Δημήτρης Στεργιούλης: πρότυποΈλληνα Δασκάλου!
- Saturday, September 3, 2011, 12:39
- Εθνικισμός, Εκπαίδευση, ΠΕΡΙ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΝΕΩΝ
- 16 comments
ΜΑΤΑΙΩΣΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Του Δημήτρη Στεργιούλη
Επίτιμου Διευθυντή
2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου
«ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ»
Γεννήθηκα και έζησα τα παιδικά μου χρόνια στα Βραγκιανά των Θεσσαλικών Αγράφων, χωριό κακοτράχαλο και άγονο , δύσβατο και δυσπρόσιτο με τα σπίτια του σκορπισμένα σε πλαγιές και γούπατα, σε ραχούλες και ισιώματα, σε λαγκαδιές και ξέφωτα, σε λογγές και διάσελα.
Στο Σχολείο του χωριού μου έμαθα και τα πρώτα γράμματα σε καιρούς δύσκολους και χαλεπούς. Όταν γράφτηκα στην Πρώτη Δημοτικού , το Σεπτέμβρη του 1952, δεν είχαν συμπληρωθεί ούτε δύο χρόνια από τη λήξη του εμφύλιου σπαραγμού. Η φτώχεια και η δυστυχία μάστιζε το χωριό μου.
Κι όμως εκείνα τα δύσκολα , αλλά όμορφα μαθητικά χρόνια, τα αναπολώ με βαθιά συγκίνηση σήμερα. Νοσταλγικά θυμάμαι τη σχολική χρονιά 1956-1957, που ήμουν μαθητής της Πέμπτης τάξης στο Σχολείο της γενέτειράς μου. Ήταν η χρονιά που ήρθε νεοδιόριστος δάσκαλος στο χωριό μας, νεαρός στην ηλικία, λιγνός , καλοσυνάτος με βλέμμα σπινθηροβόλο και διαπεραστικό.
Εκείνος ο δάσκαλος μάς συνέπαιρνε με τη διδασκαλία του. Μιλούσε κατ’ ευθείαν στην ψυχή μας.. Κάθε ημέρα εύρισκε το χρόνο να μας κάνει Ιστορία και μας μιλούσε για τους προγόνους μας , τους ήρωες και τους μάρτυρες του έθνους μας. Μας μιλούσε με πάθος για τον Ελληνικό Κυπριακό Λαό που αγωνιζόταν ηρωικά την εποχή εκείνη μέσα από τις τάξεις της θρυλικής Ε.Ο.Κ.Α. για να αποτινάξει το ζυγό της αγγλοκρατίας.
Μας μιλούσε για το Μακάριο και τον Κυπριανό και τα μάτια του σπίθιζαν Τους προσομοίαζε με τον Παπαφλέσσα , τον Παλαιών Πατρών Γερμανό και το Γερμανό Καραβαγγέλη. Μας έκανε λόγο για το Διγενή και τα στήθη του φούσκωναν από περηφάνια. Ανδρούτσο της Κύπρου τον αποκαλούσε. Τα παλληκάρια της Ε.Ο.Κ.Α. τα παρομοίαζε με εκείνα του Κατσαντώνη, του Καραϊσκάκη και του Μπουκουβάλα, περίσημων και θρασυκάρδιων κλεφτών, που στα χρόνια της τουρκοκρατίας έδρασαν και στην περιοχή του χωριού μας.
Εκείνος ο δάσκαλος έφερε και το πρώτο ραδιόφωνο στο χωριό μας, που λειτουργούσε με μια μεγάλη μπαταρία . Το ραδιόφωνο το είχε εγκατεστημένο στο δωματιάκι που είχε το διδακτήριο του Σχολείου μας από κατασκευής προορισμένου για κατοικία του δασκάλου.
Το ραδιόφωνο εκείνο έσπασε την απομόνωση του χωριού μου. Μαθαίναμε τι γινόταν στον «έξω κόσμο», όπως έλεγαν οι συγχωριανοί μου. Αλλά δεν ήταν και λίγες οι φορές που χρησιμοποιήθηκε το ραδιόφωνο και ως ψυχαγωγικό μέσο για εμάς τα σχολιαρούδια.
Ο δάσκαλός μας γνώριζε τις ημέρες της εβδομάδας, αλλά και τις ώρες που το ραδιόφωνο θα έβαζε δημοτικά τραγούδια .Τότε άνοιγε το παράθυρο του δωματίου του, μεγάλωνε την ένταση του ραδιόφωνου , βγαίναμε στο προαύλιο πιανόμασταν χέρι-χέρι κι ο δάσκαλος μας μάθαινε να χορεύουμε στους ρυθμούς του Τσάμικου, του Καλαματιανού και του Συρτού.
Τα κλέφτικα τραγούδια συνέπαιρναν το δάσκαλό μας. «Είναι τραγούδια της λεβεντιάς και της παλικαριάς» μας έλεγε ∙ «είναι τραγούδια ηρωικά». Και δεν παρέλειπε να μας τονίζει κάθε φορά ότι ο τόπος μας γέννησε πολλούς ήρωες κι αν χρειαστεί θα ξαναγεννήσει άλλους τόσους κι ακόμα περισσότερους . .
Κάθε φορά που μιλούσε ο δάσκαλός για την Ιστορία μας, τους ήρωές μας και τους μάρτυρες της πίστης μας κρεμόμουν από τα χείλη του. Τα πατριωτικά του κηρύγματα με έθελγαν, τα απομνημόνευα με καταπληκτική ευχέρεια και εβδομάδες αργότερα ήμουν σε θέση να τα ανασύρω αυτολεξεί από τη μνήμη μου.
Και σήμερα ακόμη θυμάμαι αυτούσια ολόκληρα κομμάτια από τα πατριωτικά κηρύγματα του δασκάλου μου. Φαίνεται ότι η παρέλευση πενήντα δυο χρόνων δεν μπόρεσε να τα εξαλείψει από τη μνήμη μου.
Στις αρχές του Δεκέμβρη του ΄56 ο δάσκαλος μάς ανακοίνωσε ότι θα πρέπει το Σχολείο μας να γιορτάσει τη φετινή χρονιά την Εθνική Επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821 μεγαλοπρεπώς. Γι’ αυτό επιβάλλεται από τώρα να αρχίσουμε την προετοιμασία.
Θα ανεβάσουμε επί σκηνής δύο πατριωτικά θεατρικά έργα Το ένα έχει σχέση με τη μάχη της Αλαμάνας και το άλλο με το αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. Και χωρίς να χάσει χρόνο κάλεσε στην έδρα του το μαθητή της Στ΄ τάξης Σ.Μ. και του είπε. «Πάρε αυτό το βιβλίο και όπου συναντάς το όνομα «Διάκος» θα γράφεις στο τετράδιό σου το κείμενο που ακολουθεί. Θα σταματάς το γράψιμο όταν συναντάς άλλο όνομα και θα ξαναρχίζεις να γράφεις όταν συναντάς πάλι το όνομα «Διάκος» . Αυτόν τον τρόπο γραψίματος θα ακολουθήσεις από την αρχή μέχρι το τέλος του βιβλίου. Κάθισε τώρα και μέχρι αύριο το πρωί θα πρέπει να έχεις τελειώσει το γράψιμο και να φέρεις το βιβλίο στο Σχολείο».
Μετά ο δάσκαλος φώναξε το όνομά μου. Σηκώθηκα από το θρανίο και τον πλησίασα. « Εσύ θα υποδυθείς το Χάρτιγκ. Ό,τι είπα στο Σωτήρη. ισχύουν και για σένα . Εξηγήσεις και διευκρινίσεις δε χρειάζεσαι. Πάρε τώρα το βιβλίο και κάθισε»..
Σε δυο εβδομάδες είχαμε γράψει τους ρόλους μας. Στους μαθητές της Ε΄ και Στ΄ τάξης που δεν θα συμμετείχαν στα θεατρικά έργα ο δάσκαλος ανάθεσε ποιήματα. Η εντολή που μας έδωσε ρητή , άγραφος νόμος θα μπορούσε να πει κανείς. Θα έπρεπε μέσα στις διακοπές των Χριστουγέννων να μάθουμε «απ’ έξω και ανακατωτά» τους ρόλους μας.
Οι χριστουγεννιάτικες διακοπές τελείωσαν, το σχολείο άρχισε την επαναλειτουργία του, ο δάσκαλος μάς ανακοίνωσε ότι κάθε Δευτέρα-Τετάρτη και Παρασκευή και με το πέρας των μαθημάτων οι μαθητές της Ε΄ τάξης θα παραμένουν στο διδακτήριο για να κάνουμε τις πρόβα. Τις υπόλοιπες ημέρες της εβδομάδας θα παρέμειναν για πρόβα οι μαθητές της Στ΄.
Οι ημέρες περνούσαν. Φθάσαμε στα τέλη Φεβρουαρίου και με το δάσκαλό μας σε θέση σκηνοθέτη η θεατρική μας απόδοση ήταν καταπληκτική. Μπήκαμε στο Μάρτη και στην όλη διαδικασία είχαν εμπλακεί και οι γονείς μας, που έπρεπε να φροντίσουν για τις στολές που θα φορέσουμε.
Ξημέρωσε η 14η Μαρτίου 1957. Ξύπνησα πρωί και ετοιμάστηκα για το Σχολείο. Το σπίτι μου ήταν έξω από το χωριό στην τοποθεσία Μάντζερες και για να φτάσω στο Σχολείο χρειαζόμουν μισή και πλέον ώρα.
Πέρασα από την τοποθεσία Σταυρός κι εκεί περίμενα τα παιδιά που έμειναν στο συνοικισμό Ραΐνιστα. Κι όταν αυτά κατέφθασαν συνεχίσαμε την πεζοπορία μας για το Σχολείο. Σε λίγα λεπτά βρισκόμασταν στο εξωκλήσι του Αϊ-Νικόλα, ακριβώς απέναντι από το χωριό, οπότε άρχισε να χτυπά πένθιμα η καμπάνα του Αϊ-Δημήτρη.
Κοντοσταθήκαμε για λίγο για να σκεφτούμε ποιος χωριανός μας πέθανε . Επειδή ο καθένας μας έλεγε όποιο όνομα του κατέβαινε αντιληφθήκαμε ότι κάθε περαιτέρω σκέψη θα επιμήκυνε το χρόνο μετάβασής μας στο Σχολείο και υπήρχε πιθανότητα να φτάσουμε σ’ αυτό καθυστερημένα. Κι αν θα άρχιζε το μάθημα ο δάσκαλος θα μας μάλωνε.
Γι’ αυτό επιταχύναμε το βηματισμό μας και βρισκόμασταν στο σχολικό προαύλιο την ώρα που χτυπούσε το κουδούνι .
Παραταχθήκαμε κατά τάξη και τριάδες, έγινε η πρωινή προσευχή και με την ολοκλήρωσή της ο δάσκαλός μας δεν έδωσε εντολή να περάσουμε στην αίθουσα, αλλά μας ανακοίνωσε ότι «εν παρατάξει» θα πάμε στον Αϊ- Δημήτρη, καθεδρικό Ναό του χωριού μας .Η απόσταση του Ναού από το Σχολείο μικρή, γι’ αυτό φθάσαμε εκεί πολύ γρήγορα.
Ο Ιερέας του χωριού μας, ο σεβάσμιος παπα-Ματθαίος και η γιαγιά η Σαββούλα η εκκλησάρισσα (νεωκόρος) μας περίμεναν έξωθεν του Ναού στα πέτρινα πεζούλια καθισμένοι.
Εισήλθαμε στο Ναό. Ο δάσκαλος ανέβηκε στο στασίδι του ψάλτη και ο παπα-Ματθαίος μπήκε στο Ιερό. Φόρεσε το πετραχήλι του, είπε το «Ευλογητός ο Θεός ημών…», πήρε το θυμιατό , στάθηκε στο μέσον της Ωραίας Πύλης και άρχισε να αναπέμπει επιμνημόσυνη δέηση για ανάπαυση της ψυχής «του δούλου του Θεού Ευαγόρα».
Αντιλήφθηκα αμέσως ότι ο άνθρωπος που πέθανε λεγόταν Ευαγόρας. Για τον Ευαγόρα λοιπόν χτυπούσε πένθιμα η καμπάνα του χωριού μου. Πρώτη φορά άκουγα τέτοιο όνομα. Όσο όμως κι αν βασάνιζα το μυαλό μου δε μπορούσα να εντοπίσω συγχωριανό μου με αυτό το όνομα.
Η απορία μου έμελλε να λυθεί σε μικρό χρονικό διάστημα. Αφού λοιπόν ολοκληρώθηκε η επιμνημόσυνη δέηση και πριν ο Ιερέας πει το «Δι’ ευχών» ο δάσκαλος, σκυθρωπός και φανερά στενοχωρημένος , ανέβηκε μέχρι το δεύτερο ξύλινο σκαλοπάτι του δεσποτικού θρόνου, όπου και στάθηκε. Για δευτερόλεπτα αγκάλιασε με το βλέμμα του όλους τους μαθητές του και ύστερα άρχισε το λόγο του.
Πύρινος ο λόγος του φλογερού εκείνου δάσκαλου. Θυμάμαι, λες και ήταν χθες , πως άρχισε την ομιλία του.
« Αγαπητά μου παιδιά,
Συγκεντρωθήκαμε σήμερα στον ιερό τούτο χώρο για να προσευχηθούμε υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του 18/χρονου μαθητή του Ελληνικού Γυμνασίου της Πάφου Ευαγόρα Παλληκαρίδη., που κρέμασαν οι δόλιοι και καταχθόνιοι ‘ Αγγλοι αποικιοκράτες τα μεσάνυχτα της χθες προς σήμερον στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας , της πρωτεύουσας της Κύπρου μας, με εντολή του αιμοσταγούς τυράννου , του ξετσίπωτου εγκληματία Χάρτιγκ..
Την εκτέλεση του μαθητή Ευαγόρα Παλληκαρίδη γνωστοποίησε στο Πανελλήνιο σήμερα το πρωί ο ραδιοφωνικός σταθμός Αθηνών»
Όταν άκουσα από το στόμα του δασκάλου μου ότι ο Χάρτιγκ είναι ξετσίπωτος εγκληματίας και ότι αυτός έδωσε εντολή για να κρεμάσουν το μαθητή Ευαγόρα Παλληκαρίδη κρύος ιδρώτας με περιέλουσε. Τα γόνατά μου λύθηκαν, οι αρμοί του σώματός μου παρέλυσαν . Ένιωσα να χάνω το έδαφος κάτω από τα πόδια μου.
Ο δάσκαλός μας συνέχιζε τον πύρινο λόγο του, αλλά εγώ δεν είχα το κουράγιο να τον παρακολουθήσω. Αποτραβήχτηκα σ΄ ένα στασίδι . Κάθισα, έσκυψα το κεφάλι , κάλυψα με τις παλάμες των χεριών μου το πρόσωπό μου και ξέσπασα σε κλάμα βουβό.
Τα συναισθήματα που πλημμύριζαν το είναι μου ανάμεικτα. Ένιωθα μεγάλο πόνο για το θάνατο του Ευαγόρα Παλληκαρίδη και ταυτόχρονα απέραντη αγάπη για το πρόσωπό του, μίσος απύθμενο για το Χάρτιγκ και τους ΄Αγγλους αποικιοκράτες, ενοχές και αηδία για τον εαυτό μου , που αβασάνιστα, χωρίς προηγούμενη πληροφόρηση και περίσκεψη, δέχτηκα να υποδυθώ το ρόλο ενός ξετσίπωτου εγκληματία.
Αυτές οι ενοχές με οδηγούσαν να σκέφτομαι πράξεις τολμηρές, αλλά δίσταζα να τις θέσω σε εφαρμογή, γιατί δεν μπορούσα να προβλέψω το είδος κα το μέγεθος των συνεπειών που θα επακολουθούσαν. Πίστευα όμως ότι αν το αποτολμούσα να υλοποιήσω τις σκέψεις, ανεξαρτήτως των όποιων συνεπειών, θα εύρισκα και πάλι την ψυχική μου ηρεμία.
Από τις σκέψεις αυτές με απάλλαξε η αλλαγή του τόνου της φωνής του δασκάλου μου, «που στεντορεία τη φωνή», έκλεινε την ομιλία του με τούτα τα λόγια:
«Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης δεν πέθανε. Ζει. Και θα ζει για πάντα στις καρδιές των Ελλήνων». Ο Ιερέας είπε το «Δι’ ευχών των Αγίων πατέρων…» και επακολούθησε το ψάλσιμο του Εθνικού μας Ύμνου..
Τέλος βγήκαμε από την εκκλησία και πήραμε το δρόμο της επιστροφής για το Σχολείο, όπου θα συνεχιζόταν κανονικά το μάθημα Μετά βίας τα πόδια μου άντεχαν τη μεταφορά του σαρκίου μου το οποίο «δίκην σορού» εναπέθεσα στο θρανίο μου.. Ο δάσκαλος με πλησίασε και με τακτ με ρώτησε γιατί είμαι πελιδνός.. Πρώτη φορά άκουγα αυτή τη λέξη ∙ δεν γνώριζα τη σημασία της και ούτε ζήτησα να τη μάθω εκείνη τη στιγμή. Προφασίστηκα , όμως, ότι είμαι άρρωστος και ζήτησα την άδεια να φύγω για το σπίτι μου , η οποία μου χορηγήθηκε χωρίς περιστροφές.
Η μάνα μου παραξενεύτηκε που με είδε να επιστρέφω τόσο νωρίς από το Σχολείο και ζήτησε να μάθει το λόγο. Δεν ξέρω τι μου ήρθε και της είπα ότι ήμουν αδιάβαστος και με έδιωξε ο δάσκαλος. Θυμωμένη μου απάντησε ότι καλά με έκανε.
Πήγα και κάθισα στην κουζίνα μας . Εκεί πήρα τη μεγάλη απόφαση και την κράτησα μυστικό επτασφράγιστο..
Οι ημέρες περνούσαν και χωρίς καλά-καλά να το καταλάβω φθάσαμε στην παραμονή της 25ης Μαρτίου. Αυτή την ημέρα δεν κάναμε μάθημα. Ασχοληθήκαμε με το σημαιοστολισμό του διδακτηρίου μας, καθαρίσαμε τα μονοπάτια του χωριού μας , ασβεστώσαμε τις τουαλέτες , φορέσαμε τις στολές εμείς που θα παίζαμε τα σκετς, να μας δει ντυμένους ο δάσκαλός μας , για να επισημάνει πιθανές ατέλειες στις φορεσιές μας , οι οποίες έπρεπε να διορθωθούν στην ώρα τους.
