Antistasi

%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b5%ce%af%ce%bf-%ce%bb%ce%ae%cf%88%ce%b7%cf%82-1

Ήρθαν και όπλα για πάρτι του κόμματος, αλλά κανένας δεν μας είπε πού κατέληξαν-Και γελοιότητες με… τους  Σιάντρα και Κυράνοβα!

ΕΠΕΙΔΗ ο «ιστορικός» του ΑΚΕΛ Μιχάλης Μιχαήλ, που επάξια αντικατέστησε τον Μακάριο Δρουσιώτη στη θέση αυτή, κάνει διάλογο…μόνος του και μιλά, μιλά, μιλά «για αντίσταση του ΑΚΕΛ στο Πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974», είναι αναγκαίο να γραφούν κάποια πράγματα, για τους μη γνωρίζοντας. Ειδικά τη νεολαία του κόμματος, η οποία τρέφεται αφειδώς με φθηνή προπαγάνδα περί  της «γενναίας αντίστασης των ΑΚΕΛικών» και για «την προάσπιση των δικαιωμάτων και δικαίων των λαϊκών μαζών».

  1. Αν κάποιος δει τις ανακοινώσεις και τη δραστηριότητα του κόμματος σε χαρτοπόλεμο πριν από το Πραξικόπημα, θα διαπιστώσει μια μακαριολαγνεία, αλλά και ένα έντονο μίσος κατά της Ενωτικής Παρατάξεως, με επίκεντρο την ΕΟΚΑ Β΄. Την Οργάνωση που, όπως έχουμε αναλύσει με στοιχεία σε άλλη ευκαιρία, ήταν ανύπαρκτη μετά από

%ce%b8%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%83-%ce%b4%ce%b9%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%b7

θάνατο του Αρχηγού της, στρατηγού Γεωργίου Γρίβα Διγενή, τον Γενάρη του 1974. Αυτό που υπήρχε ως ΕΟΚΑ Β΄ από τότε, επαναλαμβάνουμε, μέχρι και το Πραξικόπημα, ήταν ένα μέρος της να συνεχίζει τον αγώνα όπως και πριν, άλλο μέρος να έχει επαφή με το στρατιωτικό καθεστώς Ιωαννίδη στην Αθήνα αναμένοντας βοήθεια (σε οπλισμό, χρήματα και ενίσχυση από αξιωματικούς για ν’ αναλάβουν τους διάφορους τομείς), που, όμως, δεν έφθασε ποτέ, αφού όλα έμεναν στις υποσχέσεις. Και το μέρος αυτό συνέχιζε, όμως, τον αγώνα. Υπήρχε και ένα τρίτο μέρος μελών και υποστηρικτών της πρώην ΕΟΚΑ Β΄, που δεν είχαν καμιά σχέση με τους πιο πάνω ασχολούνταν με τα δικά τους, κάποιοι, μάλιστα, είχαν μεταβεί στο εξωτερικό.

ΚΑΜΙΑ, λοιπόν, ομοιογένεια και συντονισμός στην ΕΟΚΑ Β΄, η οποία, ειδικά την περίοδο εκείνη, αντιμετώπιζε φοβερά οικονομικά προβλήματα, ενώ οι διάφοροι κατά τόπους καπεταναίοι της είχαν μεταξύ τους βουνά από διαφορές, που εξικνούνταν σε έντονους προσωπικούς διαλόγους, αλλά και σε γραπτές αντιδικίες και κατηγορίες. Προσπάθεια συμφιλίωσης των ηγετικών στελεχών, που θα γινόταν σε μυστική σύσκεψη στη Λευκωσία στις 11 Ιουλίου 1974 κατέληξε σε πλήρη αποτυχία, αφού όλοι που θα έπαιρναν μέρος σ’ αυτήν συνελήφθησαν από το «Εφεδρικό Σώμα» (την παραστρατιωτική Οργάνωση του Μακαρίου), με το που έφτασαν στο σπίτι που θα συσκέπτονταν. Η έφοδος αυτή, μάλιστα, έγινε κατόπιν προδοσίας από άλλα απομεινάρια της ΕΟΚΑ Β΄, που είχαν αντιπάθεια προς όσους παρουσιάζονταν ως ηγεσία.

