Antistasi

αρχείο λήψης (1)

Οφείλει εξηγήσεις η ηγεσία του ΑΚΕΛ

τον Κωστάκη Αντωνίου, Σημερινή

Περίεργη ταύτιση με δυτικών εμπνεύσεων μεθοδεύσεις και συνοδοιπορία με την όλη φιλοσοφία του Δημοκρατικού Συναγερμού

Όταν στις βουλευτικές εκλογές του 1986, τα ποσοστά του ΑΚΕΛ, συρρικνώθηκαν, και από δεύτερη πολιτική δύναμη, κατέστη τρίτη, η τότε ηγεσία του ΑΚΕΛ, φόρτωσε όλη την ευθύνη σε μία σειρά στελεχών, τα οποία κατηγόρησε για “φιλοκληριδικές τάσεις” όσο αφορά τη φιλοσοφία στο Κυπριακό. Και όντως, συγκεκριμένα στελέχη, όπως ο Ανδρέας Ζιαρτίδης, ο Μιχάλης Παπαπέτρου, ο Παύλος Δίγκλης, οι Κώστας Θεμιστοκλέους, και άλλοι, οι οποίοι αργότερα υποχρεώθηκαν να αποχωρήσουν και να δημιουργήσουν το ΑΔΗΣΟΚ, δεν απέκρυψαν ποτέ ποια ήταν η φιλοσοφία τους στο εθνικό θέμα. Εξ ού και οι Παπαπέτρου και Θεμιστοκλέους, ενσωματώθηκαν στην Κυβέρνηση Κληρίδη.

Όμως, την άτυπη συμμαχία με τον Δημοκρατικό Συναγερμό εναντίον της πολιτικής Σπύρου Κυπριανού, η οποία υπήρξε η κύρια αιτία της συρρίκνωσης του 1986, ήταν η ηγεσία του κόμματος, που δρομολόγησε. Θα ήταν περίεργο η μειοψηφούσα ομάδα Ζιαρτίδη-Παπαπέτρου, να μπορούσε να επιβάλει τη γραμμή της στα συλλογικά όργανα τα οποία έλεγχε πλήρως η ηγεσία.

Τα χρόνια πέρασαν, αλλά στο διάβα τους, αποδείχθηκε πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι η φιλοσοφία της ηγεσίας του ΑΚΕΛ, ελάχιστα διέφερε από τη φιλοσοφία της ομάδας ΑΔΗΣΟΚ. Απλώς το 1986, η ηγεσία αναζητούσε αποδιοπομπαίους τράγους να τους φορτώσει τη συρρίκνωση των ποσοστών του κόμματος και βρήκε πρόσφορη τη συγκεκριμένη ομάδα.

Ποτέ, όμως, τα τελευταία χρόνια, το ΑΚΕΛ, δεν αποστασιοποιήθηκε από τη γνωστή πολιτική του “ρεαλισμού”. Άλλωστε αυτό αποδείχθηκε και στην περίπτωση του σχεδίου Ανάν, όταν η ηγεσία πήρε απόφαση υπέρ του “ναι”, αλλά όταν έγινε δέκτης των αντιδράσεων της μεγάλης μάζας του κόμματος κατά του σχεδίου, υποστήριξε το “Όχι”. Αλλά μόνο για να τσιμεντώσει το “Ναι”(Δημήτρης Χριστόφιας).

Η περίοδος συνεργασίας με το ΔΗΚΟ και της συγκυβέρνησης με τον Τάσσο Παπαδόπουλο, χρησιμοποιήθηκε απλώς ως περίοδος προετοιμασίας, προκειμένου να επιχειρηθεί το μεγάλο άλμα προς την εξουσία, την επόμενη πενταετία. Ακόμη και στην περίοδο συνεργασίας, με ένα αυθεντικό εκπρόσωπο της “απορριπτικής σχολής”, φρόντιζε το ΑΚΕΛ, να διαφοροποιείται, ή να ασκεί πιέσεις στον Πρόεδρο, ώστε να βάζει νερό στο κρασί του και να ευνουχίζει τη διεκδικητική πολιτική του. Πάμπολες περιπτώσεις υπαναχωρήσεων του Τάσσου, ή αμφιλεγόμενων τοποθετήσεων του, υπήρξαν “προϊόν” παρεμβάσεων και πιέσεων του ΑΚΕΛ.

