Antistasi

ιμπεριαλισμός_τραπέζι_πλανήτης

Η πορεία προς τη χρεωκοπία είναι το προϊόν της ανεπάρκειας και ανικανότητας της, κατά τ’ άλλα ικανής για όλα, πολιτικής ηγεσίας, της δομημένης διαφθοράς και της αγαστής συνεργασίας πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου εις βάρος των λαϊκών συμφερόντων και της Πατρίδος. Είναι το αποτέλεσμα μίας αντιλαϊκής και  αντεθνικής πολιτικής που ασκήθηκε για χρόνια από μία διεφθαρμένη πολιτική ηγεσία, της οποίας τα συμφέροντα φαίνεται να συμπλέουν με τα συμφέροντα των ξένων, οι οποίοι σχεδίασαν και μεθόδευσαν την οικονομική κρίση, ώστε ο λαός να εκβιασθεί προς μια άδικη και εθνοκτόνα επίλυση του εθνικού προβλήματος. Μέσα από αυτή την, κακώς νοούμενη, λύση προορίζεται να παραχωρηθεί ο ορυκτός πλούτος της Κύπρου και της Ελλάδος στα δυτικά συμφέροντα.  Τα γεωπολιτικά πλεονεκτήματα του ελληνικού χώρου θα εκχωρηθούν στη Δύση και τα δύο κράτη, Ελλάδος και Κύπρου, θα καταστούν προτεκτοράτα του αμερικανοτουρκικού παράγοντα.

 

Μέσα από την πενηνταπενταετή πορεία του το ζυριχικό κράτος της Κύπρου απέδειξε ότι μέριμνά του δεν είναι η προστασία του λαού αλλά η εξυπηρέτηση των συμφερόντων ενός αδιάσπαστου πολιτικοοικονομικού κατεστημένου, το οποίο ελέγχεται και ποδηγετείται από το Λονδίνο. Ένα σκληρό πολιτικό-οικονομικό κατεστημένο αδίστακτο και έτοιμο να λεηλατήσει το λαό, περιφρονώντας τη νομιμότητα και αυτό τούτο το Σύνταγμα.

 

Το άρθρο 26 του Συντάγματος εντέλλει το νομοθετικό σώμα να μεριμνήσει για την καταστολή της τοκογλυφικής αδηφαγίας των τραπεζών:

«Νόμος θέλει προβλέψει διά την πρόληψιν εκμεταλλεύσεως υπό προσώπων, άτινα διαθέτουσιν ιδιάζουσαν οικονομικήν ισχύν.»

Αυτό σημαίνει ότι το νομοθετικό σώμα, δηλαδή η Βουλή, θα έπρεπε να θεσπίσει νομοθέτημα το οποίο θα προστατεύει το λαό από τις τοκογλυφικές διαθέσεις των τραπεζών. Και όντως, όταν ακόμη οι βουλευτές διέθεταν μια κάποια ευαισθησία,  το έτος 1977, θέσπισαν τον περί Τόκου Νόμο (N. 2/1977) του οποίου οι πρόνοιες καθόριζαν ότι το κάθε δάνειο τοκίζεται με μέγιστο επιτόκιο 8%, απαγορευόταν αυστηρά ο ανατοκισμός και ωρίζετο ότι ο τόκος, τον οποίο ο δανειστής μπορούσε να διεκδικήσει, δεν μπορούσε, στο σύνολό του, να υπερβεί το ποσό του δανεισθέντος κεφαλαίου.

 

Με το μέγα σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, όπου όλος ο κόσμος αναζητούσε κεφάλαια να «επενδύσει» στις «μετοχές-φούσκες» και οι Τράπεζες και τα Συνεργατικά Ταμιευτήρια  άνοιγαν τα Ταμεία τους και μοίραζαν αφειδώλευτα δάνεια στους καταναλωτές, τότε η Κυπριακή Βουλή, ενεργώντας αντισυνταγματικά και δόλια, κατ’ απαίτηση των τραπεζών (τα χαριστικά δάνεια των τραπεζών προς τα κόμματα και προς τους πονηρούς πολιτευτές, πασών των αποχρώσεων, σας λένε κάτι;)   έσπευσε να αντικαταστήσει τον ανωτέρω ισχύοντα προστατευτικό από την τοκογλυφία νόμο 2/77 με τον περί Ελευθεροποίησης του Επιτοκίου και Συναφών θεμάτων Νόμο 160(Ι)/99. Ο Νόμος ετέθη σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2001.