ΤΟ ΑΚΕΛ, ενώ πολλά μέλη του ήταν στο «Εφεδρικό Σώμα» και είχε στη διάθεσή του και οπλισμό, που ήρθε για πάρτι του από το εξωτερικό, για να εξοπλίσει 1000 μέλη του για βοήθεια – υποτίθεται – στο μακαριακό καθεστώς σε περίπτωση Πραξικοπήματος, περιοριζόταν μόνο σε ανακοινώσεις και διαμαρτυρίες. Το τι έγινε τελικά με αυτά τα όπλα, παραμένει άγνωστο. Συναφώς, με βάση μαρτυρία προς τον γράφοντα του μ. Ανδρέα Αζίνα, στενού συνεργάτη του Κύπριου Προέδρου, από μακαριακής πλευράς υπήρχε πολλή διστακτικότητα να εξοπλιστούν μέλη του ΑΚΕΛ και να έχει το κόμμα ανάμειξη σε οτιδήποτε το ένοπλο.

ΜΕ αυτά τα δεδομένα ήρθε το Πραξικόπημα, για το οποίο είχε σαφείς πληροφορίες το ΑΚΕΛ, όμως κανένα απολύτως αποτρεπτικό μέτρο δεν πήρε.

Εζςκίας: «Εν να κάτσουν πάνω!..»

  1. Ιστορική για την πλήρη αδιαφορία του ΑΚΕΛ για το Πραξικόπημα, παραμένει η μαρτυρία του τότε στελέχους του κόμματος Λάζαρου Σκαλιστή, ο οποίος είχε συναντηθεί με πρωτοκλασάτα μέλη της ηγεσίας

%ce%b5%ce%b6%ce%b5%ce%ba%ce%b9%ce%b1%cf%83

Ο Εζεκίας Παπαϊωάννου, μιλά σε συνέδριο του ΑΚΕΛ. Πίσω του άλλα μέλη της ηγεσίας του κόμματος, κάποια από τα οποία διώχτηκαν με τον χειρότερο τρόπο από το κόμμα, μετά την περεστρόικα το 1990.

του κόμματος παραμονές του Πραξικοπήματος και τους ενημέρωσε για τις ασφαλείς πληροφορίες που είχε, όμως καθόλου δεν τον έλαβαν υπ’ όψη. Θύμωσαν, μάλιστα, που τους «ενόχλησε». Το πρωί του Πραξικοπήματος, μάλιστα, ο Σκαλιστής είχε τρέξει στα γραφεία του ΑΚΕΛ και, με πολλή αγωνία ανέφερε στον τότε Γ.Γ. του κόμματος Εζεκία Παπαϊωάννου ότι έγινε στρατιωτικό κίνημα, αλλά η αντίδρασή του ήταν: «Εν να κάτσουν πάνω!..Το ρωσικό ναυτικό εν έξω που την Κύπρο!..»

ΠΟΥΘΕΝΑ δεν ήταν, βέβαια, ο σοβιετικός στόλος. Ούτε κανένας από τους ηγέτες της τότε Σοβιετικής Ένωσης έκανε κάτι ουσιαστικό, σε αντίδραση προς το Πραξικόπημα. Αντίθετα, με την αδράνειά τους, άναψαν τις επόμενες μέρες πράσινο φως στην Τουρκία για να εισβάλει στην Κύπρο!..

«Να πάτε ούλλοι έσσω σας!.. 3. Ο Εζεκίας Παπαϊωάννου, την ημέρα του Πραξικοπήματος βρέθηκε, σύμφωνα με μαρτυρία, στο τυπογραφείο της «Χαραυγής» και του κόμματος, «Πρίντκο». Οι ευρισκόμενοι εκεί έτρεξαν τότε κοντά του και τον ρώτησαν «τι θα γίνει, τι θα κάνουμε;», οπότε αυτός με επιτακτικό ύφος και υψωμένο τον δείκτη του χεριού του, τους είπε: «Να πάτε ούλλοι έσσω σας!..» Και πήγαν, για να ανοίξει ξανά το τυπογραφείο και να επανεκδοθεί η «Χαραυγή» μετά την εισβολή των Τούρκων. Όταν «αποκαταστάθηκε η συνταγματική τάξη στην Κύπρο», την οποία ζήτησε με δραματικό τόνο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ο Μακάριος, παραμονή της εισβολής!