Σήμερα, η ηγεσία του ΑΚΕΛ, δεν μετέβαλε ιώτα από τη διαχρονική φιλοσοφία της στο εθνικό θέμα. Η επαναπροσέγγιση, η στήριξη της διαδικασίας των διακοινοτικών συνομιλιών, η μετά πάθους υποστήριξη στη διζωνική ομοσπονδία και πολλά άλλα, δημιουργούν εικόνα πλήρους σχεδόν σύμπλευσης με την πολιτική της κυβέρνησης και του Δημοκρατικού Συναγερμού. Προσφέρθηκε, χωρίς ενδοιασμούς, στήριξη στο κοινό ανακοινωθέν Αναστασιάδη-Έρογλου και στον διάλογο που άρχισε. Το ψευδοεπιχείρημα “στηρίζουμε τη διαδικασία, όχι τον Αναστασιάδη”, δεν μπορεί να πείσει. Απλώς προσφέρεται ως χάπι στους ψηφοφόρους του κόμματος, πως τάχατες δεν συμπλέουν πλήρως με τον ΔΗΣΥ.

Η σύμπλευση στο κύριο, στη φιλοσοφία, είναι πλήρης. Στις λεπτομέρειες, υπάρχουν κάποιες διαφορές, οι οποίες και αυτές, προσφέρονται ως τεχνητό δείγμα διαφοροποίησης, απλώς για να μην προκαλούνται οι ψηφοφόροι είτε της μίας, είτε της άλλης παράταξης.

Είναι ενδεικτική και επίκαιρη η πλήρης ταύτιση, όσο αφορά το τελευταίο θέμα που προέκυψε, με το “μάθημα της ομοσπονδίας”. Υπάρχει ένθερμη υποστήριξη από το ΑΚΕΛ, και κάποιες δηλώσεις στελεχών, διερωτάται κανείς, κατά πόσο προέρχονται από στελέχη του Δημοκρατικού Συναγερμού, και όχι του ΑΚΕΛ. Το πλέον παράδοξο, είναι το γεγονός πώς η Αριστερά, συμμετέχει σε ένα παιγνίδι, στο οποίο διευθυντές της “ορχήστρας”, είναι δυτικές δυνάμεις. Αγγλικής έμπνευσης η λύση της διζωνικής, αγγλοαμερικανικής έμπνευσης είναι τα σεμινάρια επαναπροσέγγισης, το ίδιο και το σχέδιο Ανάν, και ακόμη, ο άνθρωπος που πρώτος μεθόδευσε την προώθηση της διζωνικής ομοσπονδίας, ήταν ο Γλαύκος Κληρίδης.

Περίεργη η συνταύτιση της Αριστεράς με δυτικών εμπνεύσεων μεθοδεύσεις, και με πολιτικές τις οποίες πρώτος ανέδειξε ο Δημοκρατικός Συναγερμός. Κάποια στιγμή, κάποιος ηγέτης του ΑΚΕΛ, θα πρέπει να δώσει καθαρές εξηγήσεις στους ψηφοφόρους του κόμματος και ευρύτερα στον κυπριακό λαό για τις αντινομίες που παρατηρούνται…

ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ
Ποιος περιπαίζει ποιον;

Όταν μας λέγει ο Ανδρέας Μαυρογιάννης, ότι “το αναβαθμισμένο διεθνές ενδιαφέρον” για το Κυπριακό, δεν φθάνει και δεν διοχετεύεται στο τραπέζι των συνομιλιών, δικαιούμαστε να διερωτηθούμε: Εκείνοι όλοι οι φίλοι του Πρόεδρου, από τον Μπάιντεν μέχρι την Μέρκελ και από τον Γιούνγκερ μέχρι τον Κάμερον, πού βρίσκονται; Ποιος περιπαίζει ποιον; Εκείνοι τον Πρόεδρο, ή ο Πρόεδρος εμάς;

Βίντεο

Μόνιμα