Στο σχολείο μας ήταν και καμιά δεκαριά νοικοκυρές. . Άλλες σφουγγάριζαν, άλλες καθάριζαν τα τζάμια, άλλες σκούπιζαν , άλλες κρεμούσαν κουρτινάκια στα παράθυρα. Αργά το μεσημέρι τα πάντα είχαν τακτοποιηθεί.
Ξημέρωσε η 25η Μαρτίου. Όλοι οι μαθητές είχαμε συγκεντρωθεί στο προαύλιο του Σχολείου την «κεκανονισμένην ώραν ». Χτύπησε το κουδούνι,. παραταχθήκαμε κατά τάξεις και σε τριάδες. Οι μαθητές της Στ΄ ξεκρέμασαν από τους τοίχους του διδακτηρίου τις εικόνες των ηρώων του 1821 . Έπρεπε να τις πάρουμε και αυτές στην εκκλησία για να λειτουργηθούνε, καθώς είπε ο δάσκαλος. Αυτό πρώτη φορά γινόταν στο χωριό μας και έκτοτε συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Προέκυψε όμως ένα πρόβλημα. Ο αριθμός των εικόνων των ηρώων ήταν μικρότερος από τον αριθμό των μαθητών της Στ. Το πρόβλημα λύθηκε δίκαια και αυτοστιγμεί από το δάσκαλό μας. Τις εικόνες θα τις έπαιρναν οι μαθητές της Στ που δεν είχαν συμμετοχή στο σκετς.
Όταν φθάσαμε στην εκκλησία μείναμε κατάπληκτοι. Τέτοια κοσμοσυρροή δεν ξαναγνώρισε το χωριό μας. Ήρθαν άνθρωποι και από τα γειτονικά χωριά, έστω και αν χρειάστηκαν δυο ώρες ποδαρόδρομο.
Όταν τελείωσε η Θεία λειτουργία ο δάσκαλός μας μίλησε στον κόσμο για την επανάσταση του 21 και έπλεξε το εγκώμιο των ηρώων μας.
Κατά τις 11.30΄ τα πάντα ήταν έτοιμα για την έναρξη της σχολικής μας γιορτής. Ο κόσμος στις θέσεις του, η αυλαία της σκηνής κλειστή, οι μαθητές της Ε΄ και Στ΄ τάξης, που θα παρουσιάζαμε τα σκετς, ντυμένοι και στα παρασκήνια.
Πέντε- έξι αγόρια , που αποφοίτησαν πριν από τρία χρόνια από το Σχολείο μας – τώρα βοσκούσαν τα κοπάδια των γονιών τους- « επιστρατεύτηκαν» από το δάσκαλό μας για βοηθητικές δουλειές ήταν κι αυτά στα πόστα τους. (δύο θα άνοιγαν την αυλαία τραβώντας κάτι σχοινιά και χωρίς να φαίνονται από τους θεατές και οι υπόλοιποι θα ανέβαζαν ή θα κατέβαζαν από τη σκηνή τα απαραίτητα κάθε φορά έπιπλα ή άλλα υλικά)
Ανακοινώθηκε στον κόσμο ότι εντός ολίγων λεπτών οι μαθητές της Ε΄ τάξης θα παρουσιάσουν ένα θεατρικό πατριωτικό δράμα για την Κύπρο και την Ε.Ο.Κ.Α..
Τα λεπτά περνούσαν και η αυλαία δεν άνοιγε παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις των συμμαθητών μου να ανέβω στη σκηνή.
Ο ρόλος μου ήταν πρωταγωνιστικός . Συμμετείχα σχεδόν σε όλες τις σκηνές του έργου. Χωρίς τη δική μου παρουσία το έργο δεν μπορούσε να παιχθεί.
Βλέποντας ο δάσκαλος ότι καθυστερεί το άνοιγμα της αυλαίας ήρθε στα παρασκήνια κι εκεί πληροφορήθηκε ότι υπαίτιος για την καθυστέρηση ήμουν εγώ. Με κοίταξε με ύφος αυστηρά και μου έδωσε εντολή να ανέβω αμέσως στη σκηνή Αφού αρνήθηκα να υπακούσω στην εντολή του, ο δάσκαλος άλλαξε τακτική. Το έριξε στα παρακάλια. Δυστυχώς όμως ήμουν αμετάπειστος.
Στα παρασκήνια ήρθε και η μάνα μου «ευθύς ως επληροφορήθη τα καθέκαστα» και άρχισε τα παρακάλια. Μόνο μετάνοιες δεν μου έκανε. η καημένη.
Με τα πολλά πείστηκα κι ανέβηκα στη σκηνή. Κάθισα στην πολυθρόνα που είχαν εκεί τοποθετήσει και για να ταιριάζει και στο βαθμό του «στρατάρχη» που έφερα την είχαν επενδύσει με μια φλοκάτη κατακίτρινη.
Η αυλαία άνοιξε. Χωρίς κανένα δισταγμό σηκώθηκα από την πολυθρόνα έκανα μερικά βήματα, προχώρησα στο μπροστινό μέρος της σκηνής και με φωνή σταθερή είπα:
«Εγώ ξετσίπωτος εγκληματίας σαν το Χάρτιγκ δε γίνομαι. Δεν θέλω να παίξω το ρόλο του Χάρτιγκ. Ο Χάρτιγκ είναι εγκληματίας. Το ακούτε; Είναι ξετσίπωτος εγκληματίας. Σκότωσε τον Κύπριο μαθητή Ευαγόρα Παλληκαρίδη».’Εκανα στροφή επί τόπου και έφυγα από τη σκηνή προς τα παρασκήνια.
Η μάνα μου και ο δάσκαλος με ακολούθησαν κατά πόδας . Ο παπα-Ματθαίος άρχισε να χειροκροτεί και κοντά σ’ αυτόν και οι συγχωριανοί μου, χωρίς να γνωρίζουν γιατί χειροκροτούν. Αγράμματοι άνθρωποι ήταν. Ίσως να σκέφτηκαν ότι αφού χειροκροτεί ο παπάς κάτι θα ξέρει αυτός .Γιατί λοιπόν να μη χειροκροτήσουμε κι εμείς;
Κι ενώ το χειροκρότημα συνεχιζόταν ακούστηκε η βραχνή φωνή του παπα-Ματθαίου που έλεγε στη μάνα μου να με αφήσει ήσυχο. ‘Υστερα από την παρέμβαση του παπά ο δάσκαλος ανέβηκε στη σκηνή και εξήγησε στους χωριανούς μου ποιος ήταν ο Χάρτιγκ. και ποιος ο Παλληκαρίδης. Στη συνέχεια ανακοίνωσε ότι η θεατρική παράσταση που θα παρουσίαζαν οι μαθητές της Ε΄ τάξης ματαιώνεται και ότι θα παρουσιασθεί μόνο το πατριωτικό δράμα «Αθανάσιος Διάκος».
Τότε ήταν που σηκώθηκε θύελλα χειροκροτημάτων. Έτσι βρήκα την ευκαιρία να φύγω από το Σχολείο , χωρίς να γίνω αντιληπτός και ντυμένος Χάρτιγκ κατευθύνθηκα στο σπίτι του μπάρμπα-Αποστόλη αναζητώντας καταφύγιο. Την αλλαξιά των ρούχων μου τη γιορτινή την εγκατέλειψα στο Σχολείο.
Επειδή το σπίτι ήταν κλειστό κατάλαβα ότι θα ήταν στο Σχολείο ο μπάρμπα-Αποστόλης και η γυναίκα του η θεια-Διαμάντω. Περίμενα στην αυλή αρκετή ώρα μέχρι που ήρθαν. Σαν με είδε η θεία μου ντυμένο στρατηγό έσκασε στα γέλια. Της είπα να αφήσει τα αστεία , γιατί εγώ πεινούσα. Με συμπόνεσε και μου έφερε ψωμί και τυρί για φαγητό. Σαν νύχτωσε ήρθε ο πατέρας μου και με πήρε στο σπίτι.
Την άλλη ημέρα παρέα με τον πατέρα μου πήγα στο Σχολείο. Ο πατέρας μου και ο δάσκαλος συζήτησαν για λίγο κατ’ ιδίαν , ενώ εγώ κάθισα στο θρανίο μου. Φεύγοντας ο πατέρας μου άρχισε κανονικά το μάθημα, χωρίς να μου κάνει καμία παρατήρηση ο δάσκαλος..
Τα χρόνια πέρασαν. ΄Εγινα και ο ίδιος δάσκαλος .Υπηρέτησα στη δημόσια εκπαίδευση για τριάντα έξι ολόκληρα χρόνια . Πέρασαν από τα χέρια μου εκατοντάδες ελληνόπουλα. Εργάστηκα σκληρά για να τα μάθω να ακουμπάνε με σεβασμό κι ανατριχίλα στα δάκρυα και τα κόκαλα των προγόνων τους. Πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω ότι θα πρέπει τα παιδιά μας να αποκτήσουν αίσθηση ιθαγένειας και αίσθηση συνέχειας . Να ξέρουν από πού έρχονται και πού πηγαίνουν .
Κάθε ημέρα και για 36 ολόκληρα χρόνια , μιμούμενος το δάσκαλό μου, μιλούσα στους μαθητές μου για την Κύπρο και την Ιστορία της. . Τους μιλούσα για τον Παλληκαρίδη, το Μάτση, το Λένα, το Μαυρομάτη , τον Κουτσόφτα, τον Παναγίδη, τον Αυξεντίου, τον Καραολή, το Δημητρίου, το Μάρκο Δράκο , το Ζάκο, το Μιχαήλ, τον Πατάτσο, το Μακάριο, το Διγενή,
Ως Διευθυντής του 2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου κίνησα τη διαδικασία και δόθηκε σ’ αυτό το όνομα του Ευαγόρα Παλληκαρίδη ..Στο δε προαύλιο του Σχολείου, με ενέργειές μου, η Βουλή των Ελλήνων έστησε την προτομή του
Τον Παλληκαρίδη τον ευγνωμονώ , γιατί από το περιστατικό που καταγράφω συνάγεται ότι αυτός ήταν ο υπαίτιος που αγάπησα το νησί του με όλη τη δύναμη της ψυχής μου
Ο Παλληκαρίδης με παρώθησε να επισκεφτώ την Κύπρο πολλές φορές. Αυτός οδήγησε τα βήματά μου στα σπιτικά των αδελφών του και στη γενέθλια γη του την Τσάδα.. Αυτός με παρώθησε να γνωρίσω συμμαθητές και φίλους του, συναγωνιστές και συντρόφους του. Ο Ευαγόρας με παρακίνησε να επισκεφτώ τα κρησφύγετα και τα λημέρια του. στα βουνά της Πάφο. Αυτός μου υπαγόρευσε να καταγράψω το περιστατικό της πρώτης γνωριμίας μας. Μιας γνωριμίας οπωσδήποτε φανταστικής, αλλά για μένα βιωματικής
Ευαγόρα ! , Αδελφέ μου Ευαγόρα, σε ευγνωμονώ. Σε διαβεβαιώνω ότι όσο οι δυνάμεις μου, φυσικές και πνευματικές, το επιτρέπουν θα αγωνίζομαι για να παραμείνει άσβεστο το καντήλι της μνήμης σου.-
16 Comments σε “Δημήτρης Στεργιούλης: πρότυποΈλληνα Δασκάλου!”
Γράψτε ένα σχόλιο
Τα Gravatars είναι μικρές εικόνες που εκπροσωπούν την προσωπικότητα σας. Μπορείτε να πάρετε ένα gravatar δωρεάν σήμερα!
Ο Εgemen Bagis, ο αμετροεπής υπουργός ευρωπαϊκών υποθέσεων της Τουρκίας
Του Δημήτρη Στεργιούλη
Επίτιμου Διευθυντή
2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου
«ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ»
O Egemen Bagis είναι υπουργός ευρωπαϊκών υποθέσεων της Τουρκίας.
Ο εν λόγω κύριος είναι αμετροεπής και αλλαζών. Οσάκις χρειασθεί να ανακοινώσει τις θέσεις της Κυβέρνησής του το λεκτικό των δηλώσεών του καταμαρτυρεί άνδρα επηρμένο και οιηματία. Παραγνωρίζει, φαίνεται, ότι η έπαρση και η οίηση συγκροτούν δίδυμο κακού συμβούλου στην ενάσκηση της πολιτικής τέχνης πολλώ δε μάλλον της εξωτερικής πολιτικής.
Ο Bagis, σε λίαν πρόσφατες δηλώσεις του, απείλησε προκλητικά και απροκάλυπτα την Κυπριακή Κυβέρνηση με την αποστολή του τουρκικού στόλου σε περίπτωση που η Λευκωσία προχωρήσει στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων των υδρογονανθράκων που βρίσκονται στην ΑΟΖ της Κύπρου.
Και επειδή το πολύ της έπαρσης γεννά παραφροσύνη ο αλάστωρ Τούρκος αξιωματούχος μας είπε « ότι ο τουρκικός στρατός και στόλος έχουν εκπαιδευτεί προκειμένου να αντιμετωπίζουν τέτοιου είδους προκλήσεις». Και ,προκλητικότατα , πρόσθεσε:»
«Αυτές οι έρευνες για τις εξορύξεις στη θαλάσσια περιοχή που δεν τους ανήκει είναι παράνομη και ότι η Τουρκία θα αξιοποιήσει κάθε δικαίωμα που της δίνει το Διεθνές Δίκαιο για να κάνει αυτό που πρέπει.
Όσον αφορά στην απειλή που επισείει επί των κεφαλών μας ο Βagis (λέω επί των κεφαλών μας γιατί Κύπρος και Ελλάδα είναι οι δύο πυλώνες του Ελληνισμού) «για εκπαίδευση του τουρκικού στόλου και στρατού για αντιμετώπιση τέτοιων προκλήσεων» εμείς οι Έλληνες (Ελλαδίτες και Κύπριοι) συζητήσαμε με, το γνωστό στους Τούρκους πρόγονό μας, Γεώργιο Καραϊσκάκη για το τι πρέπει να κάνουμε , ύστερα από τις τουρκικές απειλές.
Κι εκείνος μας απάντησε: « Κάντε πρώτα μια σύσκεψη με τον μπούτζο σας και μετά ελάτε να το κουβεντιάσουμε».
Και που λες Bagis η σύσκεψη τελείωσε και το μήνυμα που σου στέλνουμε είναι λακωνικό και κρυστάλλινης διαύγειας και συν τοις άλλοις έχει και την έγκριση του Καραϊσκάκη: «Στον μπούτζο μας»
Κι εμείς έχουμε και στόλο και στρατό κι αν χρειασθεί να μετρηθούμε ούτε θα σας φοβηθούμε , ούτε θα δειλιάσουμε. Ένας παλιός πολιτικός μας , μπροστά από πενήντα πέντε χρόνια και με αφορμή και πάλι του Κυπριακό και σε ανάλογες με τις τωρινές απειλές σάς είχε διαμηνύσει : « Ο πόλεμος είναι τρέλα. Αν η Τουρκία ανοίξει την πόρτα του φρενοκομείου η Ελλάδα θα την ακολουθήσει». Αυτή η δήλωση έχει διαχρονική αξία για τους Έλληνες, που σημαίνει ισχύει ίσαμε σήμερα.
Και ερχόμαστε τώρα στην εκπαίδευση του στρατού και στόλου σας για την οποία καυχάσθε. Φτου να μη βασκαθείτε. Σε τέτοιο υψηλό βαθμός εκπαίδευσης βρίσκεται ο στρατός σας , ώστε σε πρόσφατη άσκηση προσομοίωσης για κατάληψη νησιού (προφανώς ελληνικού) κανονιοβόλησαν την εξέδρα των επιτελών . Αυτοεξεφτελιστήκατε κατά το δη κοινώς λεγόμενον. Προς τι λοιπόν ο κομπασμός ;
Αν προσδοκάτε ότι στην παρούσα περίσταση θα βρείτε την Κύπρο και την Ελλάδα , όπως το 1974, που ο Αττίλας έκανε αποβίβαση και απόβαση στη Μεγαλόνησο καλό θα είναι να αναθεωρήσετε άποψη, γιατί θα βρεθείτε προ εκπλήξεων.
Φαίνεται ότι η έπαρση και η οίηση δεν συγκροτούν κακό συμβουλευτικό δίδυμο , αλλά ταυτόχρονα προκαλούν και σύγχυση και κατ’ ακολουθία διανοητική παράκρουση. Άλλως πως δεν δικαιολογείται η παραληρηματική άποψη του Βagis
« ότι είναι παράνομη η ενέργεια της Κυπριακής Κυβέρνησης σε εξορύξεις σε θαλάσσια περιοχή που δεν της ανήκει». Και τίθεται το ερώτημα: Αν δεν ανήκει αυτή η θαλάσσια περιοχή στην Κύπρο , τότε σε ποιον ανήκει; Μπορείτε να μας τον κατονομάσετε; Ίσως ισχυριστείτε ότι έχει λόγο και το ψευδοκράτος του Έρογλου. Αν πιστεύετε κάτι παρόμοιο σας πληροφορούμε ότι στη Βόρειο Κύπρο δεν υφίσταται κανένα κράτος. Αυτό το μόρφωμα, που αποκαλείται κράτος, είναι δημιούργημα παράνομης στρατιωτικής εισβολής καταδικασμένης από τον κατ’ εξοχήν Διεθνή Οργανισμό, τον Ο.Η.Ε, γι’ αυτό ακριβώς το λόγο δεν πρόκειται ουδέποτε να αναγνωρισθεί ως κρατική οντότητα. Όσο γρηγορότερα το αντιληφθείτε τόσο το καλύτερο για εσάς..
