Antistasi

Επαναφέρουμε άρθρο του συναγωνιστή Οδυσσέα Διομήδους το οποίο συντάχθηκε τον Μάρτιο 2011, Το άρθρο αυτό μπορεί να φωτίσει τις εξελίξεις που εξυφαίνονται με τον εκπρόσωπο της τουρκικής κατοχής στην Κύπρο Μουσταφά Ακιντζί, με τον οποίον ερωτοτροπούν οι γραικύλοι.

«Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις των Τουρκοκυπρίων επανέφεραν στο προσκήνιο την προπαγάνδα των επαναπροσεγγιστών περί δήθεν κοινού αγώνα με τους Τουρκοκύπριους για την ανατροπή της τουρκικής κατοχής, ενώ μερικοί ακόμα πιο προωθημένοι (βλ. κύκλοι της εφημερίδας Πολίτης) φτάνουν στο σημείο να ισχυρίζονται ότι οι κινητοποιήσεις των Τουρκοκυπρίων είναι στην ουσία ο μόνος αντικατοχικός αγώνας που διεξάγεται στην Κύπρο σήμερα.

Τα πράγματα βεβαίως δεν είναι καθόλου έτσι. Οι κινητοποιήσεις μίας μερίδας, (σαφώς μειοψηφούσας) των Τουρκοκυπρίων δεν αποσκοπεί στην άρση της κατοχής αλλά σε δύο βασικούς στόχους: Πρώτον στη διαιώνιση των οικονομικών ωφελημάτων που λαμβάνουν από την Τουρκία, δίκην παρία και τα οποία εν όψει διεθνούς κρίσης, απειλεί να αποκόψει η κυβέρνηση Ερντογάν και δεύτερον στη διαφύλαξη της λεγόμενης διακριτής τουρκοκυπριακής ταυτότητας. Αυτό το σημείο, το οποίο έχει ιδιάζουσα σημασία για την κατανόηση των στοχεύσεων των Τουρκοκυπρίων και τον συσχετισμό δυνάμεων στην τουρκοκυπριακή κοινωνία, χρήζει ανάλυσης η οποία βεβαίως δεν μπορεί να γίνει από τους δήθεν τουρκολόγους, οι οποίοι πλαισιώνουν το Προεδρικό.

Στα πλαίσια της ανάλυσης αυτής θα πρέπει να τονισθεί ότι αυθεντικοί Τούρκοι (Τουρανοί) είναι οι κάτοικοι του αλλοτινού Τουρκεστάν, δηλαδή κατά βάση οι σημερινοί πληθυσμοί των πρώην Σοβιετικών Δημοκρατιών της Κεντρικής Ασίας (Ουζμπεκιστάν, Καζαχστάν, Κιργιστάν, Τουρκμενιστάν), οι Ουϊγούροι της Κίνας και ορισμένα φύλα στον Καύκασο, τη Μογγολία, το οροπέδιο του Παμίρ, τη Νότια Σιβηρία κτλ. Οι λεγόμενοι Τούρκοι της σημερινής Τουρκίας αποτελούν στην πραγματικότητα ένα φυλετικό κράμα αυτοχθόνων ανατολίτικων (Αρμενοειδών– Προσωασιατικών) φύλων με έντονη πρόσμιξη Τουρανικών φύλων, τα οποία εισέβαλαν διαδοχικά στην Μικρά Ασία μεταξύ 11ου και 15ου αιώνα. Αντιστοίχως οι λεγόμενοι Τουρκοκύπριοι αποτελούν φυλετικό κράμα αυτών των ανατολίτικων (Προσωασιατικών – Τουρανικών) φύλων με μουσουλμάνους των Βαλκανίων (Αλβανούς, Βόσνιους, Πομάκους), Φράγκους, Μαρωνίτες και ως ένα βαθμό με εξισλαμισθέντες Έλληνες της Κύπρου, τους λεγόμενους λινοβάμβακους. Αυτή ακριβώς η διαφορά στη φυλετική σύσταση μεταξύ Τούρκων και Τουρκοκυπρίων δημιουργεί τη συνειδησιακή διάκριση μεταξύ τουρκοκυπριακής ταυτότητας και τουρκικής ταυτότητας εν γένει και είναι αυτή επίσης που οριοθετεί το συσχετισμό δυνάμεων εντός της τουρκοκυπριακής κοινωνίας.

