Antistasi

Οι νέες Γεωπολιτικές εξελίξεις στη Μεσόγειο Θάλασσα και

Η Κύπρος ξανά έπαλξη του Ελληνισμού.

– Μια απάντηση στην οικονομική κρίση και την πολιτική σήψη –

10 Νοεμβρίου 2011, ώρα 6.30 μ.μ.

Ξενοδοχείο «Διόνυσος».

 

Λάρισα ΕΛΛΑΣ

«Η ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ αναβάθμισης Ελλάδας – Κύπρου

-Επιτακτική ή ανάγκη αναζωπύρωσης θεσμών και αξιών του Ελληνισμού-

Τις περισσότερες φορές οι ιστορικές συγκυρίες επιβεβαιώνουν την θέση των πατριωτικών δυνάμεων ότι η ιστορία και ιστορική διαδρομή δεν διέπονται από μηχανιστικούς και μανιχαϊστικούς κανόνες, όπως πιστεύουν Μαρξιστές και οι Φιλελεύθεροι, αλλά διέπονταν από το βασικό κανόνα του ιστορικώς απρόβλεπτου και της ιστορικής νομοτέλειας των επιτακτικών αγώνων προς επίτευξη κάποιου σκοπού. Το πιο πάνω θεώρημα επιβεβαιώνεται περίτρανα από τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και ειδικότερα στην Κυπριακή ΑΟΖ. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί πριν από μερικά χρόνια ότι η Κύπρος, το αδύναμο θύμα στα αδηφάγα σαγόνια της Τουρκίας, θα γινόταν το αντικείμενο του ενδιαφέροντος των μεγάλων δυνάμεων παγκόσμιας εμβέλειας λόγω των ενεργειακών κοιτασμάτων της περιοχής. 

Για πολλές δεκαετίες η επιχειρηματολογία και η πρακτική των δυνάμεων του ενδοτισμού σε πανελλήνια κλίμακα, περιστρεφόταν και άπτετο της κατάδειξης των γεωστρατηγικών αδυναμιών της μικρής Κύπρου, η οποία αποτελεί μια ολιγάνθρωπη Ελληνική και Χριστιανική νήσο – σφήνα μέσα σ΄ένα εχθρικό Μουσουλμανικό πέλαγος, το οποίο οριοθετείται από την Ασία και την Αφρική. Προκεχωρημένο φυλάκιο της Ευρώπης και του Ελληνικού Πολιτισμού στο σημείο αυτό του πλανήτη, αλλά και αβύθιστο αεροπλανοφόρο στην υπηρεσία των ισχυρών της γης για τον έλεγχο των πετρελαίων της Μέσης Ανατολής. Για το λόγο αυτό πρέπει, κατά τους θιασώτες του ενδοτισμού, να είναι συνεχώς υπό την προστασία, βλέπε καταδυνάστευση, των πάσης φύσεως επιβουλών των εχθρών της προκειμένου να επιβιώσει ο Ελληνισμός της, έστω και χωρίς αξιοπρέπεια, έστω και με περιορισμένη κυριαρχία. Είναι στα πλαίσια αυτά που το Ζυριχικό κατεστημένο της Κύπρου, αυτή η κορωνίδα του ενδοτισμού και της προδοσίας από τις απαρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας, προπαγανδίζουν τον συμβιβασμό με τους Τούρκους και τους Άγγλους και μεθοδεύουν μετά το 1974 μια λύση νομιμοποίησης των τετελεσμένων της εισβολής και της κατοχής, όπως ήταν το σχέδιο Ανάν. Βεβαίως όλοι αυτοί οι λινοβάμβακοι, φραγκολεβαντίνοι κήρυκες του ενδοτισμού  αγνοούν το θεμελιώδες αξίωμα του Ελληνισμού ότι δηλαδή ο Έλληνας χωρίς ψωμί ζει, χωρίς αξιοπρέπεια ποτέ, διότι αυτοαναιρείται ως Ελληνική φύση. 