Κι ας προχωρήσουμε λίγο παραπέρα. Ισχυρίζεσθε ότι η θαλάσσια περιοχή στην οποία θα κάνει έρευνες και εξόρυξη φυσικού αερίου η Λευκωσία δεν της ανήκει κατά συνέπεια είναι παράνομη. Για να ασπαστούμε την άποψή σας θα θέλαμε να μας κατονομάσετε έστω και μια άλλη χώρα που να έχει την ίδια με εσάς άποψη. Δύνασθε:
Και κάτι ακόμα : αποφαίνεσθε ότι η θαλάσσια των ερευνών περιοχή δεν ανήκει στην Κυπριακή Δημοκρατία. Για να είναι έγκυρη η άποψή σας θα πρέπει να μας πληροφορήσετε σε ποια νομολογία την στηρίζετε. Αν ποιήσετε μνείαν του οθωμανικού δικαίου θα μας επιτρέψετε να σας υπενθυμίσουμε ότι η ισχύς και η εφαρμογή του εξαντλείται εντός των ορίων της τουρκικής επικράτειας.
Δεν νομίζετε ότι γίνεσθε καταγέλαστοι όταν διακηρύσσετε ότι η Τουρκία θα αξιοποιήσει κάθε δικαίωμα που της δίνει το Διεθνές Δίκαιο για να κάνει αυτό που πρέπει.
Βρε θεομπαίχτες για ποιο Διεθνές Δίκαιο κάνετε λόγο; Εσείς που στην περίπτωση της Κύπρου έχετε ποδοπατήσει όλα τα άρθρα του Διεθνούς Δικαίου και έχετε γράψει στα παλιά σας παπούτσια διεθνή θέσμια και ειωθότα επικαλεστείτε τώρα τους κανόνες του διεθνούς δικαίου. Κάνετε λόγο για κανόνες διεθνούς δικαίου εσείς που καταδικαστήκατε με αυτούς τους κανόνες ως βέβηλοι λεηλάτες της Κύπρου,
Ίσως μερικοί με κακοχαρακτηρίσουν , δάσκαλος ων, να χρησιμοποιώ τέτοιο ύφος και ακατονόμαστες λέξεις. Δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά, γιατί ο Bagis είναι Τούρκος και οι Τούρκοι δεν καταλαβαίνουν άλλη γλώσσα.-
«Προς Ερντογάνειο συνομοταξία φιλιππικός»
του Δημήτρη Στεργιούλη
Επίτιμου Διευθυντή
2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου
«ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ»
Είναι τοις πάσι γνωστό, άσχετα αν αυτό δεν ομολογείται ευθαρσώς, για λόγους ευγενείας από τους απλοϊκούς ανθρώπους και για λόγους σκοπιμότητας από τις πολιτικές ηγεσίες, ότι οι Τούρκοι είναι λαός βάρβαρος και δόλιος ,καταχθόνιος και ύπουλος, άρπαγας και θρασύδειλος, αχάριστος και αιμοβόρος, στρεψόδικος και άφιλος.
Οι ανωτέρω χαρακτηρισμοί δεν προσάπτονται στους Τούρκους αυθαίρετα και απερίσκεπτα από τον υπογράφοντα , αλλά είναι ιστορικά τεκμηριωμένοι. Όσοι Αρμένιοι, Κούρδοι και Έλληνες της Μ. Ασίας και του Πόντου είχαν την τύχη να επιβιώσουν από τις γενοκτονίες, που διέπραξαν σε βάρος τους οι Τούρκοι, αναφέρονται με τους αίσχιστους των χαρακτηρισμών γι’ αυτούς.
Ο Τούρκος, είτε είχε ως προσδιορισμό την προσωνυμία «Σελτζούκος» , είτε το «Όσμανλής», είτε το «Οθωμανός», είτε το «Νεοοθωμανός» , καθ’ όλη τη διάρκεια της μέχρι τούδε ιστορικής του διαδρομής παρέμεινε ίδιος και απαράλλακτος. Απ’ όπου πέρασε τούρκικο ποδάρι σκόρπισε τον όλεθρο και την καταστροφή και οσάκις ηττήθηκε στα πεδία των μαχών κατέδειξε περίτρανα το χαμερπές του χαρακτήρα του.
Αιμοδιψής και άξεστος, αναξιοπρεπής και επίβουλος, υποκριτής και απάνθρωπος, είναι μερικοί επί πλέον χαρακτηρισμοί που του ταιριάζουν γάντι σ’ εκείνους που προανέφερα.
Κι αν βρεθεί κάποιος που έχει διαφορετική γνώμη για τον Τούρκο της εποχής μας δεν έχω παρά του υπενθυμίσω τα όσα ο Αττίλας διέπραξε και εξακολουθεί να διαπράττει σε βάρος των κατεχομένων εδαφών της Κύπρου, όπου δεν άφησε λίθον επί λίθου.
Οι Ιεροί Ναοί και τα Μοναστήρια της Ορθοδοξίας, τα Ιστορικά Μνημεία Τέχνης και Πολιτισμού των Ελληνοκυπρίων, που σεβάστηκαν οι αιώνες , και γενικά κάθε τι που θύμιζε Ελλάδα στον κυπριακό βορρά, αναίσχυντα λεηλατήθηκαν και ασύστολα λαφυραγωγήθηκαν από τον Αττίλα, που και τάφους ακόμα «ανέωξεν, βεβήλωσεν και εσύλησεν».
Και όλα αυτά βεβαίως «τη ενόχω ανοχή των ισχυρών του πλανήτη μας , που από «καιρού εις καιρόν», και προς παραμυθία των Ελληνοκυπρίων, αρκούνται σε ευχολόγια και αραιά και που εκδίδουν και καταδικαστικές ρετσέτες, χωρίς να επισύρουν επιπτώσεις για την Τουρκία, που «εν τω άμα» μεγάλο φίλο και σύμμαχο την ανεβάζουν και σπουδαίο στρατηγικό εταίρο την κατεβάζουν», γεγονός που αποθρασύνει την τελευταία.
Σύμφωνα με τα διεθνή θέσμια και ειωθότα το κυπριακό πρόβλημα είναι πρόβλημα διεθνές, γιατί έχουμε παράνομη εισβολή της Τουρκίας σε ανεξάρτητο κράτος-μέλος του Ο.Η.Ε., όπως είναι η Κύπρος. Για την ενέργειά της αυτή ,άλλωστε, καταδικάστηκε επανειλημμένα η Τουρκία τόσο από το Συμβούλιο Ασφαλείας, όσο και από τη Γενική Συνέλευση του Ο.Η,Ε.
Δυστυχώς όμως, τα καταδικαστικά , για την Τουρκία, ψηφίσματα και οι αποφάσεις του διεθνούς οργανισμού παρέμειναν κείμενα στερούμενα αντικρίσματος , γιατί ο Τούρκος τα έγραψε ,«ατιμωριτί», στα παλαιότερα των υποδημάτων του.
Και σαν να μην έφτανε αυτό παριστάμεθα μάρτυρες σύντονων ενεργειών ηγετίσκων και αξιωματούχων, ακόμα και ευρωπαϊκών κρατών, που προσπαθούν να παρουσιάσουν το κυπριακό πρόβλημα ως ενδοκυπριακή, ενδοκοινοτική διένεξη και όχι ως διεθνές, που είναι στην πραγματικότητα . Παράλληλα δε ανεντίμως επιδίδονται σε αγώνα εξίσωσης θύματος-θύτη με σκοπό, βραχυπρόθεσμα υλοποιήσιμο κατά τις εκτιμήσεις τους, να δοθεί άφεση αμαρτιών στην Τουρκία, για την παράνομη εισβολή στη Μεγαλόνησο.
Και το άκρον άωτον της πολιτικής υποκρισίας και του πολιτικού αμοραλισμού είναι η ένοχη στάση της Ε.Ε., που με επίσημη ανακοίνωσή της δεν καταδίκασε τις φωνές εκείνων των Ευρωπαίων αξιωματούχων που κόπτονται , δήθεν, για τον απομονωτισμό των Τουρκοκυπρίων καταλογίζοντας ευθύνες προς τούτο, άλλοτε συγκαλυμμένα και άλλοτε απροκάλυπτα, στους Ελληνοκύπριους.
Και , δυστυχώς, φτάσαμε στο σημείο η Ε.Ε. να διαπραγματεύεται να εντάξει στους κόλπους της το κράτος , που εισέβαλε παράνομα και για 37 χρόνια ,τώρα , παράνομα κατέχει εδάφη της Κύπρου, ανεξάρτητου κράτους-μέλους του Ο.Η.Ε. και πλήρους και ισότιμου κράτους-μέλους της Ε.Ε.
Για σκεφτείτε αντινομία ! Στην Ε.Ε. να συγκαταλεχθεί κράτος , που κατέχει παράνομα εδάφη άλλου κράτους , μέλος της Ε.Ε., να έχει παράνομα εποικίσει τα εδάφη αυτά και επιπλέον να διατηρεί επ’ αυτών και στρατεύματα κατοχής .
Και σαν να μη έφτανε αυτό, η Τουρκία ,άκουσον-άκουσον , διακηρύσσει ότι θέλει να μπει «όπως είναι» στην Ε.Ε., και οι όποιες συμφωνίες και συνθήκες του μορφώματος που δημιούργησε στον κυπριακό βορρά, που αυτάρεσκα αποκαλεί «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» να ενσωματωθούν αυτοτελώς και να αποτελέσουν μέρος του κοινοτικού δικαίου. Αυτό σε απλά γλώσσα σημαίνει νομιμοποίηση της παρανομίας. Τι να πει κανείς! Χαίρε αναισχυντίας ύψος δυσθεώρητο, χαίρε πολιτικής υποκρισίας βάθος απροσμέτρητο.
. Ξέχωρα απ’ αυτό ο Ερντογάν και τα ενεργούμενά του διακηρύσσουν ότι δεν αναγνωρίζουν την Κυπριακή Δημοκρατία και μάλιστα υποδεικνύουν στην Ε.Ε. ότι δεν πρέπει να δοθεί η Προεδρία της Ε.Ε. στην Κύπρο, το δεύτερο εξάμηνο του 2012, γιατί αυτό αποτελεί παράνομη πράξη.
Είναι πασίδηλο ότι η ενάσκηση της Προεδρίας της Ε.Ε. από την Κύπρο, κατά το ως άνω χρονικό διάστημα, θα είναι ένα ισχυρό ράπισμα για τον Ερντογάν. Δεν θα μπορεί πλέον ο κύριος αυτός να διακηρύσσει «ανέξοδα» , όπως τώρα, ότι δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, τη στιγμή που η Κύπρος θα προεδρεύει της Ε,Ε.
Πάντως αν συνεχίσει να εκστομίζει φλιναφήματα στο ίδιο μοτίβο , εκτός του ότι θα στερείται «ακροατηρίου», κινδυνεύει να χαρακτηρισθεί διεθνώς ως ηλίθιος και γελοίο υποκείμενο. Το αντιλαμβάνεται αυτό ο Ερντογάν , γι’ αυτό και «επιστρατεύει τα μεγάλα μέσα» για να ματαιώσει την ανάθεση της προεδρίας της Ε.Ε. στην Κύπρο.
Και ενώ αυτά συμβαίνουν, τα ανθρωπάρια που θέλουν να παρουσιάζονται ως ηγέτες της Ε.Ε. παραμένουν απαθή. Αντί να στείλουν στον αγύριστο τον Ερντογάν τον κανακεύουν κιόλας. Καημένη Ευρώπη πώς κατάντησες. Σίγουρα τρίζουν τα κόκαλα του Αντενάουερ, του Ντε-Γκώλ, του Μιττεράν.
Για να αντιληφθεί κανείς εναργέστερα την πάστα των Τούρκων έστω προς μαρτυρίαν τούτο.
Τελευταία αποκαλύφθηκε και δημοσιεύτηκε στη Ελληνοκυπριακή εφημερίδα «Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ» ότι τέσσερις «υπουργοί» του «τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους» διαθέτουν ευρωπαϊκά διαβατήρια της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ερντογάν, Μεχμέτ-Αλί –Ταλάτ, Έρογλου και όλοι οι αυτοαποκαλούμενοι ως «υπουργοί» του εξαμβλώματος του κυπριακού βορρά , που οι Τούρκοι κράτος αποκαλούν, την δε Κυπριακή Δημοκρατία δεν αναγνωρίζουν, αλλά Ελληνοκυπριακή Διοίκηση ονομάζουν, δεν καταδίκασαν την ενέργειά τους
‘Εχω ή δεν έχω δίκαιο όταν χαρακτηρίζω τους Τούρκους χαμερπείς, αναξιόπιστους και αναξιοπρεπείς; Από το ένα μέρος δεν αναγνωρίζουν την Κυπριακή Δημοκρατία και από την άλλη καταδέχονται να κατέχουν επίσημα έγγραφά της για να ταξιδεύουν. «Χατζιαβάτειος τακτική γαρ». Έτσι πολιτεύονται. Αυτοί είναι οι Τούρκοι.
Αλλά το μεγάλο μάθημα στον Μεχμέτ-Αλί-Ταλάτ το παρέδωσε η Αυστραλιανή Κυβέρνηση, που αρνήθηκε, παρά τις σύντονες ενέργειες , προσπάθειες και παρεμβάσεις της Τουρκίας, να του παραχωρήσει βίζα για να επισκεφτεί το Σίδενεϋ και τη Μελβούρνη, όπου θα έδινε διαλέξεις σε Πανεπιστήμια των δυο αυτών αυστραλιανών μεγαλουπόλεων , γιατί στο τουρκικό διαβατήριο που κατείχε αναφερόταν ως « τέως πρόεδρος της τουρκικής δημοκρατίας της βόρειας Κύπρου», κράτος ανύπαρκτο για την Αυστραλία.
Φαίνεται ότι οι Αυστραλοί , και τιμή τους αυτό , θυμούνται την Καλλίπολη με εξαίρεση βέβαια το συντοπίτη τους Αλεξάντερ Ντάουνερ.
Αν παρόμοια στάση με την Αυστραλία, την οποία και ευχαριστούμε εκ μέσης καρδίας, τηρούσαν και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ο Ερντογάν «θα συνερχόταν εις εαυτόν»
Πάντως ήλθε το πλήρωμα του χρόνου να αφυπνισθεί Ελλάδα και Κύπρος και να προσγειώσουν τον υπερφίαλο Ερντογάν στην πίστα της σκληρής πραγματικότητας. Μια θέση ξεκάθαρη και θαρραλέα πρέπει να τηρήσουν απέναντι στη Τουρκία, χώρα εχθρική για τις δυο οντότητες του Ελληνισμού: ο βάρβαρος Ασιάτης δεν έχει θέση στην Ε.Ε.
Επέστη ο καιρός να αποβάλλουμε τα φοβικά σύνδρομα και να εγκαταλείψουμε ενδοτικές στάσεις. Βρισκόμαστε σε κρίσιμο ιστορικό σταυροδρόμι.. Οδοδείχτης μας το χρέος προς την Πατρίδα και η Ιστορία μας.-
« Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη»
του Δημήτρη Στεργιούλη
Επίτιμου Διευθυντή
2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου
«ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ»
Ο πρόεδρος της Τουρκίας Αμπντουλάχ Γκιουλ κατά την πρόσφατη επίσημη επίσκεψή του στο Λονδίνο προέβη σε δηλώσεις και για την Κύπρο.
Το ύφος των δηλώσεων Γκιουλ , που αναφέρονται στη Μεγαλόνησο , είναι προκλητικά ιταμό, πολιτικά απαράδεκτο και οπωσδήποτε προδίδει αδόκιμο πολιτικό άνδρα σε σύγχυση φρενών ευρισκόμενο .
Φαίνεται ότι η λόγια ρήση «το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη» περικλείει ψυχιατρικό αξίωμα γενικής παραδοχής.
Προφανώς οι Γκιουλ, Ερντογάν , Νταβούτογλου , Μπαγίς και οι λοιποί της ίδιας συνομοταξίας διάγουν περίοδο μεγάλης θλίψεως, η οποία τους έχει οδηγήσει σε διανοητική παράκρουση και δεν είναι σε θέση να ελέγξουν εαυτούς , οσάκις αναφέρονται στην Κύπρο.
Και η σύγχυση των φρενών τους οσημέραι θα εντείνεται και θα φθάσει στον κολοφώνα της την 1/7/2012, που η Κύπρος θα αναλάβει την προεδρία της Ε.Ε.
Δυστυχώς ο Γκιουλ και τα λοιπά οντάρια της τουρκικής πολιτικής σκηνής δεν έχουν αντιληφθεί ότι οι ίδιες οι δηλώσεις ,τους κατέστησαν περιφερόμενα σούργελα..
Ο Γκιουλ και η παρέα του δεν μπορούν να συμβιβαστούν με το γεγονός ότι οι Ελληνοκύπριοι σε λιγότερα από 40 χρόνια κατόρθωσαν, όχι μόνο να επουλώσουν τις πληγές τους από τις καταστροφές που προξένησαν στην προαιωνίως ελληνική γη της Κύπρου τα στρατεύματα του Αττίλα, αλλά και να ανασυντάξουν τις δυνάμεις τους, εξασφαλίζοντας ευπρόσωπη παρουσία στο διεθνές πολιτικό προσκήνιο και βιοτικό επίπεδο αξιοζήλευτο. Κατόρθωσαν να ενταχθούν στην Ε.Ε και να είναι αυτή τη στιγμή πλήρες και ισότιμο κράτος-μέλος της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας. Οσονούπω δε αναλαμβάνει και την προεδρία της.
Η Κυπριακή Δημοκρατία , στη διάλυση της οποίας στόχευε ο Αττίλας, αποτελεί σήμερα κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο , ενώ το τουρκικό εξάμβλωμα στον κυπριακό βορρά έχει κακοφορμίσει . Έχει μεταλλαχθεί σε αιμορραγούσα και πυορροούσα οικονομική πληγή για την Τουρκία , « τελεί εν απαξία διεθνώς» και, πλην της Τουρκίας , κανένα άλλο κράτος δεν το έχει αναγνωρίσει.
Με αυτή την πραγματικότητα το τουρκικό δίδυμο Γκιουλ- Ερντογάν δεν μπορεί να εξοικειωθεί. Απότοκος τούτου , όπως η Ψυχιατρική παραδέχεται, η αυτόματη ενεργοποίηση ψυχολογικών μηχανισμών δημιουργίας ψευδαισθήσεων, οι οποίες , ασυνειδήτως, συμμετέχουν στη διαπάλη μεταξύ των ανθρώπινων επιθυμιών και της πραγματικότητας.
Όταν στον ανθρώπινο ψυχισμό ο μηχανισμός αναπλήρωσης εξισορροπεί το πραγματικό με το ψευδές η ψυχοπαθολογική προσωπικότητα βρίσκεται σε σχετική ηρεμία.
