Antistasi

Οργιάζει η παραπληροφόρηση στον κατευθυνόμενο δυτικό τύπο και αναπαράγεται άκριτα και από τον εγχώριο σχετικά με τα γεγονότα στη Συρία για τα οποία αποδίδεται αποκλειστικά ευθύνη στο καθεστώς Μπασάρ Αλ Ασσάντ. Με λίγα λόγια αποδίδεται η διένεξη στη Συρία ως μια διαμάχη μεταξύ του λαού της και του καθεστώτος Αλ Ασσάντ για την ανατροπή της Μπααθικής δικτατορία και την εγκαθίδρυση δυτικού τύπου δημοκρατίας.

Φυσικά τα πράγματα πόρρω απέχουν από του να είναι έτσι. Η διένεξη στην πραγματικότητα είναι μεταξύ ενός κοσμικού καθεστώτος δικτατορικού μεν, αλλά με σύγχρονες για τα αραβικά δεδομένα, δομές και αρκετά ανεκτικού για τις θρησκευτικές μειονότητες λόγω του ότι το καθεστώς Μπαάθ εμφορείται από την ιδεολογία του αραβικού εθνικισμού και στηρίζεται στη θρησκευτική σέχτα των Αλαουιτών, η οποία είναι η πλέον φιλελεύθερη, κοσμική και προοδευτική σέχτα του Ισλάμ, και των φανατικών ισλαμιστών Ουαχαμπιτών από την άλλη.

Στην αρχή της εξέγερσης, πριν από 16 μήνες, όπως ανέφεραν και τα δυτικά πρακτορεία ειδήσεων, οι εξεγερμένοι δεν απολάμβαναν της υποστήριξης πέραν του 20% του Συριακού λαού παρότι οι Σουνίτες στη Συρία αποτελούν το 70% – 75% του πληθυσμού (εκ των οποίων 9% Κούρδοι). Η πλειοψηφία του λαού υποστήριζε το Μπααθικό Καθέτως γιατί αυτό του εξασφάλιζε ένα επίπεδο διαβίωσης ελευθερίων και ανεξιθρησκίας, τα οποία για τα δεδομένα της Δύσης είναι υποτυπώδη, ωστόσο ήταν απείρως πιο μπροστά από τα αντίστοιχα επίπεδα των σκοταδιστικών μοναρχικών σουνιτικών καθεστώτων, τα οποία υποστηρίζουν τους εξεγερμένους.

Στην πορεία της εξέγερσης οι εξεγερθέντες προτάσσοντας τον θρησκευτικό φανατισμό, ο οποίος είναι και ο ισχυρότερος όλων, και λαμβάνοντας τεράστια βοήθεια από τα Σουνιτικά αραβικά καθεστώτα και τις δυτικές μυστικές υπηρεσίες, πέτυχαν να φέρουν με το μέρος τους την πλειοψηφία των αράβων σουνιτών της Συρίας, δηλαδή περίπου 50% του Συριακού Λαού. Σ’ αυτό το στάδιο και λόγω ακριβώς αυτών των χαρακτηριστικών η εξέγερση είχε λάβει χαρακτήρα ανοικτού εμφυλίου πολέμου με εμφανή ωστόσο την εμπλοκή και ξένων φανατικών μουσουλμάνων μαχητών της Τζιχάτ, στο πλευρό των εξεγερμένων.

