμαστε συγγενείς του Λάμπρου. Ποιος μπορεί επίσης να πιστέψει ότι επρόκειτο να γίνει μνημόσυνο στην εκκλησία της Παναγίας το Αγρού και κάποιοι της τότε εξουσίας πήραν το κλειδί από τον Παπά Ηρακλή για να μην κάνει ο μνημόσυνο. Και βέβαια, δεν το έκανε»!

ΟΙ ΦΡΑΣΕΙΣ «απαράδεκτες καταστάσεις» και «κάποιοι της τότε εξουσίας», παραπέμπουν ασφαλώς στο μακαριακό κατεστημένο, το οποίο οργίασε κυριολεκτικά κατά των πολιτικών του αντιπάλων στα πρώτα χρόνια μετά τον απελευθερωτικό αγώνα. Όσοι παρέμεναν πιστοί στην Ένωση και τάσσονταν εναντίον των Συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου θεωρούνταν αντίπαλοι του Προέδρου Μακαρίου και πολεμούνταν παντοιοτρόπως. Ακόμα και με όπλα!

ΝΑ μην παραληφθεί επίσης η περίπτωση της χήρας του ήρωα Αυξεντίου, Βασιλικής, η οποία δεν είχε σπίτι και, παράλληλα, αντιμετώπιζε το φάσμα της πείνας, όμως καμιάς βοήθειας δεν έτυχε από το κράτος. Έκαναν έρανο γι’ αυτήν οι συναγωνιστές του ήρωα συζύγου της, για να τη στηρίξουν. Λεπτομέρειες για το θέμα αυτό περιέχονται στο blog μας και όσοι από τους αναγνώστες επιθυμούν, μπορούν να ανατρέξουν στο σχετικό άρθρο.

(Αρχείο Νίκου Παπαναστασίου)

nikospa.wordpress.com

7.11.2016

Βίντεο

Μόνιμα