Επομένως η μη παραδοχή της κρατικής υπόστασης της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Γκιουλοερντογάνεια συνομοταξία έχει την επιστημονική της ερμηνεία. Πρόκειται περί ψυχοπαθολογικών προσωπικοτήτων που αρέσκονται να ζουν στον κόσμο των ψευδαισθήσεων , γι’ αυτό ακριβώς το λόγο την Κυπριακή Δημοκρατία αυτάρεσκα αποκαλούν Ελληνοκυπριακή Διοίκηση , αντιδιαστέλλοντάς την από την «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου», όπως αποκαλεί το τουρκικό μόρφωμα στον κυπριακό βορρά.
Πάντως δεν υπάρχει μεγαλύτερη ατίμωση και προσβολή για ψυχοπαθείς πολιτικούς άνδρες , όταν διαπιστώσουν ότι τις δοξασίες του τις διαψεύδει η «ζώσα πραγματικότης». Και στην περίπτωσή μας η ζώσα πραγματικότητα είναι η ακόλουθη:
Η κατά τους Τούρκους Ελληνοκυπριακή Διοίκηση είναι η για όλο τον κόσμο ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, κράτος-μέλος του Ο.Η.Ε. διεθνώς αναγνωρισμένο , πλήρες και ισότιμο κράτος-μέλος της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης, που την 1/7/2012 αναλαμβάνει την προεδρία της Ε.Ε., ενώ η «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» υπάρχει μόνο για την Τουρκία , αλλά είναι ανύπαρκτη για όλα τα άλλα κράτη της Υφηλίου.
Μ’ αυτή την πραγματικότητα οι Τούρκοι δεν μπορούν να εξοικειωθούν πλέον. Ασφυκτιούν όταν διαπιστώνουν ότι η Κυπριακή Δημοκρατία, την οποία στόχευε ο Αττίλα να διαλύσει , ΖΕΙ και ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ και από την 1/7/2012 η Ε.Ε. την θέτει κορωνίδα επί της κεφαλής της.
Αυτή η πραγματικότητα αποτελεί άλγος και άγος για τους Τούρκους . Από εδώ εκπηγάζει «το πολύ της θλίψεώς τους, που γεννά παραφροσύνη».
Επίσης είναι διακριβωμένο ότι η επιτεταμένη παραφροσύνη καθιστά τον πολιτικό άνδρα ανίκανο να εκφέρει «έλλογο λόγο» και αδιαφορεί αν γίνετε καταγέλαστος για τούτο.
Αυτό έχει πάθει και ο δυστυχισμένος ο Γκιουλ. Θαυμάστε το ύφος του άφρονα πολιτικού άνδρα στις δηλώσεις που έκανε επί αγγλικού εδάφους αναφορικά με την Κύπρο, και ελεεινολογείστε τον, γιατί πρόκειται για πολιτικό οντάριο κατώτατης στάθμης, διακατεχόμενο από νεοσουλτανικές απόψεις.
Σύμφωνα, λοιπόν, με δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Aksan, ο Γκιουλ, κατά την επίσκεψή του στο Λονδίνο , αναφέρθηκε στην Κύπρο και στην Ε.Ε, τονίζοντας πως «το 2012 μπορεί να συμβεί στη Μεγαλόνησο η μεγαλύτερη απώλεια κύρους. Σκεφτείτε , είπε, η Ελληνοκυπριακή πλευρά εντάχθηκε στην Ε.Ε. κατά παράβαση όλων των αρχών της Ε.Ε. και μάλιστα με τρόπο ελλιπή και μισό».
Η ανωτέρω δήλωση του Γκιουλ προδίδει καταγέλαστο αντικείμενο. Δεν φαντάζει παράταιρο να ομιλούν για απώλεια κύρους οι διεθνώς κατεξευτελισμένοι; Και μη προς κακοφανισμό κανενός αυτός ο χαρακτηρισμός μου, γιατί δεν αποτελεί «ημετέραν δόξαν», καθόσον είναι γενικά παραδεκτό ότι οι μη σεβόμενοι και συμμορφούμενοι με τις αποφάσεις του κορυφαίου των διεθνών οργανισμών, ήγουν του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης του Ο.Η.Ε. είναι εξευτελισμένοι,
Πέραν τούτου ο Γκιουλ κάνει λόγο για ένταξη στην Ε.Ε. της Ελληνοκυπριακής πλευράς , ενώ είναι τοις «πάσι γνωστόν» , ότι στην Ε.Ε. εντάσσονται ευρωπαϊκά κράτη και όχι εθνότητες ή μειονότητες κρατών. Και είναι επίσης γνωστό ότι επίσημο κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο είναι η Κυπριακή Δημοκρατία και όχι τα μορφώματα , προϊόντα παράνομων εισβολέων. Αυτή είναι η πραγματικότητα με την οποία δεν μπορούν να συμβιβαστούν οι Τούρκοι.
Όσον αφορά στη δήλωση Γκιουλ ότι η Ελληνοκυπριακή πλευρά εντάχθηκε στην Ε.Ε. κατά παράβαση όλων των αρχών της Ε.Ε., και μάλιστα κατά τρόπο ελλιπή και μισό τι να πει κανείς;
Ομιλεί για παράβαση των αρχών της Ε.Ε. εκείνος που δεν πιστεύει σ’ αυτές. Θαυμάστε θράσος πολιτικού άνδρα. Ομιλεί για παράβαση αρχών και θεσμίων ο Πρόεδρος χώρας που έχει καταδικαστεί για καταπάτηση διεθνών κανόνων δικαίου και διεθνών θεσμίων.
Αν ο πολυπράγμων Γκιουλ έχει την εντύπωση ότι θα έπρεπε η Ε.Ε. να νομιμοποιήσει τον Αττίλα και τους έποικους και να τους υποδεχθεί στα σαλόνια της, τον πληροφορούμε ότι αυτά τα πράγματα δεν γίνονται και ούτε πρόκειται να επισυμβούν , γιατί αντιβαίνουν όχι μόνο στο κοινοτικό δίκαιο , αλλά και στο κοινό περί δικαίου αίσθημα .
Η επιχειρηματολογία των νεοοθωμανών ότι η διεθνής κοινότητα και η Ε.Ε. πρέπει να λάβουν υπόψη τις πραγματικότητες , ότι δηλαδή στην Κύπρο υπάρχουν δυο κράτη και η ένταξη της, ψευδώς αποκαλούμενης , «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» στην Ε.Ε. με όλες τις ιδιαιτερότητες που την διέπουν και που πρέπει να αποτελέσουν πρωτογενές κοινοτικό δίκαιο, εκτός του ότι είναι έωλη, είναι και παράλογη,
Οι κανόνες του διεθνούς δικαίου και το ευρωπαϊκό δίκαιο είναι δεδομένα και δεν συντάχθηκαν για να αναθεωρούνται και να προσαρμόζονται κάθε φορά στα καπρίτσια , τα γούστα και τις επιθυμίες των νεοσουλτάνων , πολύ δε περισσότερο να καταπατούνται από αυτούς ατιμωριτί. Αν επ’ αυτού Γκιουλ και Ερντογάν έχουν διαφορετική άποψη , τότε ονειρεύονται «χιόνι στο σουβλί κι αέρα στο πηρούνι».
Κατά συνέπεια πρέπει να βάλουν καλά στο μυαλό του τα ακόλουθα:
Αν δεν αποχωρήσουν από τη Μεγαλόνησο τα κατοχικά στρατεύματα του Αττίλα . Αν δεν φύγουν όλοι ανεξαίρετα οι έποικοι και οι απόγονοί τους από την Κύπρο. Αν η Τουρκία δεν αποζημιώσει τους Ελληνοκύπριους για τις καταστροφές που προξένησε η εισβολή του Αττίλα στον τόπο τους. Αν οι Τούρκοι δεν σεβαστούν τα χερσαία, τα εναέρια , τα θαλάσσια και υποθαλάσσια σύνορα της Ελλάδας , δεν έχουν απολύτως καμία ελπίδα να ενταχθούν στην Ε.Ε.
Η πίστη τους ότι ο χρόνος εργάζεται γι’ αυτούς είναι ανεδαφική και εσφαλμένη. Οι Έλληνες ποτέ δεν λησμονούν και τα εγκλήματα πολέμου ουδέποτε παραγράφονται
Όσο ο καιρός παρέρχεται , τόσο χαλυβδώνεται η θέλησή μας για δικαίωση, Και η δικαίωση θα επισυμβεί , είτε το θέλει, είτε όχι η Τουρκία Θα’ρθει η ημέρα, και μάλιστα πολύ σύντομα, που στην Κύπρο θα χτυπήσουν χαρμόσυνα οι καμπάνες της λευτεριάς. Θα’ρθει η ημέρα που τούρκικο ποδάρι δεν θα μείνει στο νησί. Η ιστορία καταμαρτυρεί ότι η Κύπρος ήταν προαιωνίως ελληνική γη . Η φτέρνα του Τούρκου ποτέ δεν έδεσε με το χώμα της Κύπρου.
Στη συνέχεια των , εν Λονδίνω δηλώσεών του, ο Γκιουλ , σε διανοητική παράκρουση ευρισκόμενος, είπε: «Και τώρα αυτή η μισή χώρα, αυτή η ελλιπής χώρα θα αναλάβει την Προεδρία της Ε.Ε. Αυτή η μισερή Ένωση –εννοεί την Ε.Ε.- θα έχει μια μισή προεδρία».
Και προβάλλει τώρα , με τρόπο ανάγλυφο, το μεγάλο ερώτημα.
Αφού η Ε.Ε. είναι μισερή , γιατί κ. Γκιουλ τόσο διακαώς επιθυμείτε να ενταχθείτε σ’ αυτή; Τι έχουν να πουν, εν προκειμένω, οι αξιωματούχοι της Ε.Ε. Φούλε και Μπαρόζο, που εργολαβικά ανέλαβαν την πραγμάτωση των επιδιώξεών της Τουρκίας.
Φαντάζομαι ότι ο άφρων πρόεδρος Γκιουλ και ο αμετροεπείς Νταβούτογλου και Μπαγίς, που ονειρεύονται Ταϊβανοποίηση της Κύπρου, τους έπεισαν ότι η Τουρκία και το εν Κύπρω εξάμβλωμα του Αττίλα δεν έχουν θέση στην Ε.Ε.
Κύριε Γκιουλ,
η ιστορία σας, ο»πολιτισμός» σας , η γεωγραφική σας θέση και η εν γένει ιστορική σας διαδρομή , «ιστορική διαδρομή απαισία τη μνήμη», μιας και ο λαός σας είναι υπόδικος στη συνείδηση της ανθρωπότητας γιατί διέπραξε γενοκτονίες τριών διαφορετικών λαών( Αρμενίων, Ελλήνων του Πόντου και της Μ. Ασίας, Κούρδων) δεν συνάδουν με τον ευρωπαϊκό πολιτισμό.
Εκτός τούτου απ’ όπου περάσατε σπείρατε τον όλεθρο και την καταστροφή . Κυριολεκτικά δεν αφήσατε «λίθον επί λίθου.» . «Τούρκοι διαβήκαν , χαλασμός θάνατος πέρα ως πέρα». Αυτός είναι ο λαός σας κ. Γκιουλ. Ϊδιος και απαράλλακτος είστε κι εσείς. Η βαρβαρότητα κυκλοφορεί στο αίμα σας και οσάκις σας δοθεί ευκαιρία την εκδηλώνετε παντοιοτρόπως και ποικιλοτρόπως. Είστε αιμοβόρος και αιμοδιψής,
Αυτά τα «προτερήματά σας, που είναι και προτερήματα του λαού σας», κ. Γκιουλ, δεν επιτρέπουν την είσοδο των Τούρκων, πολλώ δε μάλλον του τουρκικού Αττίλα , στον ευρωπαϊκό συνεταιρισμό.
Τέλος απαντώντας σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου , αν υπάρξει κάποια κίνηση διαμαρτυρίας από πλευράς Τουρκίας κατά τη διάρκεια της Κυπριακής Προεδρίας , ο Γκιουλ είπε ότι «εμείς θα τους καταδικάσουμε στην ανέχεια. Δεν υπάρχει πρόβλημα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ωστόσο δε θα λάβουμε μέρος στις συνεδριάσεις , όπου θα προεδρεύουν οι Ελληνοκύπριοι.» .
Φαίνεται ότι η παραφροσύνη του Γκιουλ δεν έχει όρια. Οπωσδήποτε έχει μετεξελιχθεί σε διανοητική παράκρουση . Έτσι εξηγείται το γεγονός ότι ο Γκιουλ έχει μεταμορφωθεί σε καταγέλαστο πολιτικό ανδρείκελο. Η δε πολυπραγμοσύνη του τον έχει οδηγήσει σε αδιέξοδο.
Δεν μας εξήγησε , όμως, «τίνι τρόπω θα καταδικάσει τους Ελληνοκύπριους στην ανέχεια»;
Πάντως αν ονειρεύεται να κάνει ναυτικό αποκλεισμό της Μεγαλονήσου , όσο διάστημα αυτή θα ασκεί την προεδρία της Ε.Ε., του συνιστούμε να το αποτολμήσει . Και τότε βλέπουμε , κατά το δη κοινώς λεγόμενο, «πόσα απίδια πιάνει ο σάκος του».
Παρενθετικά επισημαίνουμε στον Γκιουλ ότι είναι κομμάτι δύσκολο στην Τουρκία να αναβιώσει την εποχή την πολιτική των κανονιοφόρων. Άλλωστε οι Τούρκοι δεν έχουν τα φόντα για τοιούτου είδους τολμήματα, γιατί εκτός των άλλων δεν προσιδιάζουν στο μπουνταλάδικο του χαρακτήρα τους.
Μας επισείει, ο Γκιουλ, ως απειλή το ότι η Τουρκία δεν θα συμμετέχει στις συνεδριάσεις της Ε.Ε. στις οποίες θα προεδρεύει η Κυπριακή Δημοκρατία.
Ευθαρσώς του απαντάμε: «Σκασίλα μας». Το πολύ –πολύ να βάλουμε τη σκούπα μας να κλαίει.
Ισχυρίζεται ο ίδιος κύριος ότι δεν υπάρχει πρόβλημα με την Ε.Ε. Κύριε Γκιουλ, Πρόεδρε των Αγαρηνών, γιατί αυτοεξευτελίζεσαι ; Εσύ ο ίδιος δεν χαρακτήρισες μισερή την Ε.Ε. Είναι ποτέ δυνατόν , εχέφρων άνθρωπος, να επιθυμεί ένταξη σε ένωση την οποία θεωρεί μισερή; Δυστυχώς τέτοιο είστε. Χατζηαβάτες της πολιτικής.
Κύριε Γκιουλ ,
αν έχει την εντύπωση ότι είναι δυνατή η είσοδος της χώρας σας στην Ε.Ε. , τη στιγμή που στρατεύματα της Τουρκίας παράνομα εισέβαλαν και κατέλαβαν έδαφος κράτους , ισότιμου μέλους της Ε.Ε. σήμερα , το οποίο και εποίκισαν παράνομα και παράνομα κατέχουν μέχρι σήμερα , σας συνιστούμε να προσγειωθείτε στην πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα είναι μια:
Όσο η Τουρκία βρίσκεται εν παρανομία εισδοχή στην Ε.Ε. γιοκ.-
«Διδασκαλικός λόγος οικονομικά εκφερόμενος»
του Δημήτρη Στεργιούλη
Επίτιμου Διευθυντή 2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου
«ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ»
Οι εφημερίδες της 10/12/2011, κάθε πολιτικής απόχρωσης, αναγράφουν ότι από 1-1-2012 θα γίνουν νέες περικοπές στις αποδοχές των μισθωτών και των συνταξιούχων, ο δε αριθμός των ανέργων επίσημα μεν εγγγίζει το ένα εκατομμύριο, ανεπίσημα δε το 1,2 εκατομμύρια.
Χωρίς να είμαι οικονομολόγος συλλογίζομαι.
Είναι ποτέ δυνατόν το σύνολο των μισθωτών και των συνταξιούχων των 500 έως και 1200 ΕΥΡΩ μηνιαίως να σηκώσει στις πλάτες του το φορτίο της οικονομικής ανόρθωσης της χρεοκοπημένης πατρίδας μας , πού Κύριος οίδε πόσα και σε ποιους χρωστάει;
Σίγουρα δεν υπάρχει εχέφρων άνθρωπος που να πιστεύει κάτι παρόμοιο.
Άμ το άλλο, το αδιανόητο; Βρήκε λέει η Κυβέρνηση έλλειμμα από την προηγούμενη 36 δισεκατομμύρια ΕΥΡΩ. Ως καλόπιστος άνθρωπος το αποδέχομαι , αλλά πρέπει κάποιος να μου εξηγήσει : πώς είναι δυνατόν για να ξεχρεώσουμε 36 δισεκατομμύρια ΕΥΡΩ δανειστήκαμε μέχρι στιγμής κοντά στα 80 δισεκατομμύρια, αναμένουμε το Φεβρουάριο του 2012 , καλώς εχόντων των πραγμάτων, δάνειο άλλων 180 δισεκατομμυρίων και θα χρειαστεί τουλάχιστον μία εικοσαετία σκληρής λιτότητας για να ορθοποδήσουμε κάπως. Δηλαδή χρέος 36 εκατομμυρίων ΕΥΡΩ το εξισώσαμε με δάνειο 260 εκατομμυρίων, που με τους τόκους και τις προσαυξήσεις θα φτάσει σε ύψος δυσθεώρητο.
Άλλοι , πάλι , αισιοδοξότεροι των προηγουμένων, διατείνονται ότι το 2021 η οικονομική κατάσταση της χώρας μας θα είναι περίπου εκείνη του 2009.. Αυτό σε απλή γλώσσα σημαίνει ότι θα χρειασθεί μια δωδεκαετία για να φτάσει η οικονομική κατάσταση της Πατρίδας μας εκεί που την παρέλαβε η Κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου.
Και κάθομαι και συλλογίζομαι ότι από το 1985 και εντεύθεν σ’ αυτόν τον τόπο εισέρρευσαν δισεκατομμύρια ΕΥΡΩ. Απαριθμώ τις εισρροές .Πρώτο πακέτο Ντελόρ, δεύτερο πακέτο Ντελόρ, τρίτο πακέτο Ντελόρ. Και έπονται Μεσογειακά ολοκληρωμένα προγράμματα. Και ακολουθούν : πρώτο πακέτο Πρόντι , δεύτερο πακέτο Πρόντι. Ίσως να υπάρχει και τρίτο πακέτο Πρόντι.
