Από γεωπολιτικής απόψεως, η Ελλάς αποτελεί τυπική περίπτωση Παρακτίου Κράτους (Littoral/Coastal State) και Ναυτικού Έθνους (Maritime Nation).

Γράφει ο Ηλίας Ηλιόπουλος*

Ο Ελληνικός Χώρος (υπό την γεωπολιτική έννοια του όρου) αποτελεί το σημείο διασταυρώσεως τριών ηπείρων: Ευρώπης – Ασίας – Αφρικής. Δεσπόζει της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου, καλύπτοντας τόσον αυτήν, από δυσμών, όσον και την συντομώτερη θαλάσσια γραμμή συγκοινωνιών της Δυτικής Ευρώπης (η οποία, διά της Διώρυγος του Σουέζ, καταλήγει στον Ινδικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό).

Θεωρουμένη υπό το πρίσμα της γεωστρατηγικής αναλύσεως των (Αγγλοσαξονικών) Ναυτικών Δυνάμεων (Sea Powers / Maritime Powers), διαχρονικά, η Ελλάς είναι, κατ’ εξοχήν τμήμα του λεγομένου «Αναχωματικού Δακτυλίου» ή της «Περιμετρικής Ζώνης» (Rimland), πέριξ της «Παγκοσμίου Νήσου» (World Island), όπως αποκάλεσε άλλοτε ο πατέρας της Κλασσικής Αγγλοσαξονικής Γεωπολιτικής Sir Halford Mackinder την συμπαγή χερσαία μάζα του πλανήτη.

Εν προκειμένω δε, αξιοπρόσεκτη είναι και η επισήμανση του προαναφερθέντος, ότι «η κατάκτησις της Ελλάδος υπό μιας Μεγάλης Χερσαίας Δυνάμεως θα δώσει πιθανότατα εις αυτήν την Δύναμιν την δυνατότητα ελέγχου ολοκλήρου της Παγκοσμίου Νήσου».

ΔΕΙΤΕ ΤΗ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ: onalert.gr

* Ο κ. Ηλίας Ηλιόπουλος είναι Διδάκτωρ Ιστορίας Ανατολικής Ευρώπης (Dr. phil) του Πανεπιστημίου Μονάχου, τ. Διευθυντής του Τμήματος Πολιτικών & Στρατηγικών Σπουδών και τ. Καθηγητής της Έδρας Πολιτικών & Στρατηγικών Σπουδών της Διεθνούς Σχολής Πολέμου Βαλτικής (Tartu, Εσθονία).

ΣΧΟΛΙΟ DEFENCE-POINT.GR: Πρόκειται για μια εξαιρετική ανάλυση που υπογράφεται από ένα εξαιρετικό Έλληνα επιστήμονα με ευρύτητα γνώσεων και έργο που θα ζήλευε η μεγάλη πλειοψηφία των συναδέλφων του της αλλοδαπής.

Το σημείωμα αυτό, το σχόλιο μας, στόχο έχει να διαχωρίσει τη θέση μας όσον αφορά τα δύο καταληκτικά σχόλια (κυρίως το δεύτερο), αν και αυτό δε σημαίνει ολοκληρωτική διαφωνία με αυτά. Αυτό που θα επιθυμούσαμε να επισημάνουμε, είναι ότι μια από τις μεγάλες διαφορές του δυτικού πολιτισμού είναι πως δεν απαιτείται «καθεστωτική ταύτιση» για να διατυπώσει ένας επιστήμονας τις απόψεις του και να μην απειλείται η επαγγελματική του υπόσταση και ενίοτε η ασφάλειά του. Ποιος είναι άραγε ο «Νόαμ Τσόμσκι» σε μεγάλο πανεπιστήμιο της Ρωσίας;

Ο αντίλογος ότι ο Νόαμ Τσόμσκι αποτελεί το άλλοθι του συστήματος στη Δύση, πάσχει στο ότι εμφανίζει αυτή την υποτιθέμενη ανάγκη για άλλοθι, χωρίς όρια. Δηλαδή αν δεν πρόσφερε δουλειά το κορυφαίο πανεπιστήμιο MIT και πλατφόρμα για να αναπτύσσει τις απόψεις του ο Τσόμσκι, ποία θα ήτο η ζημία στη Δύση;

Η δεύτερη παρατήρηση είναι ότι από τη δημόσια διατύπωση απόψεων και θέσεων καλό θα ήταν να λείπουν οι χαρακτηρισμοί. Το σχήμα, «εμείς οι καλοί, εσείς οι κακοί», είναι διαχρονικά «συνταγή» σύγκρουσης με αμοιβαίως καταστρεπτικά αποτελέσματα, ενώ αδικεί και υποσκάπτει την πληρότητα και επάρκεια της ανάλυσης και δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο από την κατανοητή, αλλά εντελώς μη επιστημονική ανάγκη, του «να τα πω να ξεδώσω»… όχι ότι δεν το κάνουμε κυρίως εμείς οι δημοσιογράφοι βέβαια!

Καλό θα ήταν να τηρείται εκατέρωθεν ένα επίπεδο αποδοχής της διαφορετικής άποψης και σε τελική ανάλυση α) ας αποφασίσει η ελληνική κοινωνία και β) τα αποτελέσματα θα κριθούν στην πράξη και θα τα κρίνει η Ιστορία. Αυτό που διακυβεύεται είναι η ασφάλεια του ελληνικού κράτους και του ελληνικού έθνους. Οπότε, όσο πιο εφεκτικοί είμαστε, κι ας είμαστε επίμονοι, τόσο καλύτερες υπηρεσίες προσφέρουμε όλοι.

πηγή