Η πιο πάνω θεώρηση του ενδοτισμού,  όπως και κάθε άλλη θεώρηση η οποία στηρίζεται στο αμετάβλητο των ιστορικών δεδομένων εις το διηνεκές, σφάλλει και το σφάλμα της αποδεικνύεται από γεγονότα τα οποία επιβεβαιώνουν τον βασικό κανόνα του ιστορικώς απρόβλεπτου. Δηλαδή το γεγονός ότι, συνεπεία  κυρίως δικών μας λαθών και ενδοτικών συμπεριφορών, είμαστε σήμερα αδύναμοι αυτό δεν σημαίνει ότι θα είμαστε αδύναμοι και αύριο. Τα ενεργειακά αποθέματα της Κυπριακής ΑΟΖ, ορθά αξιοποιούμενα προσφέρουν ένα πολύ σημαντικό υπόβαθρο υπέρβασης της αδυναμίας μας και ισχυροποίησης των αντιστάσεών μας διπλωματικών,  στρατιωτικών και πολιτικών. Το προνόμιο της στρατηγικής μας θέσης αναβαθμίζεται ακόμα περισσότερο λόγω του διεθνούς ενδιαφέροντος για τα αποθέματα αυτά. Η ύπαρξη της Κ.Δ.  την καθιστά τον μόνο δικαιούχο των ενεργειακών κοιτασμάτων της ΑΟΖ και συνεπώς τον μόνο διαπραγματευτή με τις ενδιαφερόμενες μεγάλες δυνάμεις και τους ενεργειακούς κολοσσούς. Αυτό καθιστά την Τουρκία για πρώτη φορά, από επικυρίαρχο της Κύπρου και επίβουλο του ελληνικού μητροπολιτικού χώρου, σε όμηρο της Κύπρου. 

Το Κυπριακό πρόβλημα, ήταν ανέκαθεν γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό. Οι Δυτικές δυνάμεις, οι οποίες ήλεγχαν την περιοχή, ήθελαν την Κύπρο άρρηκτα συνδεδεμένη με το Δυτικό στρατόπεδο. Η αδέσμευτη πολιτική ωστόσο της πολιτικής ηγεσίας, έθετε υπό αμφισβήτηση την σύνδεση αυτή. Αυτό το κατάλαβε κατά την δεκαετία του 60 ο Γεώργιος Παπανδρέου και με την πολιτική της Ενώσεως, να συνδέσει την Κύπρο με το Δυτικό στρατόπεδο συνέδεε ταυτόχρονα τα Δυτικά συμφέροντα με τους προαιώνιους πόθους του Ελληνισμού: Την Ένωση της Κύπρου με την Μητέρα Ελλάδα. Μετά την αποτυχία της πολιτικής αυτής, για λόγους που δεν είναι του παρόντος, ο ρόλος του τοποτηρητή των Δυτικών συμφερόντων περιήλθε στην Τουρκία. 

Σήμερα τα γεωπολιτικά δεδομένα αλλάζουν άρδην. Μετά την άνοδο στην εξουσία στην Τουρκία των Ισλαμιστών του Ερτογάν, την ρήξη του με το φιλοδυτικό Κεμαλικό κατεστημένο και τη στροφή της εξωτερικής πολιτικής προς Ανατολάς με στόχο την αναβίωση του Οθωμανικού Χαλιφάτου, η Τουρκία από τοποτηρητής των δυτικών συμφερόντων, καθίσταται αντίπαλος για τα συμφέροντα αυτά. Την γεωπολιτική αυτή ευκαιρία καλείται να αδράξει η Κ.Δ., και ο Ελληνισμός ευρύτερα, με καταλύτη τα ενεργειακά αποθέματα. 