Και διερωτώμαι. Πού πήγε αυτός ο πακτωλός των χρημάτων; Αν αξιοποιούνταν σωστά αυτά τα χρήματα, και δεν διασκορπίζονταν κατά το δη κοινώς λεγόμενο «πάρτε διαβόλοι βάγια», θα ήταν ποτέ δυνατόν η Ελλάδα να βρίσκεται σήμερα στα πρόθυρα της πτώχευσης; Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του.
Πάντως όσοι διαχειρίστηκαν τις τύχες του τόπου μας και τη μοίρα του λαού μας από το 1980 ίσαμε σήμερα είναι υπόλογοι απέναντι του Ελληνικού Λαού.
Δεν είναι δυνατόν οι εκάστοτε κυβερνώντες να θεωρούν την Ελλάδα τιμάριό τους και να επιδίδονται σε λαφυραγωγίες του δημοσίου χρήματος και των αποθεματικών των ταμείων μισθωτών και εργαζομένων.
Ανάγλυφο προβάλλει , τώρα, το ερώτημα.:
Πώς δικαιολογείται το γεγονός οι προμήθειες των οπλικών συστημάτων, αλλά και οι λοιπές προμήθειες του ελληνικού κράτους να στοιχίζουν πέντε , ίσως και περισσότερες φορές, κατά τιμή μονάδος, σε σύγκριση με παρόμοιες προμήθειες άλλων κρατών και μάλιστα από τους ίδιους προμηθευτές;
Ο κ. Βενιζέλος, αντιπρόεδρος κυβερνήσεως και υπουργός οικονομικών, στεντορεία τη φωνή διακηρύσσει, ότι πρέπει να σωθεί η χώρα. Δεν μας εξηγεί όμως όταν λέει χώρα τι ακριβώς εννοεί; Από την έννοια χώρα εξαιρεί το λαό; Πάντως σήμερα ο λαός , όχι απλώς γονάτισε , αλλά πορεύεται γονατιστός και ασθμαίνοντας, όχι πλάθοντας χρυσόνειρα για τα παιδιά του , αλλά του κάκου αναζητώντας τρόπους και μέσα επιβίωσης. Η δε νεολαία μας πελαγοδρομεί στο τέναγος της ανεργίας, της σχόλης και της απελπισίας.
Θα πρέπει επίσης ο κ. Βενιζέλος και γενικά η Κυβέρνησή μας να αντιληφθεί πολύ καλά ότι κανένας ανθρώπινος νόμος δεν μπορεί να κατισχύσει βιολογικών νόμων. Αυτό , δάσκαλος γαρ, οφείλω να το τονίσω και μάλιστα εμφατικά . Επαναλαμβάνω λοιπόν. Η πείνα είναι αδερφή του χάρου. Είναι κακός σύμβουλος.
Αν δεν το αντιλαμβάνεται αυτό ο κ. Βενιζέλος και οι λοιποί κυβερνώντες , τότε βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου.
Και τι να πρωτοεπισημάνει κανείς! Εν καιρώ εσχάτης ένδειας του Ελληνικού Λαού υπουργοί να αναδιαρθρώνουν και να αλλάζουν επίπλωση κα δάπεδα υπουργικών γραφείων, να προσλαμβάνουν ακριβοπληρωμένους συμβούλους επί συμβούλων, να είναι κύριο μέλημά τους «η εν τω πρυτανείω σίστιση στενών συγγενών και φίλων τους»;
Δε φαντάζει παράταιρο το καλαντάρι να δείχνει παραμονές των Χριστουγέννων και σε πολλά Σχολεία Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπ/σης να μην έχουν φτάσει ακόμη α βιβλία;
Είναι πρωτάκουστο και πρωτόφαντο το γεγονός ότι Σχολεία λειτουργούν χωρίς θέρμανση. Επειδή στερούνται χρημάτων για την προμήθειά του.
Ποιοι ήταν εκείνοι οι φωστήρες που κατήργησαν τις Σχολικές Εφορείες που ιδρύθηκαν το 1932 και πάνω από μισό αιώνα προσέφεραν αξιόλογο και αξιοζήλευτο έργο. και στη θέση τους δημιούργησαν τις δυσκίνητες σχολικές επιτροπές, οι όποιες ανασυγκροτήθηκαν λίαν προσφάτως με τη σύμπηξη των καλλικρατικών δήμων και ουσιαστικά έχουν μετατραπεί σε πραγματικά εξαμβλώματα, που αδυνατούν να ανταποκριθούν στην αποστολή τους; Αυτά συμβαίνουν , γιατί όποιος δεν υπηρετεί το αυτονόητο εκ των πραγμάτων καλείται να εργασθεί για το αδιανόητο
.Είναι ή δεν είναι εξωφρενικό να σκέφτονται , καθώς γράφτηκε, να θέσουν σε καθεστώς εφεδρείας και τους ιερείς; Γνωρίζουν άραγε ότι στην ελληνική ύπαιθρο ένας γέροντας παπάς εξυπηρετεί πάνω από δέκα ενορίες ; Ή μήπως βάλθηκαν , όσα γεροντάκια απέμειναν ακόμα στη δόλια ελληνική ύπαιθρο, να τα θάψουν αδιάβαστα;
Δεν έχουν αντιληφθεί ότι στα ήθη και έθιμά μας, στα ιερά και όσια της φυλής μας , στα ιστορικά μας παραδομένα και στην πίστη μας δεν επιτρέπονται εκπτώσεις;
Σκέφτηκε ποτέ κανείς , από τους Κυβερνώντες , ότι 6/χρονα παιδάκια αναγκάζονται να ξυπνούν μαύρα μεσάνυχτα για να πάρουν το λεωφορείο για να τα μεταφέρει στο Σχολείο τους, μακριά από τα σπίτια τους, αφού προηγούμενα το λεωφορείο κάνει περιοδεία από διάφορα χωριά μαζεύοντας σχολιαρούδια;
Σκέφτηκε κανείς , λόγου χάρη, τα παιδάκια από το Ψάρι Κορινθίας , εν μέσω χειμώνος , με κλειστά ακόμα τα ματάκια τους να ξεκινούνε για το Σχολείο; Και στα σημεία που ο δρόμος είναι κακοτράχαλος, αν, ο μη γένοιτο, επισυμβεί δυσάρεστο ενδεχόμενο, οι φωστήρες των εισηγήσεων για τις συνενώσεις , που θα πάνε τότε να κρυφτούνε; (αναφέρομαι σε κορινθιακό επίπεδο εν προκειμένω)
Σημείο κι αυτό των καιρών. Πραγματικό κατάντημα.
Και να ήταν μονάχα αυτό; Πού ξανακούστηκε ο δάσκαλος να υποβάλλει τα δικαιολογητικά για συνταξιοδότησή του και να περιμένει ένα και πλέον χρόνο για να του χορηγηθεί η σύνταξη; Πώς θα επιβιώσει το αναλογίστηκε κανείς; Μήπως θα πρέπει να πάρει το δρόμο της διακονιάς; Είναι , βέβαια, κι αυτό μια λύση.
Αλήθεια υπάρχει κανείς απ ’όσους μας κυβερνούν , που σαν ξάπλωσε στο κρεβάτι του να συλλογίστηκε τη νύχτα: άραγε πόσα νοικοκυριά συμπατριωτών μου σήμερα δεν έβαλαν κατσαρόλα στη φωτιά; Και αν όντως συλλογίστηκε και κατέληξε στο όποιο συμπέρασμά του, ήθελα να ξέρω αν μπόρεσε να κλείσει μάτι.
Ίσωςε αντείπει κανείς ότι αιθεροβατώ. Μπορεί να συμβαίνει κι αυτό. Δυστυχώς παρήλθαν ανεπιστρεπτί οι εποχές που γέννησαν έναν Γκάντι .
Και γιατί να αναζητώ πολιτικές μορφές-σύμβολα στο εξωελλαδικό χώρο. Και η δική μας η Πατρίδα γέννησε ένα Πλαστήρα, που όλη του η περιουσία ήταν ένα κρεβάτι εκστρατείας και όταν πέθανε του βρήκαν στο σακάκι του 216 δραχμές και πέντε δολάρια, έμβασμα συμπολεμιστών του στο Μικρασιατικό Μέτωπο , που είχαν μεταναστεύσει στην Αμερική.
Αλλά και ο άλλος ενάρετος πολιτικός , ο εξ Ευρυτανίας έλκων την καταγωγή Πρωθυπουργός της Ελλάδας Καφαντάρης, που , πρωθυπουργός ων, κυκλοφορούσε με σολιασμένα παπούτσια. Να αποτολμήσει να συγκρίνει κανείς αυτούς τους άγιους της πολιτικής με τα σημερινά πολιτικά αναστήματα δεν νομίζω ότι χρειάζεται . Άλλες εποχές, άλλοι άνθρωποι. Αρκούμεθα λοιπόν στην αναφώνηση ;
Ω καιροί, ω ήθη.
Πάντως στους χαλεπούς και πονηρούς καιρούς που ζούμε είναι παρήγορο ότι υπάρχουν πολιτικά πρόσωπα που τιμούν την ετυμηγορία του λαού μας και αφουγκράζονται τον πόνο του , πρόσωπα που δοκιμάστηκαν στο καμίνι της αυτοδιοικητικής και κεντρικής πολιτικής κονίστρας και διαπιστώθηκε το υψηλής πιστότητας μέταλλο του χαρακτήρα τους και «το χρηστώς πολιτεύεσθαι».-
«H εξωτερική πολιτική των Άγγλων είναι διαχρονικά ανθελληνική»
του Δημήτρη Στεργιούλη
Επίτιμου Διευθυντή
2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου
«ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ»
Η εξωτερική πολιτική των Άγγλων από συστάσεως του νεοελληνικού κράτους (και της περιόδου του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του 1821 συμπεριλαμβανομένου ) είναι άκρως ανθελληνική, με εξαίρεση το χρονικό διάστημα της πρωθυπουργίας του Κάνιγκ.
Η ανωτέρω άποψή μου δεν είναι αφοριστική, αλλά αποτελεί κοινό τόπο εδραζόμενο σε αδιάσειστα ιστορικά στοιχεία , η παράθεση των οποίων δεν είναι του παρόντος άρθρου, το οποίο έχει άλλη στόχευση. Συγκεκριμένα αποσκοπεί στο να καταδείξει ότι και επί των ημερών μας , για τις οποίες δεν έχει αποφανθεί ακόμα η Ιστορία , η πολιτική των Άγγλων έναντι των δύο πυλώνων του Ελληνισμού, Ελλάδας και Κύπρου, αποτελεί συνέχεια της πολιτικής του Πάλμερστον, του Τσώρτσιλ, του Μακ Μίλαν.
Προς επίρρωση του ισχυρισμού μας θα παραθέσουμε γεγονότα τα οποία όλοι μας βιώσαμε και τα οποία δεν επιδέχονται καμία αμφισβήτηση. Ειδικότερα:
Το σχέδιο Ανάν , που αποσκοπούσε στη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας ευθύς ως ψηφιζόταν, οι πρόνοιές του στόχευαν, βραχυπρόθεσμα, στην τουρκοποίηση της Μεγαλονήσου υπό την επικυριαρχία, βέβαια, των Άγγλων .
Αρχιτέκτονας του σχεδίου ο νοσηρός εγκέφαλος του Άγγλου Χάνεϋ. Κατ’ επίφαση δόθηκε στο κατάπτυστο σχέδιό του το όνομα του τότε Γενικού Γραμματέα του Ο.Η.Ε. Κόφι Ανάν με διττό σκοπό. Αφ΄ενός μεν για να επενδυθεί ο όλος σχεδιασμός με το μανδύα της διεθνούς νομιμότητας , αφ΄ ετέρου δε για να προσδοθεί σ’ αυτό κύρος. Δεν είναι μικρό πράγμα, άλλωστε, ένα σχέδιο να φέρει το όνομα του θεματοφύλακα των διεθνών θεσμίων, όπως είναι ή πρέπει να είναι ο Γενικός Γραμματέας του Ο.Η.Ε.
Ευτυχώς τις τύχες του Κυπριακού Ελληνισμού τις διαχειριζόταν την εποχή εκείνη ο κράτιστος των σύγχρονων Ελλήνων ηγετών, ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος, και αποσοβήθηκε το ξεπούλημα της προαιώνιας ελληνικής γης της Κύπρου.
Η απόρριψη του σχεδίου Ανάν-Χάνεϋ ήταν το δεύτερο ράπισμα που κατάφερε ο Κυπριακός Ελληνισμός στους Άγγλους, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις απειλές που επέσειε επί της κεφαλής του ο διεθνής παράγοντας σε περίπτωση που καταψήφιζε το τερατούργημα Ανάν.
Ο Κυπριακός Ελληνισμός ανταποκρίθηκε στο προσκλητήριο του χαλκέντερου ηγέτη του και «εν μια ημέρα» ακύρωσε σχεδιασμούς επί σχεδιασμών διεστραμμένων εγκεφάλων της αγγλικής διπλωματίας, που ήταν και εξακολουθεί να είναι σταθερά στοχοπροσηλωμένη στην κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Το πρώτο ράπισμα στους Άγγλους το κατάφεραν οι Κύπριοι αδελφοί μας στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1950. Εκείνη την εποχή αναμετρήθηκε η αδάμαστη ελληνοκυπριακή ψυχή με το βρετανικό ατσάλι. Το τελευταίο λύγισε.
Τα σχολιαρούδια της Ε.Ο.Κ.Α., τα παιδιά του Διγενή και του Μακάριου, που οι Άγγλοι ονόμαζαν «τρομοκράτες», αποδείχτηκαν στης μάχης τον καπνό, άξιοι απόγονοι του Λεωνίδα, του Κων/νου Παλαιολόγου , του Διάκου, του Δαβάκη και τόσων άλλων περίσημων και θρασυκάρδιων προγόνων μας. Ντρόπιασαν και κουρέλιασαν το γόητρο του περιώνυμου και διαβόητου Άγγλου στρατάρχη Χάρτιγκ, ο οποίος , ευθύς ως τοποθετήθηκε Κυβερνήτης της Κύπρου, διακήρυξε ότι η διάλυση της ΕΟΚΑ ήταν ζήτημα ημερών. Ο ίδιος αργότερα , που έφυγε ντροπιασμένος από το νησί της Αφροδίτης, δήλωσε ότι η ΕΟΚΑ είναι αήττητη.
Από τότε μέχρι σήμερα κύλησε αρκετό νερό στο αυλάκι της ιστορίας και θα περίμενε κανείς οι Άγγλοι να ασκούν πολιτική , αν όχι φιλική, τουλάχιστον όχι εξωφθάλμως ετεροβαρή σε βάρος της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Κι όμως η Αγγλία, ξεδοντιασμένη και ανυπόληπτη πια «από τις πρόσφατες και απανωτές γερμανογαλλικές κατραπακιές», πνέει μένεα και βυσσοδομεί κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μισός αιώνας, φαίνεται, δεν στάθηκε ικανός για να απαλλαχθεί από το φοβικό σύνδρομο της Ε.Ο.Κ.Α.
Τελευταία, και εν όψει της επικείμενης ανάληψης της προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εφεξής συντομογραφώ Ε.Ε.) από την Κυπριακή Δημοκρατία , σύμφωνα με έγκυρες δημοσιογραφικές πληροφορίες, οι Άγγλοι «σκαρφίστηκαν» τα ακόλουθα:
Να επιμείνουν όπως στο ψήφισμα για την ανανέωση της ειρηνευτικής δύναμης του Ο.Η.Ε. στην Κύπρο περιληφθεί πρόνοια που να επιβάλλει :
(α) Μετά την τριμερή διάσκεψη που θα πραγματοποιηθεί γύρω στις 20 Ιανουαρίου 2012, συγκληθεί ευθύς αμέσως πολυμερής διάσκεψη για το Κυπριακό . Δηλαδή η Αγγλία θέτει ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα , κάτι που αντιβαίνει σε επισήμως διακηρυγμένη θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας, με προοπτική την εξεύρεση λύσης πριν από την 1/7/2012, που αρχίζει η Κυπριακή προεδρία της Ε.Ε.
(β) Πλήρως εναρμονισμένη με την ανωτέρω θέση των Άγγλων η σπουδή του βοηθού του Γενικού Γραμματέα του Ο.Η.Ε. στην Κύπρο Αλεξάντερ Ντάουνερ να κωδικοποιήσει όσα σημεία επί των οποίων, υποτίθεται, ότι έχει σημειωθεί πρόοδος στις ενδοκοινοτικές συνομιλίες , για να φανεί ότι ο διάλογος έχει προχωρήσει .
Η ενέργεια αυτή του Ντάουνερ έρχεται να ενισχύσει την αγγλική θέση , περί σύγκλησης πολυμερούς διάσκεψης.
Χρέος της Κυπριακής Κυβέρνησης είναι να «διώξει , και ει δυνατόν, με τις κλωτσιές» από την Κύπρο αυτό το αντικείμενο που ακούει στο όνομα Αλεξάντερ Ντάουνερ. Αυτός ο «κύριος» έχει παρεξηγήσει το ρόλο του και την αποστολή του. Αγνοεί, φαίνεται, ότι έχει επιλεγεί να υπηρετήσει εν Κύπρω ως βοηθός του Γενικού Γραμματέα του Ο.Η.Ε. και όχι ως φορέας της πολιτικής της Άγκυρας , για επίλυση του Κυπριακού.
Οι ηγέτες του Κυπριακού Ελληνισμού πρέπει να αφυπνισθούν επιτέλους. Ο λύκος είναι μέσα στο μαντρί τους κι αυτοί τον κανακεύουν. Ο Αλεξάντερ Ντάουνερ πρέπει να καταγγελθεί «ως σκανδαλωδώς μεροληπτών υπέρ των Τούρκων» και να εκδιωχθεί από την Κύπρο
Ίσως μερικοί, ευλόγως, αναρωτηθούν: Γιατί οι Άγγλοι δεν επιθυμούν να ασκήσει η Κυπριακή Δημοκρατία την προεδρία της Ε.Ε.;
Οι λόγοι είναι πολλοί. Θα προσπαθήσουμε να τους εκθέσουμε με το δυνατό συντομότερο τρόπο.
