%ce%b5%ce%bb%ce%b4%cf%85%ce%ba-1960
Ο κυπριωτισμός ή νεοκυπριακή ιδεολογία, αποτελεί ιστορικά ένα «ρεύμα» ιδεολογικό, το οποίο δεν γεννήθηκε στην Κύπρο, αλλά εμφυτεύτηκε στο νησί από τους Βρετανούς. Από τότε, έχουν περάσει πολλά χρόνια. Η γένεση της Κ.Δ. αποτελεί ιστορικό σταθμό για τον κυπριωτισμό, όπως αποτελεί και η τουρκική εισβολή του 1974, γιατί η Ελλάδα εκτός από το πραξικόπημα, δεν ήρθε προς βοήθειά μας, όταν οι Έλληνες της Κύπρου και το νησί, υφίσταντο την επέλαση και την κατάληψη από τον τουρκικό στρατό.
Σημειώνουμε ότι η διάδοση του ρεύματος, δεν γίνεται πλέον μόνο από τα ξένα κέντρα και τις εντεταλμένες ΜΚΟ, αλλά από καιρό, αναπαράγεται τοπικά από οργανικούς φορείς και θεσμούς εντός της κυπριακής κοινωνίας.
Εκ της φύσεώς της, η ΚΔ έγινε, ως ένα βαθμό, ένας ιδεολογικός μηχανισμός στην υπηρεσία του «κυπριωτισμού», μέσα από τους δημόσιους θεσμούς αλλά και τα πολιτικά κόμματα της Κύπρου.
Το πιο αξιοσημείωτο γεγονός όμως, δεν είναι αυτό: τα τελευταία 20 χρόνια σταδιακά, το ιδεολόγημα αυτό «ρίζωσε» σε κοινωνικές ομάδες, εντελώς ανόμοιες μεταξύ τους.
Η ιδεολογία της κυπριακότητας φύσει και θέσει αποτέλεσε και αποτελεί αντίποδα στην «ελληνικότητα», δηλαδή στη συνείδηση της ελληνικής ταυτότητας του τόπου και των ανθρώπων, η οποία είναι ιστορικά σύμφυτη με το ενωτικό κίνημα της Κύπρου. Η ανεξαρτησία που μας βρήκε, αντί της ένωσης για την οποία αγωνίστηκαν οι άνθρωποι αυτού του τόπου, φάνηκε ότι έπαιξε μεγάλο ρόλο στη διατράνωση της «κυπριακής ιδεολογίας».
Η συνείδηση της ελληνικότητας, μέσα στην ιστορικότητα του χρόνου, οδηγεί επαγωγικά στην απόρριψη της ομοσπονδιακής λύσης, όχι μόνο λόγω των επιμέρους προνοιών της, αλλά λόγω της επίγνωσης που αφορά στη γείτονα Τουρκία. Η Τουρκία θέλει και μπορεί να ελέγχει γεωπολιτικά την Κύπρο και τον χώρο πέριξ αυτής. Οι Έλληνες της Κύπρου γι’ αυτόν και μόνο τον λόγο πρέπει να εκλείψουν.
Ένα από τα πιο συγκλονιστικά κοινωνικά φαινόμενα το οποίο ενδυναμώθηκε, μετά το δημοψήφισμα του 2004, είναι η διάδοση και η τερατώδης ισχυροποίηση της νεοκυπριακής ιδεολογίας.
Αυτό το στοιχείο από μόνο του, αποδεικνύει ότι το «Όχι» δεν αρκεί για να αλλάξει την πορεία της πολιτικής δυναμικής για ομοσπονδιακή λύση, η οποία, ισχυρίζομαι, ότι αποτελεί καθολικό στόχο όλων των πολιτικών κομμάτων του τόπου. Η εξαίρεση του ΕΛΑΜ, δείχνει πως η φασίζουσα ακροδεξιά εμφανίζεται, όταν το πολιτικό σύστημα αποτυγχάνει.
Η διάκριση, λοιπόν των «ενδιάμεσων» από τους διζωνιστές, είναι πλαστή.