Μια πολύ σημαντική παράμετρος με το πιο πάνω αποτελεί η ρήξη της Τουρκίας με το Ισραήλ και φυσικά με το όπου γης Σιωνιστικό λόμπυ. Το Ισραήλ αποτελεί χώρα παραλιών η οποία στερείται στρατηγικού βάθους. Μια εχθρική Τουρκία στα νώτα του, συνιστά γι΄αυτό θανάσιμο κίνδυνο ύπαρξής του, δεδομένης της κατά μέτωπο απειλής από το Αραβικό μέτωπο και το Ιράν. Μοναδική διέξοδος στρατηγικού βάθους  αποτελεί γι΄αυτό η Κύπρος και η Κρήτη. Είναι βέβαιο ότι για όσο χρόνο έχουν έτσι τα πράγματα, δεν είναι  ανεχτός για το Ισραήλ ο στρατηγικός έλεγχος της Ανατολικής Μεσογείου από μια εχθρική γι΄αυτό Τουρκία. Ο Ελληνισμός οφείλει να εκμεταλλευτεί το νέο αυτό δεδομένο και να το εντάξει σε μια εθνική στρατηγική πολιορκίας της Τουρκίας η οποία θα την περιορίσει σε μια χώρα περίκλειστη, χωρίς έξοδο στις θάλασσες και θα την αναγκάσει να αντιδράσει σπασμωδικά, ερχόμενη σε συγκρουσιακή αντίθεση τόσο με το Ισραήλ, όσο και με τα συμφέροντα  των Μεγάλων που επιδεικνύουν ενδιαφέρον για την περιοχή. Αυτό μεσοπρόθεσμα, και βοηθούσης της αμυντικής και διπλωματικής μας επάρκειας, μπορεί να οδηγήσει στην απελευθέρωση της Κύπρου και στην άρση της επιβουλής στο Αιγαίο και τη Θράκη. Κάτι αντίστοιχο δηλαδή μ΄αυτό που έγινε στους Βαλκανικούς Πολέμους όπου η πολιτική αξιοποίηση του εχθρικού περίγυρου της Τουρκίας οδήγησε στον διπλασιασμό του Ελληνικού Κράτους. Η Τουρκία παραμένει βασικά στην γεωπολιτική της διάσταση μια ηπειρωτική δύναμη σε αντίθεση με την Ελλάδα η οποία αποτελεί μια θαλάσσια δύναμη και είναι γνωστό ότι πάντοτε στην Ιστορία η διαμάχη μιας ηπειρωτικής δύναμης με μια θαλάσσια δύναμη οδηγεί στην επικράτηση της θαλάσσιας δύναμης, εάν βεβαίως η δύναμη αυτή αξιοποιήσει όλα τα γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα και τα καταστήσει πολλαπλασιαστές ισχύος. Ο Ελληνισμός καλείται ν΄αποδείξει αν είναι άξιος να εκμεταλλευτεί τα γεωστρατηγικά του πλεονεκτήματα ξεπερνώντας την κρίση και την παρακμή και προσδίδοντας στον εαυτό του το ρόλο του που του έχουν τάξει η ένδοξη ιστορία και το πεπρωμένο του έθνους. 

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ  ΚΡΙΣΗ

ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΗΨΗ 

Το Ελληνικό πρόβλημα, και στην Ελλαδική όσον και στη Κυπριακή διάσταση, σε ότι αφορά και τις διεθνείς αλλά κυρίως τις εσωτερικές πτυχές, είναι πρόβλημα εθνικής ανεξαρτησίας δηλαδή αυθύπαρκτης πορείας στο διεθνές-πολιτικό γίγνεσθαι. Είναι δηλαδή άρση της διαχρονικής, από καταβολής Ελληνικού κράτους, κατάστασης ξενοκρατίας, μισελληνισμού και υποτέλειας των πλείστων Ελληνικών και Κυπριακών Κυβερνήσεων. Αυτό πολύ χαρακτηριστικά το ανέδειξε ο μελετητής Κυριάκος Σιμόπουλος στο ομότιτλο βιβλίο του. 