Η τουρκοκυπριακή κοινωνία με βάση την πιο πάνω συνειδησιακή διάκριση μπορεί να ομαδοποιηθεί σε τρεις μεγάλες κατηγορίες: Πρώτον: Σε αυτούς που θεωρούν τον εαυτό τους ως ένα απλό τμήμα του τουρκισμού, που έτυχε να κατοικεί στην Κύπρο. Την κατηγορία αυτή, που αποτελείται από το 30% – 35% των Τουρκοκυπρίων, εκφράζει το Κόμμα Εθνικής Ενότητας του Ντερβίς Έρογλου, το οποίο παλαιότερα είχε ηγέτη τον Ραούφ Ντενκτάς. Δεύτερον: Σε αυτούς που θεωρούν τον εαυτό τους Τουρκοκύπριους, υπό την έννοια ότι συνειδησιακά συγκροτούν μια διαφορετική ταυτότητα, η οποία τους διακρίνει τόσο από τους «Κύπριους» (βλ. κατωτέρω) όσο και από τους Τούρκους της Τουρκίας, πολύ δε περισσότερο από τους Ελληνοκύπριους. Την κατηγορία αυτή, που αποτελείται από το 55% – 60% των Τουρκοκυπρίων, εκφράζει το Ρεπουμπλικανικό Τουρκικό Κόμμα του Μεχμέτ Αλί Ταλάτ και τώρα του Φερντί Σαμπίτ Σογιέρ, το Δημοκρατικό Κόμμα του Σερντάρ Ντενκτάς και το Κόμμα Κοινοτικής Απελευθέρωσης του Αλπάι Ντουρντουράν. Τρίτον: Σε αυτούς που αισθάνονται πρώτα Κύπριοι και μετά Τούρκοι, οι οποίοι αποτελούν ένα 5% – 10% των Τουρκοκυπρίων και εκφράζονται από το Κόμμα Νέα Κύπρος του Μουράτ Κανατλί, το Κόμμα Ενωμένη Κύπρος του Ιζέτ Ιζτζιάν, το Κίνημα Γιασεμί του Σενέρ Λεβέντ και το Τουρκοκυπριακό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Αυτή η αμελητέα μερίδα υψώνει και τις Κυπριακές Σημαίες στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας.. Η επίδειξη της Κυπριακής Σημαίας από τη μερίδα αυτή των τουρκοκυπρίων, εξηγείται από το γεγονός ότι προφανώς η μερίδα αυτή είναι η έκφραση της συνεισφοράς του Ελληνικού αίματος στο φυλετικό κράμα που λέγεται τουρκοκύπριοι, δηλαδή είναι οι απόγονοι των λινοβαμβάκων.

Αυτές λοιπόν οι δύο τελευταίες κατηγορίες είναι που διαδηλώνουν σήμερα για τη διαφύλαξη της λεγόμενης Τουρκοκυπριακής ταυτότητας, η οποία τώρα απειλείται από την αθρόα εισαγωγή εποίκων της Ανατολίας, κυρίως Κουρδικής και Λαζικής καταγωγής, που μεταφέρουν αλλότρια για τους Τουρκοκύπριους πολιτισμικά στοιχεία, όπως ισλαμικός φανατισμός, κοινωνικός συντηρητισμός κτλ. Προσοχή όμως! Οι διαμαρτυρίες των Τουρκοκυπρίων για την τουρκοκυπριακή ταυτότητα δεν αποτελούν έκφραση επιθυμίας επαναπροσέγγισης με τους Ελληνοκύπριους και πολύ περισσότερο δεν συνιστούν κοινό αγώνα με τους Ελληνοκύπριους για την αποτίναξη της κατοχής. Οι Τουρκοκύπριοι στη συντριπτική πλειοψηφία τους οριοθετούν την ταυτότητα τους σε διάκριση τόσο προς τους Ελληνοκύπριους όσο και προς τους Τούρκους εκ Τουρκίας και θεωρούν ότι η ταυτότητα τους απειλείται τόσο από τους Ελληνοκύπριους (περισσότερο) όσο και από τους Τούρκους (λιγότερο). Για το λόγο αυτό ο βασικός τους στόχος παραμένει η δημιουργία και η αναγνώριση ενός τουρκοκυπριακού κράτους χαλαρά συνδεδεμένου με τους Ελληνοκύπριους στα πλαίσια μιας συνομοσπονδίας και υπό την κάλυψη των εγγυήσεων της Τουρκίας το οποίο (κράτος) θα τους απαλλάσσει τόσο από την όποια όσμωση με τους Ελληνοκύπριους όσο και από τους Τούρκους εποίκους. Αυτό το Κράτος να εξακολουθήσει στο διηνεκές να απομυζά ωφέλη, όπως συμβαίνει σήμερα, τόσο από τους Ελληνοκύπριους και την Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και από την Τουρκία. Χαρακτηριστικό είναι και το κύριο σύνθημα των εκδηλώσεων διαμαρτυρίας «Ούτε όμηροι της Τουρκίας ούτε μπάλωμα των Ελληνοκυπρίων».

Συμπερασματικά, το πιο βασικό στοιχείο που προκύπτει από τις εκδηλώσεις, είναι ότι για τη μεγάλη πλειοψηφία των Τουρκοκυπρίων η απόστασή τους από τους Ελληνοκυπρίους είναι πολύ μεγαλύτερη από την απόστασή τους από την Τουρκία. Έχουν δε την πολυτέλεια να εκδηλώνουν σήμερα την αντίδραση τους επειδή ακριβώς ουδεμία απειλή υφίσταται γι’ αυτούς από πλευράς Ελληνοκυπρίων, εφ’ όσον η Κυπριακή πολιτική ηγεσία έχει διαγράψει από τη στόχευση της την προοπτική απελευθέρωσης των κατεχόμενων εδαφών μας. Εάν υπήρχε τέτοια στόχευση είναι αδιαμφισβήτητο ότι οι Τουρκοκύπριοι θα εκδηλώνονταν, στη μεγάλη τους μάζα, ως Τούρκοι. Ως αναπόσπαστο δηλαδή μέρος του τουρκισμού, όπως ακριβώς εκδηλώθηκαν κατά την περίοδο από το 1950 – 2000.

Οδυσσέας Διομήδους
Κίνημα Ελληνικής Αντίστασης
Γραφείο Ιδεολογικού Αγώνα»

Βίντεο

Μόνιμα