\Από το 1878, που το μιαρό αγγλικό ποδάρι πάτησε στη Μεγαλόνησο, η πολιτική των Άγγλων ένα στόχο είχε. Τον πλήρη αφελληνισμό του νησιού. Και τι δεν μετήλθαν για να υλοποιήσουν το στόχο τους. Ευτυχώς απέτυχαν . Και απέτυχαν γιατί ήταν και εξακολουθούν να παραμένουν ανιστόρητοι. Δεν γνωρίζουν τι σημαίνει Ελληνισμός.
Τους πληροφορούμε λοιπόν ότι ο Ελληνισμός είναι ιδέα και οι ιδέες δεν αποθνήσκουν. Δεν εξαφανίζονται.
Βέβαια οι Άγγλοι κατόρθωσαν:
(α) Να στρέψουν, αρχής γενομένης από την περίοδο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. , το σύνοικο Τουρκοκυπριακό στοιχείο εναντίον των Ελληνοκυπρίων.
(β) Επίσης οι Άγγλοι κατόρθωσαν με τις συνθήκες Λονδίνου-Ζυρίχης του 1960 να αναβαθμίσουν την Τουρκοκυπριακή μειονότητα σε Κοινότητα. Εδώ ακριβώς έγκειται και η μεγάλη ευθύνη που βαρύνει την τότε ελληνική κυβέρνηση και τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο τον Γ΄, που δέχτηκαν και υπέγραψαν εκείνες τις επαίσχυντες συνθήκες.
(γ) Οι Άγγλοι , σε πείσμα των καιρών, κατέχουν ακόμα και σήμερα το 10% του κυπριακού εδάφους.. Αυτή είναι η έκταση που καταλαμβάνουν οι βάσεις των Άγγλων , Επισκοπής και Δεκέλειας, στην Κύπρο. Οι Άγγλοι, μπαταξήδες και εκμεταλλευτές λαών όντες, καταστρατηγούν τις συμβατικές τους υποχρεώσεις. Αρνούνται να καταβάλλουν στην Κυπριακή Κυβέρνηση το από τις συνθήκες προβλεπόμενο μίσθωμα . Αιτιολογικό της άρνησής τους ότι δεν θα προκύψουν οικονομικά ωφέλη για τους Τουρκοκυπρίους , αν καταβάλλουν στη νόμιμη Κυβέρνηση της Κύπρου το ενοίκιο των βάσεων.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, μόλις προχθές, ο Βρετανός Υπουργός Άμυνας της Κύπρου Φίλιπ Χάμοντ , ανερυθρίαστα , με τρόπο προκλητικά ιταμό και κυνικό, δήλωσε ότι η διατήρηση των αγγλικών βάσεων στην Κύπρο είναι επιβεβλημένη, γιατί η γεωπολιτική σημασία του νησιού είναι καθοριστική για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Αφγανιστάν και στη Λιβύη..
Κύριε Χάμοντ,
Οι βάσεις των Άγγλων στην Κύπρο είναι κατάλοιπο αποικισμού . Συνεπώς είναι παράνομες με βάση επανειλημμένες αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης του Ο.Η.Ε. Η Αγγλία δεν νομιμοποιείται να συμπεριφέρεται ως αποικιοκρατική δύναμη και υποχρεούται να τερματίσει τη στρατιωτική παρουσία της στην Κύπρο, καταβάλλοντας στην Κυπριακή Δημοκρατία το ενοίκιο των βάσεων από το 1960 μέχρι σήμερα εντόκως και με τις νόμιμες προσαυξήσεις.
(δ) Και ασφαλώς οι Άγγλοι , αν δεν υποκίνησαν, σίγουρα αδιαφόρησαν για την απόβαση του Αττίλα στην Κύπρο. Πίστεψαν ότι ο διακαής τους πόθος θα ενσαρκωνόταν. Η ακρώρεια του Ελληνισμού στην νοτιοανατολική λεκάνη της Μεσογείου θα εξαφανιζόταν οριστικά .
Κι όμως οι Ελληνοκύπριοι τους διέψευσαν για μία ακόμα φορά. Ανασυντάχθηκαν, εργάστηκαν σκληρά , επούλωσαν τις πληγές τους , ορθοπόδησαν, προόδευσαν. Συγκρότησαν κράτος σύγχρονο , δημοκρατικά διαρθρωμένο, πλήρες και ισότιμο μέλος, σήμερα , της Ε.Ε.και της Ευρωζώνης και οσονούπω ενεργειακή δύναμη λίαν υπολογίσιμη.
Κατά συνέπεια ο αντικειμενικός σκοπός της επί δεκαετίες εξωτερικής πολιτικής των Άγγλων «εν τοις πράγμασι» ακυρώθηκε . Σήμερα στην Ε.Ε. είναι ενταγμένος και ο δεύτερος πυλώνας του Ελληνισμού, η Κύπρος
Δύο ελληνικές φωνές ακούγονται σήμερα στο Ευρωκοινοβούλιο και δύο ψήφους διαθέτει σ’ αυτό ο Ελληνισμός. Την ψήφο του Μητροπολιτικού του Κέντρου, της Ελλάδας, και την ψήφο του Κυπριακού Ελληνισμού.
Αυτό είναι το μεγάλο άλγος των Άγγλων. Ένας μικρός λαός, ο Ελληνοκυπριακός , ακύρωσε στην πράξη την αγγλική διπλωματία, Την ντρόπιασε, την καταξευτέλισε, την κουρέλιασε. Γι’ αυτό πνέουν μένεα εναντίον της Κύπρου. Κι ενώ γνωρίζουν ότι το Κυπριακό πρόβλημα είναι πρόβλημα διεθνές και πρέπει να λυθεί με βάση το διεθνές δίκαιο και τις αποφάσεις και τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας και των αποφάσεων των Γενικών Συνελεύσεων του Ο.Η.Ε., καθώς και το ευρωπαϊκό δίκαιο, οι Άγγλοι θεωρούν την Κύπρο τιμάριό τους και το λαό της χρήζοντα αγγλικής διαβουκόλησης και διαποίμανσης. Άλλως πως δεν δικαιολογείται η σπουδή τους για άμεση λύση του Κυπριακού και μάλιστα από πολυμερή διάσκεψη.
Θέλουν παντοιοτρόπως να μην υπάρξει αμιγώς Ελληνοκυπριακή Προεδρία της Ε.Ε. το δεύτερο εξάμηνο του 2012. Αφού απέτυχαν να ματαιώσουν , παρασκηνιακά δρώντες, την ανάληψη της Προεδρίας της Ε.Ε. από την Κυπριακή Δημοκρατία , κατά το προμνησθέν χρονικό διάστημα, τώρα επιστρατεύουν όλες τις δυνάμεις τους για να επιλυθεί , μέσω της πολυμερούς διάσκεψης , το Κυπριακό και σε κάθε περίπτωση πριν από την 1/7/2012, ώστε να υπάρξει συμπροεδρία Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων ( και ποιος μας εγγυάται ότι συμπρόεδρος δεν θα είναι έποικος , πράκτορας του Αττίλα ή ακόμα και αξιωματικός του τουρκικού στρατού επενδυμένος το μανδύα του Τουρκοκύπριου). Βέβαια τη συμπροεδρία στην Κυπριακή Δημοκρατία την έκανε , χωρίς περίσκεψη, ο Πρόεδρος Χριστόφιας, δώρο στου Τουρκοκύπριους. Γι’ αυτή του την ενέργεια είναι υπόλογος στο Έθνος των Ελλήνων.
Βέβαια οι μύχιοι πόθοι των Άγγλων δεν πρόκειται να πραγματοποιηθούν και πρέπει επιτέλους να βάλουν καλά στο μυαλό τους ότι το Κυπριακό είναι πρόβλημα διεθνές και όπως και προηγουμένως αναφέραμε πρέπει να επιλυθεί βάσει των κανόνων του διεθνούς δικαίου και των σχετικών ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης του Ο.Η.Ε., τα οποία ούτε είναι δυνατόν να παρακαμφθούν ή να παραβλεφθούν, ούτε να προσαρμοστούν στις επιθυμίες Αγγλοαμερικάνων και Τούρκων.
Κατά συνέπεια η προεδρία της Ε.Ε. από 1/7/2012 μέχρι και 31/12/2012 θα είναι αμιγώς Ελληνοκυπριακή .
Και βεβαίως δεν είμαστε ηλίθιοι να μην εκμεταλλευτούμε την προεδρία της Ε.Ε. για να προωθήσουμε την εθνική υπόθεση της Κύπρου. Και ασφαλώς θα παροτρύνουμε τους Ευρωπαίους ηγέτες να σχηματίσουν ευκρινή, σαφή και πλήρη εικόνα της «κρατούσης εν Κύπρω καταστάσεως». Θα τους επισημάνουμε ότι ένα κράτος , ισότιμο μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας , η Κύπρος, τελεί υπό διπλή κατοχή. Και μάλιστα κατέχετε από κράτος μέλος της Ε.Ε. , όπως είναι η Αγγλία , που οι βάσεις της στην Κύπρο κατέχουν το 10% του κυπριακού εδάφους , και από υποψήφιο προς ένταξη κράτος, όπως είναι η Τουρκία της οποίας τα στρατεύματα εισέβαλαν παράνομα στη Μεγαλόνησο το 1974 και έκτοτε κατέχουν , παρά πάσαν έννοιαν δικαίου, το 38% του κυπριακού εδάφους.
Ήρθε πλέον ο καιρός η Αγγλία να πάρει τα κατουρημένα της και να φύγει από την Κύπρο, όπως έλεγε ο εθνομάρτυράς μας, αντάρτης της Ε.Ο.Κ.Α. , ποιητής και τραγουδιστής της λευτεριάς της Κύπρου, Ευαγόρας Παλληκαρίδης.
Καιρός είναι να φύγει και ο Αττίλας . Είναι αδιανόητο υποψήφιο προς ένταξη στην Ε.Ε. κράτος να κατέχει παράνομα εδάφη κράτους-μέλους της Ε.Ε. Πρέπει επιτέλους να επικρατήσει δικαιοσύνη στην Κύπρο. Κι αν οι Τούρκοι αντιδρούν σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο οι ελεύθεροι λαοί πρέπει να επιβάλλουν τη νομιμότητα με τη δύναμη των όπλων, αν χρειασθεί.
Κατά το χρόνο ενάσκησης της προεδρίας της Ε.Ε. από την Κυπριακή Δημοκρατία , η τελευταία οφείλει να ξεσκίσει το προσωπείο για να φανεί το πραγματικό πρόσωπο των Άγγλων και των Τούρκων.
Όλοι οι Ευρωπαίοι ηγέτες να παρωθηθούν για να επισκεφτούν και να ξεναγηθούν στα Φυλακισμένα Μνήματα και είναι πλέον ή βέβαιον ότι θα κλίνουν ευλαβικά το γόνυ τους στα ηρωικά παλληκάρια της Ε.Ο.Κ.Α. που είναι θαμμένα σ’ αυτά.
Εκείνο δε που πρέπει να τονισθεί εμφατικά στους Ευρωπαίους ηγέτες είναι τούτο:
«Τα παλληκάρια που είναι θαμμένα σε αυτά εδώ τα μνήματα ήταν εραστές της Λευτεριάς, της Δικαιοσύνης και της Δημοκρατίας. Ήταν παιδιά εκείνων με τους οποίους οι Άγγλοι πολέμησαν το ναζισμό από το ίδιο μετερίζι. Αυτά τα παιδιά ζήτησαν την εθνική τους δικαίωση, την εθνική τους αποκατάσταση. Ζήτησαν την αυτοδιάθεση του λαού τους, απ’ τα σπλάχνα του οποίου ξεπήδησαν. Οι Άγγλοι αποικιοκράτες τους το αρνήθηκαν πεισματικά κι εκείνα επαναστάτησαν. Και πήραν μια ανηφοριά και πήραν μονοπάτια να βρουν τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά. Βγήκαν αντάρτες στα βουνά και πολέμησαν την αγγλοκρατία μ’ όλη τη δύναμη της ψυχής τους. Μ’ όλη τη δύναμη της σωματικής τους ρώμης. Η βάσκανος μοίρα το θέλησε , τα εννιά από τα δεκατρία παλληκάρια, που είναι εδώ θαμμένα, να πέσουν στα χέρια των Βρετανών . Εκείνοι τα απαγχόνισαν. Τα άλλα τέσσερα παλληκάρια έπεσαν ηρωικά μαχόμενα στο πεδίο της μάχης»
Αυτοί είναι οι Άγγλοι , που παριστάνουν τους πολιτισμένους . Να είστε βέβαιοι, φίλοι ξένοι, ότι οι Άγγλοι και οι Τούρκοι είναι ισοϋψείς στη βαρβαρότητα και ξεπερνούν σ’ αυτή , κατά πολύ, γερμανικά Ες-Ες .
Είμαστε πρόθυμοι, φίλοι ξένοι, να σας φέρουμε σε επαφή με Ελληνοκύπριους , που βρίσκονται εν ζωή και κυριολεκτικά υποβλήθηκαν σε βασανιστήρια , που μόνο αρρωστημένα μυαλά μπορούν να επινοήσουν. Θα ακούσετε ιστορίες βασανισμού ανθρώπων και θα φρίξετε . Βάρβαρη είναι η πάστα των Άγγλων. Η καθωσπρεποσύνη τους είναι επίπλαστη, είναι ψεύτικη, είναι υποκριτική. Στοχεύει στο «φαίνεσθαι»
Γνωρίζετε πολύ καλά ότι κανένας άλλος λαός επί της γης δεν μισήθηκε τόσο πολύ , όσο οι Άγγλοι. Ήταν ο κατ΄ εξοχήν αποικιοκρατικός λαός. Εκατομμύρια παιδιά σ’ ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο μεγάλωσαν στην ορφάνια, στην ανέχεια και στην πείνα , γιατί οι γονείς τους αντιστρατεύονταν την αποικιοκρατική εκμετάλλευση και τυραννία και θανατώθηκαν γι’ αυτό.
Αλλά και το κρησφύγετο του Διγενή στη Λεμεσό πρέπει να επισκεφτούν οι Ευρωπαίοι ηγέτες . Εκεί θα διαπιστώσουν ιδίοις όμμασι ότι η λευτεριά για τους Κυπρίους είναι υπόθεση της καρδιάς τους και η καρδιά δεν χρειάζεται κάστρα για να υπερασπίσει τους πόθους της και τους καημούς της.
Επιβεβλημένη η επίσκεψη των Ευρωπαίων ηγετών και στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας , αλλά και στον κατεχόμενο, από τους Τούρκους , κυπριακό βορρά. Πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφτούν τους Ορθόδοξους Χριστιανικούς Ναούς, τα Χριστιανικά Νεκροταφεία, τα Ιστορικά Μνημεία Τέχνης και Πολιτισμού που μαρτυρούν Ελλάδα, για να σχηματίσουν σαφή εικόνα της τουρκικής βαρβαρότητας.
Τράβηξε σε μάκρος τούτο το άρθρο. Το γνωρίζω ότι είναι κουραστικό να το διαβάσει κανείς. Ευελπιστώ ‘όμως ότι θα αποτελέσει αφορμή, γραφίδες πιο δόκιμες απ΄ τη δική μου, καθ’ όλο το διάστημα που η Κύπρος θα ασκεί την προεδρία της Ε.Ε., θα επιστρατευτούν αυτόβουλα και αυταναγκαστικά και θα γνωστοποιήσουν στα πέρατα της οικουμένης τα απαράγραπτα δικαιώματα του Κυπριακού Ελληνισμού , επί της πατρογονικής τους γης, που σήμερα τελεί υπό διπλή κατοχή, αγγλική και τουρκική.
Ένας ο στόχος μας . Να έρθει σύντομα η ημέρα, που οι καμπάνες της λευτεριάς θα σημάνουν απ΄ άκρου σ΄ άκρο στο νησί της Κύπρου .-
« Διδασκαλική επιστολή προς Ταγίπ Ερντογάν»
του Δημήτρη Στεργιούλη
Επίτιμου Διευθυντή
2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου
«ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ
Αγαπημένε μου Ταγίπ,
Πληροφορήθηκα ότι ο Γάλλος Πρόεδρος Σαρκοζί, έγραψε , άκουσον-άκουσον, στα παλιά του τα παπούτσια τις προειδοποιήσεις σου περί ανεπανόρθωτης ζημίας του όλου φάσματος των Γαλλοτουρκικών σχέσεων, αν δεν απέτρεπε την ψήφιση του νομοσχεδίου με το οποίο θα διώκεται ποινικά όποιος δεν αναγνωρίζει την γενοκτονία των Αρμενίων το 1915 από τους Τούρκους.
Απορώ και εξίσταμαι ,όμως ,γιατί προσπαθείς να αποκρύψεις την ιστορική αλήθεια. Ως πολιτικός που είσαι, θέλω να πιστεύω ότι θα έπρεπε να είχες μελετήσει εμβριθώς την ιστορία του λαού σου. Εάν το είχες πράξει είναι πλέον ή βέβαιο ότι θα είχες απαλλαχθεί από πλείστα των ελαττωμάτων σου , θα ήσουν μετρημένος στα λόγια σου, θα είχες αυτοκυριαρχία και οδηγός των λόγων και πράξεών σου θα ήταν η σύνεση και όχι ο κούφιος κομπασμός, η έπαρση και η υπεροψία.
Πρώτα-πρώτα φαίνεται πως αγνοείς ότι ηγείσαι ενός λαού βάρβαρου και απολίτιστου, που σε κάθε ευκαιρία εκδηλώνει τα κτηνώδη ένστικτά του.
Ηγείσαι ενός λαού άπληστου και άρπαγα, που όπου πέρασε έσπειρε το θάνατο και την καταστροφή. «Τούρκοι διαβήκαν, χαλασμός, θάνατος πέρα ως πέρα»
Και ο μεν Σαρκοζί φάνηκε επιεικής απέναντι στο λαό σου. Γιατί το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε από τη Γαλλική Εθνοσυνέλευση διώκει ποινικά εκείνους που αρνούνται τη γενοκτονία που διέπραξαν οι Τούρκοι σε βάρος των Αρμενίων. Αντικειμενικός θα ήταν ο Γάλλος Πρόεδρος αν η Κυβέρνησή του εισηγείτο να διώκεται και οποιοσδήποτε αρνείται τη γενοκτονία που διαπράξατε σε βάρος των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας, καθώς και των Κούρδων.