Η προοπτική επικράτησης των εξεγερθέντων είναι εφιαλτική, τόσο για τις θρησκευτικές και εθνικές μειονότητες της Συρίας (10% Χριστιανοί, 12-15% Αλαουσίτες, 3-5% Δρούζοι, οι οποίοι εξισλαμισμένες Αραμαίοι, 1-3% Σιίτες και Ισμαηλίτες, Κούρδοι, 1% Ασσύριοι και μερικές δεκάδες χιλιάδες Αραμαίοι, οι οποίοι αποτελούν τα κατάλοιπα του αυτόχθονος προαραβικού λαού που κατοικούσαν στη Συρία). Αλλά και για τις γειτονικές χώρες και ιδιαίτερα για την Κύπρο. Ενδεχόμενη επικράτηση των εξεγερθέντων σημαίνει ότι η Αλκάιντα θα βρίσκεται στις ακτές της Μεσογείου και γενικότερα οι φανατικοί ισλαμιστές, μετά και τις εξελίξεις της αραβικής Ανατολής, θα περικυκλώσουν την Κύπρο από τέσσερις πλευρές, ενώ θα δημιουργηθεί και τεράστιο ανθρωπιστικό πρόβλημα λόγω του σφαγιαμού των θρησκευτικών και εθνικών μειονοτήτων και του εξ’ αυτού προσφυγικού κύματος που θα κατακλύσει την Ευρώπη και πρώτα πρώτα την Κύπρο.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων πρέπει να τονισθεί ότι εμείς ως Έλληνες εθνικιστές της Κύπρου καμία συμπάθεια δεν νιώθουμε προς τριτοκοσμικά καθεστώτα τύπου Μπααθ. Είναι έξω από την κουλτούρα και τα ιδανικά μας. Πέραν τούτου και κυρίως επειδή το καθεστώς Μπαάθ κρατάει ανοικτή την ακτοπλοϊκή γραμμή Λατάκειας – κατεχομένης Αμμοχώστου ενισχύοντας με τον τρόπο αυτό το Τουρκικό κατοχικό καθεστώς. Ωστόσο είναι επιβεβλημένη γεωστρατηγική να γίνει μια στάθμιση συμφερόντων.

Αυτή τη στιγμή που ο Κυπριακός Ελληνισμός να έχει επιλέξει μεταξύ της ήπιας πρόσκαιρής εχθρότητας που συγκυριακά επιδεικνύει προς την Κύπρο το καθεστώς Μαάθ και ενός μόνιμου φανατισμένου και μισαλλόδοξου εχθρού όπως είναι οι φανατικοί Ισλαμιστές εξεγερμένοι, οι οποίοι παντί τρόπω και με την πρώτη ευκαιρία θα υποστηρίξουν τους ομοθρήσκους τους Τούρκους. Συγκεκριμένα το Μπαάθ έκανε στροφή τα τελευταία χρόνια προς την Τουρκία λόγω της διπλής επίθεσης που ασκείται από το Ισλάμ και τα υψώματα Γκολάντ και το θέμα  του Λιβάνου και της Τουρκίας για το Κουρδικό θέμα επέλεξε την Τουρκία θεωρώντας αυτή ως λιγότερο επικίνδυνο εχθρό από το Ισραήλ. Είναι στα πλαίσια της στροφής αυτής που άνοιξε την ακτοπλοϊκή γραμμή Λατάκειας – κατεχομένης Αμμοχώστου. Δεν πρέπει επ’ ουδενί λόγο να παραγνωρίζεται ότι αυτή η σύμπλευση είναι πρόσκαιρη διότι υφίστανται ισχυροί γεωπολιτικοί παράγοντες οι οποίοι καθιστούν τις δυο αυτές χώρες εχθρούς στο διηνεκές. Αυτό είναι το θέμα της κατοχής από την Τουρκία του Συριακού εδάφους της Αλεξανδρέτας και η κατακράτηση από την Τουρκία, με φράγματα, του μεγάλου μέρους των νερών του Τίγρη και Εφράτη, οι οποίοι αποτελούν την κύρια εάν όχι τη μοναδική πηγή ζωής για όλη τη Μέση Ανατολή.

Φυσικά τα πιο πάνω ισχύουν όταν στη διακυβέρνηση της Συρίας ευρίσκονται κοσμικά καθεστώτα που νοιάζονται για το συμφέρον της χώρας. Δεν ισχύουν ποσώς εάν στην εξουσία ανέλθουν οι φανατικοί ισλαμιστές, οι οποίοι θέσουν ως στόχο την αναβίωση του ισλαμικού χαλιφάτου κατά τα πρότυπα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Συμπέρασμα: Για άλλη μια φορά η έλλειψη εθνικής στρατηγικής κατέστησε ένα γεωπολιτικό μας σύμμαχο και εχθρό της Τουρκίας, σύμμαχο της Τουρκίας και απειλεί να αναβιώσει το Ισλαμικό Οθωμανικό χαλιφάτο το οποίο θα περικυκλώσει τον τόπο και θα απειλήσει με αφανισμό το λαό μας.

Οδυσσέας Διομήδους

Κίνημα Ελληνικής Αντίστασης

Τομέας Ιδεολογικού Αγώνα

Βίντεο

Μόνιμα