  1. Αντί να υπάρξει η παραμικρή έστω κίνηση από πλευράς ΑΚΕΛ, ΠΕΟ, ΕΚΑ και των άλλων εξαρτώμενες από το κόμμα Οργανώσεων για την αντιμετώπιση του πραξικοπήματος, ο Παπαϊωάννου και άλλοι έτρεξαν

%cf%87%ce%b1%cf%81%ce%b1%cf%85%ce%b3%ce%b7-%cf%83%cf%87%ce%b5%ce%b4%ce%b9%ce%bf-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%ae

Το εκφραστικό όργανο του ΑΚΕΛ, «Χαραυγή» μιλούσε στις αρχές Ιουλίου 1974 για «Σχέδιο εκτροπής», δηλαδή για Πραξικόπημα. Για την ηγεσία του κόμματος, όμως, τις παραμονές του Πραξικοπήματος και μετά την έκρηξη του, τίποτε δεν συνέβαινε! Αυτό κι αν ήταν «αντίσταση».

μετά την έκρηξή του να κρυφτούν σε σπίτια κομματικών φίλων τους! Κάποιοι, εξ’ άλλου, φρόντισαν να απομακρύνουν από τα κεντρικά γραφεία των Οργανώσεων φακέλους και άλλο υλικό, για να μην πέσει στα χέρια των κινηματιών. Η αλήθεια όμως είναι, πως τα γραφεία του ΑΚΕΛ και των άλλων κομμουνιστικών Οργανώσεων δεν απετέλεσαν στόχο απλής έστω έρευνας. Ούτε και κανένα στέλεχος της ηγεσίας του κόμματος ή των παραφυάδων του συνελήφθη.

  1. Οι μόνοι χώροι σ’ ολόκληρη την Κύπρο που έγινε λόγος για αντίσταση ΑΚΕΛικών στο Πραξικόπημα, ήταν στο Καϊμακλί και τη Λάρνακα. Τι έινε, όμως, εκεί; Στο μεν Καϊμακλί, όπως γράψαμε ήδη (οι αναγνώστες μας μπορούν να ανατρέξουν στο nikospa.worpress.comκαι να το βρουν) κάποιοι του ΑΚΕΛ κάθε άλλο παρά αντίσταση πρόβαλαν. Αντίθετα, διευκόλυναν τους κινηματίες να μαζέψουν όπλα από σπίτια μελών του μακαριακού παρακράτους, ένας μάλιστα από αυτούς – σημαντικό στέλεχος – πρόσφερε σε πραξικοπηματίες γλυκό καρυδάκι!

ΣΤΗ Λάρνακα υπήρξε ενστικτώδης (όχι οργανωμένη) αντίδραση από ΑΚΕλικούς, οι οποίοι συγκρούστησαν με πραξικοπηματίες και, από τη σύγκρουση, είχαν νεκρούς. Πουθενά αλλού στην Κύπρο υπήρξε η παραμικρή αντίσταση ΑΚΕΛικών στο Πραξικόπημα.

Θύματα του 1964… νεκροί του πραξικοπήματος!