* Τα κόμματα αποτελούν επίσημους θεσμούς του κυπριακού συστήματος και στοχεύουν στην αναπαραγωγή ΟΛΟΥ του σαθρού συστήματος θεσμών, οφικίων, ιδεολογίας, διαφθοράς. Οι ενδιάμεσοι στο εθνικό ζήτημα, αλλά και στα πολιτειακά, είναι φορείς της ίδιας παρακμής με τους άλλους δύο, εμπλέκονται σε σκάνδαλα οικονομικά, τραπεζικά, δημόσιας διοίκησης και διαχείρισης.
* Οι ενδιάμεσοι είναι σε κάποιες περιπτώσεις πρωταγωνιστές στο εφεύρημα του στόχου: «διατήρηση της ΚΔ και όλα καλά», ενώ σε άλλα ζητήματα γίνονται παθητικοί συμμέτοχοι στην ισχυροποίηση της «κυπριακότητας». Το τελευταίο «πάθημά» τους, φάνηκε από τα παρατράγουδα της εκδήλωσης για τον εορτασμό της ίδρυσης της Κ.Δ. Ο προσκεκλημένος Σενέρ Λεβέντ, διαμαρτυρήθηκε μέσα απο τη στήλη του, διότι «στο τέλος της βραδιάς συνέβη κάτι που μου προκάλεσε πολύ μεγαλύτερη απογοήτευση. Άρχισε ξαφνικά να παίζει ο ελληνικός εθνικός ύμνος. Όλη η αίθουσα σηκώθηκε στο πόδι και τον τραγούδησε μεγαλοφώνως. Τι έκπληξη, έτσι δεν είναι;» και εκθέτει ανεπανόρθωτα τους ενδιάμεσους: Ρώτησα τους ηγέτες των πολιτικών κομμάτων που διοργάνωσαν τη βραδιά γιατί το έκαναν αυτό. «Δεν το γνωρίζαμε αυτό, δεν ξέρουμε ποιος το έκανε, δεν έπρεπε να γινόταν έτσι», μου είπαν.
* Οι ενδιάμεσοι και το σαρδάμ τους, αποτελούν ουραγούς του πολιτικά κυρίαρχου ΔΗΣΥ. Το ΑΚΕΛ αυτό το διάστημα λόγω εσωτερικής κρίσης, παίζει τον ρόλο του αδύναμου κρίκου – συνεταίρου του ΔΗΣΥ. Οι ενδιάμεσοι δεν έχουν όραμα, θεωρούν ότι οι ΙΔΙΟΙ θα διαπραγματευτούν καλύτερη λύση στα πλαίσια των συνομιλιών, όπως τις έχουν καταντήσει.
*  Πολιτικά δεν έχουν στην πραγματικότητα κανένα στίγμα: σοσιαλιστικό, φιλελεύθερο, ή ουτοπικό.
*  Είναι ανεπαρκείς ως προς την πολιτική ηθική, την πολιτική σκέψη, την πολιτική πράξη.
* Δεν αποτελούν ανάχωμα στην τουρκοποίηση, δεν αρθρώνουν κάτι μείζον ή θεμελιώδες, ακόμα και τώρα που ο Πρόεδρος συνομιλεί, παρά να μιλούν για λεπτομέρειες.
Ήρθε ο καιρός να αντισταθούμε «στη φυλή του ηττημένου ονείρου».
Ένα νέο κύμα γεννιέται, γαλανόλευκο, με όραμα ελευθερίας που απευθύνεται σε όλο το έθνος, από νέους ανθρώπους, οι οποίοι έχουν συνείδηση της σκλαβιάς – αναζητούν άξονες πολιτικής συγκρότησης και αυτοοργάνωσης και γνωρίζουν ότι η ελληνικότητα ως πολιτισμός και τόπος, είναι η πυξίδα τους. Μαζί και αρκετοί από εμάς τους γηραιότερους, για ό,τι μπορούμε να δώσουμε.
Φτάνει ο θρήνος και η μεμψιμοιρία.
«Λίγο ακόμα θα ιδούμε
Λίγο ακόμα, να σηκωθούμε»