 

Αυτός ο Νόμος έμελλε να θέσει τον βρόγχο στο λαιμό του κάθε δανειολήπτη. Αφήνει πλέον τα επιτόκια αχαλίνωτα και οι Τράπεζες στήνουν χορό τοκογλυφίας. Για παράδειγμα: με τον παλαιό Νόμο ένα δάνειο ποσού  €100,000 τοκιζόταν με επιτόκιο 8% ετησίως. Στα 13 χρόνια το δάνειο αυτό προστιθεμένου του τόκου θα μπορούσε να ανέλθει στο ποσό €200,000. Πέραν τούτου η τράπεζα δεν μπορούσε να αξιώσει οποιοδήποτε άλλο ποσό.

 

Με τη νέα νομοθεσία το ποσό €100.000 μπορεί να τοκισθεί και να ανατοκισθεί δύο φορές το χρόνο και πέραν τούτου ο λογαριασμός να χρεωθεί με ό,τι η τράπεζα επινοήσει, χωρίς κανένα φραγμό, χωρίς κανένα έλεγχο. Στα 5 χρόνια το δάνειο διπλασιάζεται. Το ποσό των €100.000 μετατρέπεται κατά τρόπο μαγικό σε  €200.000 και σε άλλα πέντε χρόνια μετατρέπεται σε €400.000 μετά σε €800.000, σε €1.600.00, σε €3.200.000, χωρίς τέρμα, χωρίς αιδώ και χωρίς έλεος.

 

Υπό τέτοιες συνθήκες ακόμα και οι δανειολήπτες, οι οποίοι μπορούν ακόμη να ανταποκρίνονται στις υποχρεώσεις αποπληρωμής, μόλις που κατορθώνουν να αποπληρώνουν μόνο τους ανατοκιζόμενους τόκους  ενώ το κεφάλαιο παραμένει απλήρωτο για να γεννοβολά προς τέρψιν της ακόρεστης τοκογλυφικής διάθεσης των τραπεζών.

 

 

Αναφέρω δύο αντιπροσωπευτικές περιπτώσεις οι οποίες είναι χαρακτηριστικές της τοκογλυφικής απληστίας των τραπεζών και του παραλογισμού στον οποίο ο υφιστάμενος Νόμος 160(Ι)/99 οδηγεί.

 

Η πρώτη είναι περίπτωση κατά την οποία νεαρό ζεύγος αναγκάσθηκε να καταφύγει σε Τράπεζα για το απαραίτητο στεγαστικό δάνειο και έλαβε προς τούτο ποσό €150.000. Όταν σε κάποια χρονική στιγμή το ζεύγος υπολόγισε το χρέος του, διαπίστωσε τα ακόλουθα: εάν το δάνειο του ετοκίζετο με επιτόκιο 5%, το χρέος σε 28 χρόνια, χωρίς ανατοκισμό, θα ανερχόταν στο ποσό €337.000. Δηλαδή με μηνιαία δόση €1000, καλώς εχόντων των πραγμάτων, σε 28 χρόνια το ζεύγος θα μπορούσε να είχε ξοφλήσει το στεγαστικό και θα γινόταν ιδιοκτήτης της κατοικίας του. Άλλες όμως οι βουλές της τοκογλύφου τραπέζης. Το δάνειο ανατοκίζεται με αποτέλεσμα στα 28 χρόνια, στα οποία το νεαρό ζεύγος θα έχει πληρώσει το ως άνω ποσό, θα εξακολουθεί να οφείλεται το ποσό €500,000.