Πρέπει να παραδεχθείς, αγαπημένε μου Ταγίπ, ότι είσαι απόγονος βαρβάρων. Δεν διαφέρεις καθόλου απ’ αυτούς. Ευκαιρίας δοθείσης κι εσύ ο ίδιος θα εκδηλώσεις το βαρβαρισμό σου σε όλο του το μεγαλείο. Δεν μπορεί να είσαι διαφορετικός από τους συμπατριώτες σου. Τέτοιοι είναι οι Τούρκοι. Δεν αλλάζουν και ούτε πρόκειται να αλλάξουν, όσα χρόνια κι αν περάσουν.
Και κάτι ακόμα. Εκτός από τα βάρβαρα αισθήματα που σας διακατέχουν , όταν βρεθείτε σε δύσκολη θέση αφήνετε να διαφανεί σε όλο της το μεγαλείο η αναξιοπρέπειά σας. Εσείς οι υπερόπτες γίνεσθε ανθρωπάρια που εκλιπαρούν το έλεος και τον οικτιρμό,
Και πριν τελειώσω θα ήθελα να σε ρωτήσω. Με βάση ποιών κανόνων δικαίου εισβάλλατε στην Κύπρο, παράνομα καταλάβατε το 38% του κυπριακού εδάφους και το οποίο παρά πάσαν έννοια εποικίσατε;
Δεν φαντάζομαι ότι θα επικαλεσθείς τις συνθήκες Ζυρίχης –Λονδίνου του 1960, δυνάμει των οποίων η χώρα σας είχε ορισθεί ως εγγυήτρια δύναμη. Αν ισχυριστείς κάτι παρόμοιο θα σου υπενθυμίσω ότι ψεύδεσαι ασυστόλως, γιατί βάσει των ανωτέρω συνθηκών η Τουρκία ορίστηκε εγγυήτρια δύναμη της Κυπριακής Δημοκρατίας, εγγυήτρια δύναμη του Ζυριχικού Συντάγματος διακυβέρνησης της Μεγαλονήσου. Με την εισβολή σας στη Μεγαλόνησο το καταστρατηγήσατε. Αφού οι λόγοι, τους οποίους επικαλεσθήκατε και κάνατε την εισβολή στην Κύπρο, εξέλειπαν μέσα στο τρίτο δεκαήμερο του Ιουλίου του 1974 και επανήλθε στην εξουσία η νόμιμη Κυβέρνηση του νησιού, γιατί δεν αποσύρθηκαν απ’ αυτό τα στρατεύματα του Αττίλα τα οποία ακόμα και σήμερα παρευρίσκονται εκεί;
Είναι ή δεν είναι βάρβαρη ενέργεια ο Αττίλας και οι έποικοί σας να σφετερίζονται τις περιουσίες των Ελληνοκυπρίων στο βόρειο μέρος της Κύπρου;
Είναι ή δεν είναι βαρβαρισμός η καταστροφή εκ μέρους του Αττίλα των Ορθόδοξων Χριστιανικών και Πολιτιστικών Μνημείων των Ελληνοκυπρίων στον κυπριακό βορρά.
Δεν σεβαστήκατε ούτε τους νεκρούς Ελληνοκύπριους , που αναπαύονταν στις πατρογονικές τους εστίες. Ανασκάψατε τους τάφους τους , τους οποίους και βεβηλώσατε. Είναι ή δεν είναι βαρβαρισμός αυτή σας η ενέργεια.
Γιατί τηρείτε σιγή ιχθύος στο θέμα των αγνοουμένων; Αυτό κι αν είναι βαρβαρισμός. \
Είστε δολοφόνοι άμαχου πληθυσμού και θα έρθει η ημέρα που θα λογοδοτήσετε γι’ αυτό και ενώπιον των δικαστηρίων που εκδικάζουν υποθέσεις εγκλημάτων πολέμου, αλλά και ενώπιον της Ιστορίας.
Από πού και ως πού απειλείται την Κυπριακή Δημοκρατία, που αποτόλμησε να προβεί στην εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου της; Ποιος είστε εσείς που θα πρέπει να σας ρωτήσει ένα διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος, που κινείται στα πλαίσια της νομιμότητας , το τι θα πράξει ;
Δεν νομίζετε ότι σηκώσατε ψηλά τον αμανέ; Αλλά , ευτυχώς, βρέθηκε ο Σαρκοζί ο οποίος και ανώμαλα σας προσγείωσε , αλλά και στους ελευθερόφρονες λαούς κατέδειξε το δρόμο και τη στάση που θα πρέπει να τηρήσουν σε λαούς , που είναι υπόλογοι απέναντι στην ιστορία για τα εγκλήματα που διέπραξαν. Και ο τουρκικός λαός , είναι ο μόνος λαός που βαρύνεται με γενοκτονίες τριών λαών.
Ήλθε πλέον ο καιρός της Νέμεσης.-
«Aυτά συμβαίνουν επειδή καθεύδουμε υπό μανδραγόρα»
Του Δημήτρη Στεργιούλη
Επίτιμου Διευθυντή
2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου
«ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ»
Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες των τελευταίων ημερών ο ψευδοπρωθυπουργός του τουρκικού εξαμβλώματος στον κυπριακό βορρά, Ντερβίς Έρογλου, είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Επίτροπο Διεύρυνσης της Ε.Ε. Στέφαν Φούλε.
Το φως της δημοσιότητας είδε και το τι διημείφθη μεταξύ των δύο κυρίων.
Ο μεν Έρογλου εξέφρασε την ικανοποίησή του, γιατί ο Πρόεδρος της Κομισιόν Μπαρόζο επιθυμεί λύση του Κυπριακού πριν την επερχόμενη προεδρία της Κύπρου στην Ε.Ε.
Στους κ.κ. Μπαρόζο και Έρογλου και όσον αφορά στην επιθυμία τους να επιλυθεί το Κυπριακό πριν η Κύπρος αναλάβει την προεδρία της Ε.Ε. τους βεβαιώνουμε ότι αυτή είναι και δική μας επιθυμία. Και η λύση μπορεί να εξευρεθεί μέσα σε λίγες ώρες , αρκεί , εν προκειμένω , να τεθούν σε εφαρμογή οι αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης του Ο.Η.Ε..
Αφού η θέση Ελλάδας-Κύπρου, για επίλυση του Κυπριακού στα πλαίσιο του Ο.Η.Ε. και με βάση τις σχετικές αποφάσεις του και τους κανόνες του διεθνούς δικαίου, είναι προ πολλών ετών γνωστή τοις πάσι , θα συνιστούσαμε στους
κ.κ. Έρογλου και Μπαρόζο να αναρωτηθούν ποίοι δεν επιθυμούν λύση του Κυπριακού σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο. Βέβαια τους γνωρίζουν, γι’ αυτό καλό θα είναι να αποβάλλουν το υποκριτικό τους προσωπείο και σ’ αυτούς θα πρέπει να απευθυνθούν όχι ως ικέτες , αλλά ως τιμωροί, για να σεβαστούν επιτέλους οι κύριοι αυτοί τη διεθνή νομιμότητα.
Αν όμως ονειρεύονται ή αναμένουν λύση του Κυπριακού κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της Άγκυρας και στις επιθυμίες των Αγγγλοαμερικάνων είναι μακριά νυχτωμένοι . Ας διαβάσουν την ελληνική ιστορία, για να πάψουν να ματαιοπονούν.
Προσέτι οι δημοσιογραφικές πληροφορίες αποκαλύπτουν ότι :
‘Ερογλου-Φούλε συζήτησαν και τις σχέσεις με την Ε.Ε. και αντάλλαξαν απόψεις στο θέμα του να αποτελέσει μία συμφωνία στο Κυπριακό «πρωτογενές δίκαιο της Ε.Ε» και να γίνει αποδεκτή στα όργανα της τελευταίας.
Το ότι ο Φούλε είναι φιλότουρκος δεν χωρά καμία αμφιβολία. Άλλωστε ο εν λόγω κύριος προσπαθεί με κάθε τρόπο και εν παντί τόπω και χρόνω να εκδηλώσει παντοιοτρόπως και ποικιλοτρόπως τα φιλοτουρκικά του αισθήματα.
Στον ανωτέρω κύριο επισημαίνουμε τούτο: τα όποια αισθήματά του για τους Τούρκους είναι προσωπική του υπόθεση και μπορεί να τα διαχειρισθεί κατά το δοκούν. Είναι όμως ανεπίτρεπτο, αντιδεοντολογικό και εκτός νομικού πλαισίου η φιλική του διάθεση προς τους Τούρκους να καθορίζει τις κατευθυντήριες γραμμές του θεσμικού του ρόλου.
Ο κ. Φούλε θα πρέπει να γνωρίζει ότι το Κυπριακό Πρόβλημα είναι διεθνές και όχι ενδοκυπριακό. Η Τουρκία, την οποία με τόση θέρμη εναγκαλίζεται, έχει καταδικαστεί επανειλημμένα από το Συμβούλιο Ασφαλείας, αλλά και τη Γενική Συνέλευση του Ο.Η.Ε., για την παράνομη εισβολή των στρατευμάτων της στη Μεγαλόνησο Τις σχετικές αποφάσεις και τα ψηφίσματα ο κ. Φούλε , καθηκόντως έπρεπε να τα γνωρίζει σε όλο τους το βάθος και πλάτος, μιας και αφορούν σε πλήρες και ισότιμο κράτος-μέλος της Ε,Ε, και της Ευρωζώνης.
Κι ενώ έτσι έχουν τα πράγματα , είναι απορίας άξιον γιατί ένας αξιωματούχος της Ε.Ε. συνομιλεί με τον Έρογλου, alter ego του Τούρκου Πρωθυπουργού , για νομιμοποίηση ενός μορφώματος, προϊόν παράνομης τουρκικής στρατιωτικής εισβολής στο έδαφος ενός ανεξάρτητου κράτους –μέλους του Ο.Η.Ε., όπως είναι η Κύπρος.
Και το εξωφρενικό στην όλη υπόθεση έγκειται στο ότι Έρογλου –Φούλε αντάλλαξαν απόψεις στο πώς μία συμφωνία στο κυπριακό θα αποτελέσει πρωτογενές δίκαιο της Ε.Ε. και πώς αυτή η συμφωνία να γίνει αποδεκτή στα όργανα της τελευταίας.
Αν μελετήσει κανείς προσεκτικά τα όσα διέρρευσαν στον τύπο γύρω από την τηλεφωνική συνομιλία Έρογλου-Φούλε οδηγείται στο άσφαλτο συμπέρασμα ότι εξϋφαίνεται λύση του κυπριακού εκτός των πλαισίων του Ο.Η.Ε., χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι αποφάσεις και τα ψηφίσματα του Σ.Α. και του Ο.Η.Ε., το διεθνές, αλλά και το ευρωπαϊκό δίκαιο .
Και για να κατοχυρωθεί το προφανώς παράνομο της συμφωνίας και για να αποκλεισθεί η κατάπτωσή της στα διεθνή δικαστήρια σκαρφίστηκαν ότι οι πρόνοιές της πρέπει να αποτελέσουν πρωτογενές ευρωπαϊκό δίκαιο.
Εκείνο που κάπως τους προβλημάτισε είναι αν αυτή η συμφωνία γίνει αποδεκτή από τα όργανα της Ε.Ε.
Τι να πει κανείς.; Σημείο των καιρών κι αυτό. Όταν ο αρμόδιος Επίτροπος Διεύρυνσης της Ε.Ε. προσπαθεί , παρά πάσαν έννοιαν δικαίου να νομιμοποιήσει τα προϊόντα παράνομης στρατιωτικής εισβολής των Τούρκων , τότε κάτι συμβαίνει στο βασίλειο της Δανειμαρκίας. Ήγουν:
Για μα ακόμα φορά τεκμαίρεται ότι η Ε.Ε. στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής της είναι μικρομάγαζο των Άγγλων. Άλλως πως δεν εξηγείται το γεγονός ότι επίλυση του Κυπριακού εκτός των νομίμων πλαισίων ( όχι στο πλαίσιο του Ο.Η.Ε., αλλά στο \πλαίσιο μιας πολυμερούς διάσκεψης) επιθυμεί το Λονδίνο. Λονδρέζικο είναι το εφεύρημα ή επινόημα ή όπως αλλιώς θέλετε πέστε το, το περιεχόμενο της συμφωνίας να ενταχθεί στο πρωτογενές ευρωπαϊκό δίκαιο, για να τεθεί οριστικά και αμετάκλητα ταφόπλακα στους μύχιους πόθους και οραματισμούς της Κύπρου και του λαού της.
Κι όλα αυτά τα πρωτοφανή και πρωτάκουστα συμβαίνουν γιατί η ηγεσία Ελλάδας και Κύπρου κοιμάται τον ύπνον του δικαίου και Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριοι καθεύδουμε υπό μανδραγόρα. Διαφορετικά δεν εξηγείται το φαινόμενο οι θύτες να δικαιώνονται και το θύμα να καταδικάζεται.
Όσο ακόμα είναι καιρός πρέπει να αφυπνισθούμε. Να αποβάλλουμε τα φοβικά σύνδρομα , τους όποιους ενδοιασμούς και τις αμφιταλαντεύσεις Να διεκδικήσουμε τα εθνικά μας δίκαια.
Αν εξακολουθήσουμε να παραμένουμε θεατές των όσων σε βάρος της πατρίδας μας απεργάζονται ένιοι των φίλων και συμμάχων μας , πολύ φοβάμαι ότι θα θρηνήσουμε κι άλλες χαμένες πατρίδες.-
«Προς τον Υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου παραινετικός»
του Δημήτρη Στεργιούλη
Επίτιμου Διευθυντή
2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου
«ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ»
Λίαν προσφάτως ο Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου δήλωσε ότι : « αν υπάρχει βούληση πολιτική τότε είναι εφικτό να διευθετηθεί το κυπριακό σε μικρό χρονικό διάστημα».
Εκ πρώτης όψεως συμφωνούμε απόλυτα με τον κ. Νταβούτογλου, γιατί η έλλειψη πολιτικής βούλησης καθιστά , αν όχι άλυτο, οπωσδήποτε, όμως, δυσεπίλυτο το κυπριακό πρόβλημα.
Ας πάρουμε όμως με τη σειρά τα πράγματα. Ομιλούμε σήμερα για κυπριακό πρόβλημα. Αναντίλεκτα όλα τα πολιτικά προβλήματα, από την εποχή που οι άνθρωποι επέλεξαν την κοινωνική ζωή και δράση, για ευκολότερη αντιμετώπιση των βιολογικών αναγκών τους σε πρώτο στάδιο, αλλά δευτερογενώς και στην ικανοποίηση των κοινωνικών τοιούτων, είναι ανθρώπινα δημιουργήματα. Κατά συνέπεια προβληματικές καταστάσεις που δημιουργούνται με υπαιτιότητα των ανθρώπων, οι άνθρωποι και τις επιλύουν.
Και τώρα προβάλλει το ερώτημα: Ποιος είναι ο γεννήτωρ του κυπριακού προβλήματος; Εν προκειμένω δεν θα παίξουμε την κολοκυθιά. Οι Έλληνες να ισχυρίζονται ότι το πρόβλημα το δημιούργησε η τουρκική εισβολή στην Κύπρο και οι Τούρκοι να ρίχνουν το λίθο του αναθέματος στην Ελληνική και Ελληνοκυπριακή πλευρά, επικαλούμενοι το πραξικόπημα του 1974 , που ανέτρεψε το Μακάριο.
Από το φαύλο κύκλο, δεν φταίω εγώ ,αλλά εσύ και το αντίστροφο, μας βγάζει ο κορυφαίος των διεθνών οργανισμών ήγουν η Γενική Συνέλευση του Ο.Η.Ε., αλλά και το Συμβούλιο Ασφαλείας αυτού του οργανισμού.
Ο ανωτέρω οργανισμός με επανειλημμένα ψηφίσματά του έχει καταδικάσει την Τουρκία για την παράνομη εισβολή των στρατευμάτων της στην Κύπρο, έχει καταδικάσει την Τουρκία για την παράνομη, και επί 37 χρόνια τώρα, κατοχή του 38% του κυπριακού εδάφους, έχει καταδικάσει την Τουρκία για τον παράνομο εποικισμό του κυπριακού βορρά. Διεθνή δικαστήρια έχουν καταδικάσει τον Αττίλα για καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς της Κύπρου και σφετερισμό των Ελληνοκυπριακών περιουσιών.
Εκ των ανωτέρω συνεπάγεται ότι η συμμόρφωση της Τουρκίας προς τις επιταγές του Ο.Η.Ε. λύνει το κυπριακό πρόβλημα «αυθωρεί και παραχρήμα» . Επομένως ποια πλευρά δεν επιδεικνύει πολιτική βούληση για επίλυση του κυπριακού; Σαφέστατα η Τουρκία και ειδικά ο επί των Εξωτερικών Υπουργός της , ο οποίος έχει την εντύπωση ότι ασκεί εξωτερική πολιτική με φλιναφήματα και μεγαλοστομίες και με καταπάτηση των ψηφισμάτων του Ο.Η.Ε. για την Κύπρο.
Όσον αφορά στους νεολογισμούς ότι στην επίλυση του κυπριακού θα πρέπει να ληφθούν υπόψη οι πραγματικότητες, ότι αυτό θα πρέπει να επιλυθεί λίαν συντόμως από διεθνή διάσκεψη και ότι η όποια λύση θα πρέπει να ενταχθεί ως πρωτογενές δίκαιο στο ευρωπαϊκό τοιούτο είναι προφανές ότι αποτελούν πρωτόφαντους διεθνείς νομικισμούς ενταγμένους σε πρωτάκουστους διπλωματικούς ακροβατισμούς, επινοημένους από την Αγγλία, την οδαλίσκη της διεθνούς πολιτικής σκηνής.