Εν ολίγοις καθίσταται,  πασιφανέστατο ότι ο τρόπος αξιοποίησης από τον Ελληνισμό των νέων στρατηγικών πλεονεκτημάτων και υπέρβασης της πολιτικής και οικονομικής και κοινωνικής παρακμής είναι μια ηθική, αναίμακτη επανάσταση των πρωτοπόρων πατριωτικών τμημάτων του Ελληνισμού. Μια επανάσταση ηθική, αρχών και αξιών, αποκατάστασης και εξορθολογισμού θεσμών, δικαιοσύνης και κάθαρσης, αξιοκρατίας και ανάτασης, ένα νέο Γουδί το οποίο θα οριοθετήσει και θα σηματοδοτήσει μία νέα εκκίνηση του Ελληνισμού, τώρα που συμπληρώνεται η εκατονταετία από τους Βαλκανικούς πολέμους οι οποίοι απελευθέρωσαν την Ήπειρο, την Μακεδονία, τη Θράκη και τα νησιά του Αιγαίου και έβαλαν τις βάσεις για να καταστεί, παρολίγον πραγματικότητα το όνειρο της μεγάλης ιδέας. Εκατόν χρόνια πριν, μεγάλοι Έλληνες διανοητές, όπως ο Περικλής Γιαννόπουλος και Ιωνάς Δραγούμης. Ποιητές όπως ο Κωστής Παλαμάς και σατιρικοί όπως ο Γεώργιος Σουρής, επεσήμαναν τα ίδια ακριβώς προβλήματα και αδιέξοδα  που παρουσιάζονται και σήμερα και τότε είχε επέλθει η χρεωκοπία το 1893, ο ατυχής πόλεμος του 1897 και ο διεθνής οικονομικός έλεγχος της Ελλάδος το 1898 ο οποίος έληξε το 1973. Και τότε η πατρίδα ήταν καθημαγμένη και τότε οι πολιτικάντηδες της εποχής πρέσβευαν την θεωρία της μικράς και εντίμου Ελλάδος, κάτι αντίστοιχο με το μετέπειτα «η Κύπρος είναι μακριά». 

Η Ιστορία κάνει κύκλους και όσοι δεν διδάσκονται απ΄αυτήν είναι καταδικασμένοι να κάνουν τα ίδια λάθη. Σχεδόν 200 χρόνια μετά την παλιγγενεσία βρισκόμαστε ως έθνος και πάλιν στις ίδιες συνθήκες σήψης και παρακμής που επεσήμαινε ο Περικλής Γιαννόπουλος την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα. Βροντώδης ακούγεται η φωνή του σήμερα: «Ελληνική Φυλή τι σκούζεις, Μπήκαν λύκοι στο μανδρί. Ας σου βαστάει έμπα μέσα και διώχτους. Πάψετε παλιόγριες τα μοιρολογήματα  και πιάστ’ το σπαθί». Ο Ελληνισμός τότε έλαβε το απελευθερωτικό λάβαρο και σε μια δεκαετία ανάτασης, ξεριζώνοντας τα σαπρόφυτα της σήψης και της παρακμής αντίκρισε στις 21 Αυγούστου 1921 από τα υψώματα του Καλε-Γκρότο, νικητής και τροπαιούχος τα πρώτα σπίτια της Άγκυρας, ενώ ακριβώς ένα χρόνο πριν τον Αύγουστο το 1920, οι προφυλακές της στρατιάς της Θράκης έφταναν στην γραμμή της Τσαταλτζάς, 30 μόλις χιλιόμετρα από την Πόλη των Κωνσταντίνων, όπου όταν είχε διαύγεια αντίκριζαν τους Τρούλους της Αγ. Σοφιάς. 

Σήμερα όλα αυτά όχι μόνο αποτελούν μακρινό παρελθόν αλλά η συνείδηση της Ελληνικής νεολαίας υφίσταται μια ύπουλη διάβρωση κατά την οποία όλα αυτά προπαγανδίζονται ως ιμπεριαλιστικά και φασιστικά. Τρεις δεκαετίες διαβρωτικής προπαγάνδας, δημιούργησαν μια νεολαία άνευρη και μαλθακή με απέχθεια προς την χειρωνακτική εργασία. Ζοφερό αποτέλεσμα η εξαφάνιση του παραγωγικού ιστού του έθνους, το οποίο από έθνος παραγωγών κατέστη έθνος καταναλωτικών κτηνών. Επειδή η νεολαία διδάχθηκε να θεωρεί ντροπή να λερώσει τα χέρια της. Προφητική λοιπόν ακούγεται και πάλιν η φράση του Αρχηγού Γεωργίου Γρίβα Διγενή «ένα έθνος αξίζει όσο αξίζει η νεολαία του». 