 

Στη δεύτερη περίπτωση τράπεζα απαιτούσε από πελάτη μου το ποσό €21.000 και τον οδηγούσε με διαδικασία πτώχευσης στο Δικαστήριο. Στο Δικαστήριο διαπιστώθηκε ότι το χρέος του πελάτη μου ανερχόταν μόλις στο ποσό €6,500 και το Δικαστήριο υπό τις περιστάσεις απέρριψε τη διαδικασία εναντίον του πελάτη μου και καταδίκασε την Τράπεζα στα έξοδα.

 

Και ενώ όλος αυτός ο παραλογισμός επικρατεί, αίσθηση προκαλεί το γεγονός ότι ουδείς από τους, δήθεν, ειδήμονες και ουδείς πολιτευτής αγγίζει το θέμα του τοκογλυφικού αυτού Νόμου αλλά με ακατάσχετο δημαγωγικό βερμπαλισμό εξακολουθούν να εξαπατούν το λαό ότι αναλώνονται τάχα για τη βελτίωση του νομοσχεδίου περί εκποιήσεων.

 

Και τι σόϊ πράμα είναι αυτό το νομοσχέδιο περί εκποιήσεων;  Ποιος ο εμπνευστής του και ποια συμφέροντα αποβλέπει να εξυπηρετήσει;

 

Προ τριών εβδομάδων το αμερικανικό γεράκι των Ροτσάιλντ, ονόματι Γουίλπουρ Ρός, μετά από επαφές με αξιωματούχους της Κυβέρνησης, αποφάσισε να επενδύσει στη χρεωκοπημένη Τράπεζα Κύπρου 400 εκατομμύρια.  Γράφτηκε ότι για την εν λόγω επένδυση έθεσε όρο την ψήφιση του νόμου για τις εκποιήσεις. Η Κυβέρνηση και όλο το κομματικό κατεστημένο σπεύδει να ικανοποιήσει τις αξιώσεις του άρπαγα, πρώην τραπεζίτη.  Κατά την πρόσφατη συνεδρίασή του, το Υπουργικό Συμβούλιο έλαβε αποφάσεις προς υλοποίηση των δεσμεύσεών του. Διαλαλεί η Κυβέρνηση ότι οι αποφάσεις αυτές αποβλέπουν (τάχα) να περιορίσουν την αυθαιρεσία των τραπεζών. Όμως τα μέτρα αυτά δεν είναι τίποτα άλλο  παρά το προπέτασμα ενός σχεδίου υφαρπαγής της περιουσίας του λαού μας. Οι τράπεζες αφήνονται ασύδοτες να καταληστεύσουν τους δανειολήπτες με την ανοχή της Πολιτείας και με άλλοθι μια νομοθεσία αντισυνταγματική και αντιλαϊκή. Μια νομοθεσία που δημιούργησε και εκτρέφει το τραπεζικό τέρας, που θέλει να δικτατορεύσει και να καταδυναστεύσει γενεές γενεών.

 

Ο λαός μας ας μην τρέφει ψευδαισθήσεις. Τα κόμματα τα οποία τον οδήγησαν στη χρεωκοπία δεν πρόκειται τώρα να τον σώσουν. Μόνο με παλλαϊκές κινητοποιήσεις και οργανωμένο αγώνα κατά της τοκογλυφικής τυραννίας μπορεί να σώσει τις περιουσίες του και την Πατρίδα των παιδιών του. Πρώτη λαϊκή απαίτηση το αυτονόητο: η εφαρμογή του Συντάγματος. Αυτό θα επιτευχθεί με την επαναφορά των προνοιών του προστατευτικού από την τοκογλυφία Νόμου 2/77, ο οποίος ίσχυσε και ρύθμιζε τα δάνεια και τον τόκο για εικοσιτέσσερα συναπτά έτη.  Εάν ο Νόμος αυτός προσαρμόσει το επιτόκιο στο επιτόκιο της Ευρωπαϊκής Τράπεζας, θα αποτελέσει πραγματική ανακούφιση του δανειολήπτη και πραγματική δικαιοσύνη.

 

 

Παναγιώτης Κλεοβούλου

Δικηγόρος

 

 

Βίντεο

Μόνιμα