  1. Παρά τα πιο πάνω, η ηγεσία του ΑΚΕΛ είχε το θράσος να κυκλοφορήσει ολόκληρο τόμο «για τη μεγάλη αντίσταση του κόμματος στο Πραξικόπημα». Στην έκδοση αυτή, γεμάτη από ψεύδη και παραποιημένα γεγονότα, έφθασαν οι εκδότες της στο σημείο να περιλάβουν και… φωτογραφίες θυμάτων από τις εμπρηστικές βόμβες «ναπάλμ» που έριξε η τουρκική αεροπορία στην Τηλλυρία το 1964, ότι δήθεν «ήσαν ακελικοί νεκροί του Πραξικοπήματος!
  2. ΝΑ θυμίσουμε ακόμα, ότι αντιπροσωπία της ηγεσίας του ΑΚΕΛ είχε πάει στο Λονδίνο τον Αύγουστο του 1974, όπου και συμβούλεψε τον Μακάριο να μην επιστρέψει στην Κύπρο. Ταυτόχρονα, χαρακτήρισε «καλό καραβοκύρη» τον Προεδρεύοντα της Δημοκρατίας, Πρόεδρο της Βουλής, Γλαύκο Κληρίδη, ο οποίος εκτελούσε τότε χρέη Προέδρου.
  3. Παρά την πλήρη αποχή του ΑΚΕΛ από την όποια αντίσταση στο Πραξικόπημα, η προπαγάνδα του κόμματος οργίασε τότε με ποτάμια ψευτιάς. Παρά την τραγωδία που έφερε η εισβολή, το ΑΚΕΛ κινητοποίησε όλους τους μηχανισμούς του για να κατηγορήσει, να βρίσει και να εξευτελίσει ανθρώπους, φορτώνοντάς τους χίλια-δυο εγκλήματα, στην προσπάθειά του να προσπορισθεί κομματικά οφέλη. Και, όντως, συνενούσης και της τραγικότητας των στιγμών, πολλοί ήσαν οι Κύπριοι που έπεσαν θύματα της μαύρης εκείνης προπαγάνδας. Θέλησε συγκεκριμένα τότε το ΑΚΕΛ, να παρουσιαστεί σαν «η ασπίδα της αντίστασης και της προάσπισης των συμφερόντων της Κύπρου», ενώ στην πραγματικότητα επρόκειτο για απόλυτα φανταστικά κατασκευάσματα του μαγειρείου του κόμματος.
  4. Έφτασε σε τέτοιο σημείο αθλιότητας το ΑΚΕΛ, που επέβαλε στα μέλη του να μην μιλούν καν σε εθνικόφρονες-ενωτικούς, ακόμα κι αν ήταν συγγενείς τους! Παραδείγματα της ελεεινής αυτής τακτικής υπάρχουν πολλά και οι περί αυτών μαρτυρίες είναι συγκλονιστικές.

Και οι Σιάντρα και Κυράνοβα στον οχετό της προπαγάνδας!

  1. Στα πλαίσια της προπαγάνδας για τη δήθεν βοήθεια του διεθνούς κομμουνισμού προς την Κύπρο, φρόντισε τότε το ΑΚΕΛ,να φέρει στην Κύπρο δύο ηγετικά στελέχη του «Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης» (τον Σιάντρα και την Κυράνοβα, όπως λέγονταν), «για να βοηθήσουν τον κυπριακό λαό στον αγώνα του για ανεξαρτησία και ελευθερία»! Το «Συμβούλιο» αυτό, βέβαια, δεν ήταν τίποτε άλλο από όργανο-δορυφόρο του διεθνούς κομμουνισμού, του οποίου σκοπός και αποστολή ήταν να παρασύρει χώρες και λαούς στην φασιστική ιδεολογία.

ΑΥΤΑ τα λίγα μόνο για την «αντιστασιακή» δράση του ΑΚΕΛ το 1974 και τους «αγώνες» του «για την προάσπιση της ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας». Του μικρού κράτους μας, του οποίου τώρα το ΑΚΕΛ ζητά την «επανένωση» μέσω της «Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας», που διαλαμβάνει την ίδρυση δύο χωριστών ισότιμων κρατιδίων με πολιτική ισότητα, εκ περιτροπής προεδρία, σταθμισμένη ψήφο, παραμονή εποίκων και πολλές άλλες «πατριωτικές» πρόνοιες, οι οποίες και θα αφανίσουν τον κυπριακό Ελληνισμό σε περίπτωση που, μη κακό, εφαρμοστούν!..

(Αρχείο Νίκου Παπαναστασίου-απόσπασμα)

nikospa.wordpress.com

8.9.2016

Βίντεο

Μόνιμα