Επιχειρείται τις τελευταίες δεκαετίες, εντέχνως και δολίως να αντικατασταθούν στην συνείδηση των Ελληνοπαίδων οι πατροπαράδοτες αξίες και ιδανικά με νέες κιβδήλες αξίες και ψεύτικα ιδανικά όπως παγκοσμιοποίηση, Ευρώπη, Πολυπολιτισμός και Ευρωπαϊκή ιδέα, αντιρατσισμός, Τουρκολαγνία και τα συναφή. Στόχος η κατάργηση του Εθνικού κράτους των Ελλήνων και εδώ και στην Κύπρο, και την αντικατάσταση του από ένα καταναλωτικό πολτό χωρίς ρίζες, Ιστορία, πολιτισμό, τιμή και αξιοπρέπεια. Όλη αυτή η προπαγάνδα στηρίζεται στο δόγμα ότι είμαστε μικροί και αδύναμοι και έχουμε ανάγκη, υψηλών προστατών. 

Η ιστορία όμως όπως πάντοτε έχει τη δική της άποψη για τα γεγονότα και βάζει την δική της σφραγίδα και όρους αναδεικνύοντας τις πραγματικές νομοτέλειες και καταρρίπτοντας τα αντιιστορικά, καιροσκοπικά, ιδεολογήματα των εθνομηδενιστών  ταγών. Μια τέτοια ιστορική πρόκληση είναι η ανακάλυψη των ενεργειακών κοιτασμάτων στην Κυπριακή ΑΟΖ. Η αξιοποίηση της, εάν φυσικά γίνει από μια εμπνευσμένη ηγεσία του Ελληνισμού μπορεί να οδηγήσει στην στρατιωτική, οικονομική και κοινωνική ισχυροποίηση του Ελληνισμού, καταρρίπτοντας οριστικά το μύθο της, ψωροκώστενας και του Έθνους – Παρία. Από την άλλη η απογύμνωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η αποκάλυψη του μύθου της Ευρωπαϊκή αλληλεγγύης θέτει οριστικά στο περιθώριο το μεταεθνικό ιδεολόγημα του Ομόσπονδου Ευρωπαϊκού Κράτους. Αποκαθίσταται και πάλιν η πεποίθηση της προσήλωσης στις ρίζες και τα εθνικά ιδανικά. Ζητούμενο βεβαίως είναι η αγωνιστική κινητοποίηση του λαού προκειμένου να ανατραπεί το φαύλο κατεστημένο και να αναδειχθούν εθνικές ηγεσίες με όραμα οι οποίες θα αξιοποιήσουν τα γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα του Ελληνισμού. Το μήνυμα του Ίωνα Δραγούμη είναι και πάλιν καίριο έστω και εν παραφράσει. Οι Έλληνες δεν έχουν παρά ν΄ακολουθήσουν τον δρόμο της τιμής και του αγώνα, αλλιώς ας σαπίσουν μέσα στην παρακμή τους. 

Το ΚΕΑ πιστεύει  ακράδαντα ότι οι Έλληνες έχουν ήδη επιλέξει το δρόμο της τιμής και του αγώνα και πολύ σύντομα η παρακμή θα είναι παρελθόν. Μια νέα περίοδος ισχύος και ευημερίας ανατέλλει για τον Ελληνισμό. 

Τελειώνοντας θα ήθελα ακόμα μια φορά να χαιρετίσω και να ευχαριστήσω την πόλη της Λάρισας και τους φιλόξενους κατοίκους της, προπάντων αυτούς που είναι απόψε μαζί μας. Αυτής της πόλης που άνοιξε ζεστή και φιλόξενη αγκαλιά στους Κυπρίους  που βρήκαν εδώ καταφύγιο και ρίζωσαν μετά από τη λαίλαπα της Τουρκικής Εισβολής το 1974. 

Να υμνήσω και να τιμήσω όλους τους ήρωες που θυσιάστηκαν για την ελευθερία, την τιμή και την αξιοπρέπεια του έθνους. 

Ιδιαίτερη όμως αναφορά τιμής  ως Έλλην  Κύπριος πρέπει να κάνω για όλα τα παιδιά της ΕΛΔΥΚ που θυσιάστηκαν για να είμαι εδώ απόψε μαζί σας ζωντανός, Έλλην και ελεύθερος. 

Για τα παιδιά που πότισαν με το αίμα τους τη μαρτυρική γη της ιδιαίτερης μου πατρίδας.

ΚΡΙΝΟΣ  Ζ.  ΜΑΚΡΙΔΗΣ

Πρόεδρος

(Κίνημα Ελληνικής Αντίστασης)

Βίντεο

Μόνιμα