Antistasi

Κάποιος άνθρωπος, επισκέφθηκε ένα φίλο του ο οποίος ήταν γλύπτης. Παρατηρώντας ένα πολύ ωραίο αγαλματίδιο που υπήρχε σε μια γωνιά του εργαστηρίου του και το οποίο δεν ήταν εκεί πριν λίγο καιρό που είχε επισκεφθεί ξανά το φίλο του, ρωτάει: «καλά, εδώ υπήρχε ένα μεγάλο κομμάτι πέτρας, πρώτη ύλη για τη δουλειά σου, το αντικατέστησες μ’ αυτό το άγαλμα για να εξωραϊσεις το χώρο;», και ο γλύπτης του απαντάει: «όχι, μέσα σε κείνο το κομμάτι της πέτρας, υπήρχε αυτό το άγαλμα που βλέπεις, αλλά εσύ δεν το έβλεπες. Αφαίρεσα λοιπόν το περιττό υλικό που υπήρχε γύρω του για να μπορέσεις να το δεις και συ».

Αυτό το θείο έργο της «αποκάλυψης» του ιδιάζοντα λόγου κάθε υπαρκτού και του λόγου της σχέσης των υπαρκτών, δηλαδή της κοσμικής αρμονίας, ώστε αυτή να γίνεται εμπειρικά αισθητή και αντιληπτή  από το σύνολο των ανθρώπων, οι οποίοι δεν έτυχαν του «αγγίγματος της μούσας», είναι μια αληθινή προσφορά της τέχνης προς την ανθρωπότητα.

Όταν όμως η ζωή του καλλιτέχνη απάδει προς την αρμονία και τις αξίες που αυτός αποκαλύπτει, αυτομάτως  αυτός υποβιβάζεται από το επίπεδο του καλλιτέχνη στο επίπεδο του καλού «αποκωδικοποιητή».

Σας έχω ακούσει πολλές φορές κύριε Μίκη Θεοδωράκη να μιλάτε για τους αγώνες σας και για τις διώξεις που υπέστητε για την «αποκατάσταση της Δημοκρατίας». Εγώ δεν υπήρξα βέβαια λαϊκός αγωνιστής, όμως  εξ’ όσων γνωρίζω, το πραγματικό λαϊκό ήθος που εκφράζεται από αγωνιστές ιδεωδών και αξιών, επιβάλει ταπεινοφροσύνη. Οι πραγματικοί λαϊκοί αγωνιστές του ’21 για παράδειγμα, ποτέ δε μίλησαν για όσα έκαναν για την Ελλάδα ή τις αναμφίβολα άδικες διώξεις που υπέστησαν και μάλιστα από ανθρώπους «ελεγχόμενου»  πατριωτισμού και ηθικής υπόστασης Το αντίθετο μάλιστα, θεωρούσαν πάντα ότι αυτό που πρόσφεραν στην Πατρίδα, ήταν πολύ λιγότερο από αυτό που είχαν υποχρέωση. Ποτέ δεν υπερηφανεύθηκαν για τίποτε.

Ειλικρινά κύριε δεν μπορώ να αντιληφθώ τι ακριβώς είχατε στο μυαλό σας, όταν ποζάρατε με περισσό κομπασμό (έτσι το είδα εγώ τουλάχιστον), ανάμεσα στο Γιώργο Παπανδρέου και τον Ταγίπ Ερντογάν. Ανάμεσα δηλαδή στον πρωθυπουργό μιας χώρας διαχρονικό δυνάστη και δήμιο του Ελληνισμού, που σήμερα μας απειλεί με πόλεμο και όχι μόνον και τον πρωθυπουργό που κατέστρεψε την Ελλάδα και υφιστάμεθα  όλα αυτά που βιώνουμε.

Πως μετά από αυτή τη στάση που επιδείξατε στη φωτογράφιση, ιδρύετε ιδεολογικές κινήσεις για το ξεσηκωμό των Ελλήνων;

Πως στέλνετε επιστολές διαπρύσιου πατριωτικού περιεχομένου στο κ. Λάκη Λαζόπουλο για να τις διαβάσει από το «Τσαντίρι»;

Πως εκπέμπετε «παλικαρίσια» τηλεοπτικά διαγγέλματα από το σαλόνι του σπιτιού σας με τις πυτζάμες, προς τις σκοτεινές δυνάμεις που θέλουν να σας εξοντώσουν για την «νέο-αντιστασιακή» σας δράση;

Δεν ξέρω αν υπάρχουν Έλληνες που θα ήθελαν σήμερα να σας ευχαριστήσουν για ό,τι κάνατε για την  παλινόστηση της «Δημοκρατίας» της μεταπολίτευσης (τη δημοκρατία των εργολάβων, κατ’ εμέ), η οποία τόσα δεινά επέφερε στην πατρίδα μας. Εγώ πάντως όχι. Στ’ αλήθεια όχι.

Λυπάμαι ειλικρινά που από όλα τα δεινά της ανθρωπότητας και του Ελληνισμού, αυτό που ενέπνευσε το ταλέντο σας περισσότερο απ’ όλα, ήταν το «Μαουτχάουζεν».

Λυπάμαι ειλικρινά, που το Ελληνικό Ολοκαύτωμα της Μικράς Ασίας (ένα αληθινό ολοκαύτωμα) δε στάθηκε ικανό για να σας εμπνεύσει, ούτε μια νότα.

Λυπάμαι που δεχτήκατε το βραβείο « Ιπεκτσί» του «αριστερού» εκδότη της «Μιλιέτ» (σύμφωνα με τον Ν. Σαρρή: “τουρκοεβραίου donme  εκπρόσωπου του πολιτικοστρατιωτικού κατεστημένου της Τουρκίας”), και «κολλητό» φίλο του επίσης «αριστερού» Μπουλέντ Ετσεβίτ, σφαγέα της Κύπρου. Σε περίπτωση δε που δεν το γνωρίζετε σας πληροφορώ ότι: Σε άρθρο του, στις 16 Ιουνίου του 1976, ο Ιπεκτσί εκθείαζε την εισβολή στην Κύπρο και την θεωρούσε νόμιμη, μάλιστα θεωρούσε ότι είχε αργήσει να πραγματοποιηθεί, ενώ για τα γεγονότα (έτσι ονόμαζε την εισβολή) στην Κύπρο έγραφε “πως έδειξαν ότι Τούρκοι και Έλληνες δεν μπορούν να ξαναζήσουν μαζί και το μέτρο που πρέπει να παρθεί για να αποφευχθούν όλοι οι κίνδυνοι πολέμου είναι η πραγματοποίηση μιας γεωγραφικής ομοσπονδίας στο νησί”.

Λυπάμαι ειλικρινά που γενοκτονίες όπως αυτές των Αρμενίων, της Καμπότζης και της Ρουάντα και τόσες άλλες, άφησαν «ασυγκίνητα» τα καλλιτεχνικά σας φίλτρα.

Δε θα κρίνω εγώ κύριε, κατά πόσον «εστί άξιος ο δημιουργός του άξιον εστί » ή απλά υπήρξε ένας καλός «αποκωδικοποιητής». Απλά μαζί με την καλλιτεχνική  δημιουργία καλό είναι να γνωρίσουν οι Έλληνες και τις υπόλοιπες δράσεις της ζωής του καλλιτέχνη και ο χρόνος και η ιστορία θα δείξουν.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΟ

Βίντεο

Μόνιμα