Στον κ. Νταβούτογλου συνιστούμε να «συνέλθει εις εαυτόν». Τι θέλει δηλαδή. Να απεμπολήσουν οι Ελληνοκύπριοι τα απαράγραπτα δίκαιά τους και να ξεπουλήσουν στον Αττίλα την πατρογονική τους γη, τα ιερά και τα όσια της φυλής τους, την ίδια τους την ιστορία; Είναι ποτέ δυνατόν ένας λαός, που έχει το δίκαιο με το μέρος του, δίκαιο που του το αναγνωρίζουν διεθνείς οργανισμοί , να το απεμπολήσει και να δεχθεί για την πατρίδα του λύση κείμενη εκτός του πλαισίου της διεθνούς νομιμότητας;
Αν έτσι νομίζει τότε είναι μικρόνους και μακριά νυχτωμένος. Όσο κι αν πασχίζει, όσο κι αν απειλεί άλλοτε συγκαλυμμένα και άλλοτε απροκάλυπτα , όσο κι αν πατρονάρεται και υποστηρίζεται από τους Άγγλους , τελικά ματαιοπονεί.
Και για να μην τρέφει αυταπάτες και φρούδες ελπίδες τούτο του λέμε.
Δεν πρόκειται να βρεθεί Ελληνοκύπριος που θα υπογράψει την νομιμοποίηση του Αττίλα, πολλώ δε μάλλον το ξεπούλημα της Κύπρου στους Τούρκους . Κι αν έχει κατά νου τον πόλεμο ο Νταβούτογλου και ως απειλή τον επισείει επί των κεφαλών μας τούτο μόνο του λέμε :
«Δεν μας βαραίνει ο πόλεμος γιατ’ έγινε πνοή μας»
Πριν κρηπιδώσω τα γραφόμενα μου δεν μπορώ να μη σχολιάσω τη δήλωση του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών στο πρακτορείο ειδήσεων Ανατολή με την οποία κατηγορεί την Ελληνοκυπριακή Διοίκηση , όπως αρέσκεται να αποκαλεί την Κυπριακή Δημοκρατία , «ότι έχει σφετεριστεί σε διεθνές επίπεδο τον τίτλο του κυπριακού κράτους».
Κύριε Νταβούτογλου,
Παραλογίζεσθε. Δεν αντιλαμβάνεσθε ότι «τοιαύτα ισχυριζόμενος» αποδεικνύεσθε γελοίος; Τα πράγματα είναι απλά. Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο, ισότιμο και πλήρες μέλος της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης. Αν σφετεριζόταν η Κυπριακή Δημοκρατία τον τίτλο του κυπριακού κράτους σε διεθνές επίπεδο, οι Άγγλοι θα είχαν «κουνήσει γη και ουρανό» για να αποκατασταθεί, εν προκειμένω , η διεθνής νομιμότητα. Αντιληφθείτε επιτέλους ότι παρόμοιοι ισχυρισμοί σάς καθιστούν γελοιοδέστερο του γελοίου. Το δικό σας εξάμβλωμα στο κυπριακό βορρά είναι ανυπόληπτο διεθνώς και τυγχάνει μόνον της δικής σας αναγνώρισης.
Σας κατανοώ ότι άγχεσθε που η Κυπριακή Δημοκρατία αναλαμβάνει οσονούπω την προεδρία της Ε.Ε. Μου είναι όμως ακατανόητο ότι δεν καταβάλλετε καμία προσπάθεια απόκρυψης του άγχους και του άλγους σας
Πάντως οφείλω .να σας διαβεβαιώσω ότι σε όλους τους φωνητικούς τόνους και χρωματισμούς και για εκατόν ογδόντα ημέρες μέσα στο 2012 και σε όλα τα επίπεδα της Ε.Ε. θα καταγγέλλεσθε ως παράνομος εισβολέας και βέβηλος λεηλάτης της Μεγαλονήσου. Χείρες δε Κυπρίων θα θέσουν την ταφόπλακα στους οραματισμούς σας για ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ίνα πληρωθεί το ρηθέν : «Έστι δίκης οφθαλμός ος τα πανθ’ ορά».-
«Σχολιάζοντας την είδηση για την έκθεση των κοσμημάτων της βασίλισσας της Αγγλίας Ελισάβετ».
του Δημήτρη Στεργιούλη
Επίτιμου Διευθυντή
του 2ουΔημοτικού Σχολείου Κιάτου
«ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ»
O βασιλιάς της Αιγύπτου Φαρούκ, τον οποίον εκθρόνισε ο Νάσερ, εκτός του ότι ήταν μανιώδης χαρτοπαίκτης, διακρινόταν για το χιούμορ του και το ευφυές των σχολίων του.
Ρωτήθηκε κάποτε από δημοσιογράφο πώς βλέπει το μέλλον της βασιλείας ανά τον κόσμο και απάντησε ως εξής.
«Σε λίγα χρόνια πέντε θα είναι οι βασιλιάδες στην ανθρωπότητα. Οι τέσσερες ρηγάδες της τράπουλας και η βασίλισσα της Αγγλίας.
Πέρασαν από τότε πάνω από εξήντα πέντε χρόνια. Και κατά πως δείχνουν τα πράγματα η «φαρούχειος ρήση», προϊόντος του χρόνου πραγματώνεται
Σήμερα οι ανά τον κόσμο βασιλιάδες αριθμούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού. Όλοι τους σχεδόν είναι απολιθώματα παλιότερων καιρών , απογυμνωμένα από κάθε εξουσία, απλά διακοσμητικά στοιχεία. Εξαίρεση, βέβαια , αποτελεί η βασίλισσα της Αγγλίας Ελισάβετ.
Η κυρία αυτή γιορτάζει φέτος τα εξήντα χρόνια από την ανάρρησή της στο θρόνο. Κι εκεί στο Μπάκιγχαμ, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, σκαρφίστηκαν να διοργανώσουν , το καλοκαίρι που θα μας έρθει, μία έκθεση με τα κοσμήματα της βασίλισσας. Γίνεται λόγος για καρφίτσες με πάνω από χίλια διαμάντια και πάει λέγοντας.
Το οξύμωρο στην όλη υπόθεση είναι ότι η προκλητική αυτή έκθεση λαμβάνει χώρα σε μια περίοδο που η ανεργία, η φτώχεια και η δυστυχία πλήττουν όλο και ευρύτερα στρώματα του αγγλικού λαού.
Αλλά σπάνια συναντά κανείς το συναίσθημα της συμπόνιας στους γαλαζοαίματους και ειδικά στην Ελισάβετ των Άγγλων.
Ίσως αναρωτηθεί κανείς γιατί επικεντρώνομαι ειδικά στην Ελισάβετ και αφοριστικά αποφαίνομαι ότι απουσιάζει από την προσωπικότητά της η συμπόνια.
Εκ πρώτης όψεως το ερώτημα είναι εύλογο, και για άρση κάθε αμφιβολίας, εν προκειμένω, παραπέμπω κάθε ενιστάμενο επί του ισχυρισμού μου να αναζητήσει και να μελετήσει τις εκκλήσεις των Πανελλήνων, αλλά και πολλών προσωπικοτήτων διαφόρων εθνικοτήτων και εγνωσμένου κύρους, προς την αγγλική κυβέρνηση για να δοθεί χάρη στον Εθνομάρτυρά μας Ευαγόρα Παλληκαρίδη, που οι Άγγλοι αποικιοκράτες καταδίκασαν σε θάνατο, για την πατριωτική του δράση . Γιατί αρνήθηκε να αναγνωρίσει τη δεσποτεία των Άγγλων στο νησί του, την Κύπρο.
Ωσαύτως κάθε ενιστάμενο τον παραπέμπω να μελετήσει προσεκτικά το κείμενο της επιστολής που απηύθυνε ο αείμνηστος Μιλτιάδης Παλληκαρίδης στον Άγγλο Κυβερνήτη της Κύπρου στρατηγό Χάρτιγκ, καθώς και την αίτηση χάριτος των δικηγόρων του Ευαγόρα Παλληκαρίδη προς την Ελισάβετ.
Κι όμως αυτή η άκαρδη γυναίκα αρνήθηκε να δώσει χάρη σ΄ ένα δεκαοκτάχρονο παιδί, μαθητή Γυμνασίου, που ξεκίνησε τη ζωή του πλάθοντας χρυσόνειρα για τη λευτεριά της πατρίδας του. Αρνήθηκε να δώσει χάρη σ΄ένα ποιητικό ταλέντο, που , αν ζούσε, σήμερα θα συγκαταλέγονταν στις μεγάλες ποιητικές μορφές της εποχή μας
. Στην περίπτωση του Ευαγόρα Παλληκαρίδη δεν έχουμε μόνον μία εκ προθέσεως ανθρωποκτονία , που διέπραξαν οι Άγγλοι, αλλά και μια τεραστίων διαστάσεων πνευματοκτονία.
Και «η μεγάλη άνασσα » , αντί να κάνει χρήση των συνταγματικών της προνομίων εν προκειμένω και παρά τη διεθνή κατακραυγή παρέμεινε ψυχρή και αδιάφορη. Συνετέλεσε με τη στάση της σε ένα έγκλημα Το κρίμα στο λαιμό της.
Φαντάζομαι σήμερα να έχει συνειδητοποιήσει ότι έχει υπερβεί το 85 έτος της ηλικίας της. Οσονούπω θα εξοφλήσει το κοινό ανθρώπινο χρέος .
Σε κάθε περίπτωση ένα είναι βέβαιο. Κανένα από τα κοσμήματά της , που θα εκθέσει το προσεχές καλοκαίρι, δεν θα την συνοδεύσει ούτε στην «εν τάφω παραμονή» ούτε « στην πέραν του τάφου ζωή».
Δεν θα παρουσιασθεί ενώπιον του Θεού , η κυρία αυτή, με διαμαντένιες καρφίτσες και διαδήματα, αλλά κρατώντας στα χέρια τη θηλιά του Παλληκαρίδη, του Καραολή και του Δημητρίου.
Και μιας και είμαι δάσκαλος οφείλω μια προτροπή στην βασίλισσα Ελισάβετ.
Σε κάποια από τα βασιλικά ενδιαιτήματα ας αναγράψει «πηχιαίοις γράμμασι» το στίχο του Μεγάλου Έλληνα ποιητή Κωστή Παλαμά.
«Στον πόλεμο για να χτυπήστε πολεμάρχοι στα ίδια τα κορμιά σας ακονίστε τα σπαθιά»
Ποιος ξέρει ! Μπορεί ο στίχος αυτός να φανεί πολύ χρήσιμος στα εγγόνια της.
Κατά τα άλλα «άξιος ο μισθός της».-
«Ανοικτή επιστολή προς το Γενικό Γραμματέα του Ο.Η.Ε.
κ.κ. Μπαν Κι Μουν»
του Δημήτρη Στεργιούλη
Επίτιμου Διευθυντή
2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου
«ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ»
Είναι τοις πάσι γνωστό ότι το κυπριακό πρόβλημα είναι δημιούργημα των Άγγλων. Επίσης δεν πρέπει να λησμονούμε ή να παραβλέπουμε ότι η Κύπρος τελεί και υπό αγγλική κατοχή, αφού το 10% του κυπριακού εδάφους κατέχουν οι αγγλικές βάσεις της Επισκοπής και της Δεκέλειας στη Μεγαλόνησο.
Επίσης οι πάντες γνωρίζουν ότι η εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο, τον Ιούλιο του 1974, επανειλημμένα έχει καταδικαστεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας , αλλά και τη Γενική Συνέλευση του Ο.Η.Ε. Προσέτι ο ίδιος διεθνής οργανισμός έχει αποφανθεί ότι αποικιοκρατικά κατάλοιπα, ως η κατοχή εδαφών ανεξάρτητων κρατών από πρώην αποικιοκρατικά κράτη δεν είναι δυνατόν να νομιμοποιηθούν και πρέπει να πάψουν να υφίστανται.
Κι ενώ οι αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης του Ο.Η.Ε. είναι κρυστάλλινης διαύγειας και ενάργειας, εν τούτοις τα καταδικαστικά για την Τουρκία ψηφίσματα παραμένουν κείμενα στερούμενα σημασίας , καθώς η Τουρκία τα έγραψε στα παλιότερα των υποδημάτων της, τη ανοχή βεβαίως της διεθνούς κοινότητας, αλλά και των θεσμικών οργάνων του ίδιου του Ο.Η.Ε., που αδιαφορούν αν οι αποφάσεις τους υλοποιούνται ή καταστρατηγούνται, με αποτέλεσμα η διεθνής κοινή γνώμη, να θεωρεί τον κορυφαίο των διεθνών οργανισμών μικρομάγαζο των Η.Π.Α. και φορέα νομιμοποίησης της παράνομης συμπεριφοράς της υπερατλαντικής δύναμης και των Βρετανών σε διάφορα γεωγραφικά μήκη και πλάτη της υφηλίου.
Ούτως εχόντων των πραγμάτων το μέλλον του Ο.Η.Ε. προοιωνίζεται ζοφερό και κανείς δεν θα εκπλαγεί αν και ο οργανισμός αυτός θα έχει την τύχη της Κοινωνίας των Εθνών (ΚτΕ) , η οποία, μη δυναμένη να ανταποκριθεί στην αποστολή της, εξεμέτρησε το ζην και το κενό που δημιουργήθηκε ήρθε για να καλύψει ο Ο.Η.Ε.
Ανωτέρω αναγράφω ότι τα θεσμικά όργανα του Ο.Η.Ε. αδιαφορούν αν οι αποφάσεις τους υλοποιούνται. Ίσως κανείς αντείπει ότι είναι υπερβολικός και αφοριστικός ο λόγος μου . Θαρρώ , όμως, ότι δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια εκ μέρους μου, για να προσδώσω το ακαταμάχητο στον ισχυρισμό μου. Προς τούτοις καταγράφω τα ακόλουθα:
«Εν ταις ημέραις ταύταις» ο Γενικός Γραμματέας του Ο.Η.Ε. κ. Μπαν Κι Μουν επιστολές απέστειλε στον Πρόεδρο της Κύπρου κ. Χριστόφια και στο ανδρείκελο της Άγκυρας στον κυπριακό βορρά , ψευδοπρωθυπουργό Έρογλου , εντελλόμενος λύση του κυπριακού και σε κάθε περίπτωση πριν η Κύπρος αναλάβει την προεδρία της Ε.Ε.
Στην προκείμενη περίπτωση ο κ. Μπαν Κι Μπουν κινείται εκτός του πλαισίου της καλώς νοούμενης διεθνούς νομιμότητας , καθόσον αλληλογραφεί με «ηγήτορα ανύπαρκτου κράτους , χωρίς διεθνή οντότητα και υπόσταση, δημιούργημα της καταδικασμένης από το Συμβούλιο Ασφαλείας και τη Γενική Συνέλευση του Ο.Η.Ε. τουρκικής στρατιωτικής εισβολής, εδραζόμενο σε παρανόμως κατεχόμενη έκταση ανεξάρτητου κράτους-μέλους του Ο.Η.Ε. , ήγουν της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Εν νομίμω οδώ θα επορεύετο ο κ. Μπαν Κι Μουν αν κατήγγειλε διεθνώς την Τουρκία ως παράνομο εισβολέα στην Κύπρο, για παράνομη κατοχή κυπριακού εδάφους εδώ και 38 σχεδόν έτη και για συστηματική προσπάθεια αλλοίωσης του δημογραφικού χαρακτήρα της Μεγαλονήσου μέσω του εποικισμού.
Εν τω άμα δε να καθόριζε τακτική προθεσμία στην Τουρκία, προκειμένου να αποσύρει τα στρατεύματα του Αττίλα, τους έποικους και τους απογόνους τους από τη Μεγαλόνησο και ακολούθως να καλούσε σε Γενική Συνέλευση τα κράτη-μέλη του Ο.Η.Ε. για να επιλύσουν το κυπριακό με βάση τις αποφάσεις και τα ψηφίσματα του διεθνούς οργανισμού.
Πράξη δικαίου θα αποτελούσε και η εκ μέρους της Τουρκίας καταβολή αποζημίωσης στην Κυπριακή Δημοκρατία , για τις καταστροφές που προξένησε ο Αττίλας στις περιουσίες των Κυπρίων, αλλά και για τον σφετερισμό αυτών για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες. Εξυπακούεται ότι στην καταβολή αποζημιώσεων προηγούνται εκείνες που αφορούν καταστροφές ιστορικών, θρησκευτικών και πολιτιστικών μνημείων.
Τα φληναφήματα του Έρογλου και των λοιπών μελών της ίδιας μ’ αυτόν συνομοταξίας, ότι δηλαδή για την επίλυση του κυπριακού πρέπει να ληφθούν υπόψη οι υφιστάμενες στην Κύπρο πραγματικότητες, τουτέστιν η παράνομη κατοχή του κυπριακού εδάφους και ο εποικισμός του, και ότι το κείμενο της όποιας συμφωνίας πρέπει να αποτελέσει πρωτογενές ευρωπαϊκό δίκαιο, δεν αντέχουν στην κριτική βάσανο , ούτε είναι δυνατόν να φορέσουν τον επενδύτη της νομιμότητας.
Αποδοχή των ανωτέρω σημαίνει ότι μειονότητα που ζει και δραστηριοποιείται στα όρια ενός κράτους νομιμοποιείται με τις λόγχες του στρατού ισχυρότερου κράτους , με το οποίο έχει φυλετικούς δεσμούς, να αποσπά μέρους του εδάφους και στη συνέχεια να θέλει να δημιουργήσει «κράτος εν κράτει».
Ο οιοσδήποτε αντιλαμβάνεται ότι κάτι παρόμοιο είναι εξωφρενικό. Και όμως αυτό ακριβώς επιζητεί και επιδιώκει ο Έρογλου. Το αξιοπερίεργο όμως στην υπόθεση της Κύπρου είναι ότι τόσο στους κόλπους του Ο.Η.Ε. , όσο και στις τάξεις της Ε.Ε. υπάρχουν ηγέτες που ενωτίζονται τους παραλογισμούς της Άγκυρας., χωρίς να ορρωδούν , ούτε να αισχύνονται για τη στάση τους. Σε καμία όμως των περιπτώσεων δεν είναι επιτρεπτό στην ανωτέρω άποψη να προσχωρήσει ο Γενικός Γραμματέας του Ο.Η.Ε.
Κύριε Μπαν Κι Μουν,
Κατέχετε τον υψηλότατο θώκο του κορυφαίου οργανισμού της υφηλίου, στον οποίο η ανθρωπότητα και ιδίως οι μικροί λαοί προσατενίζουν τον προστάτη τους από τους σφετεριστές της εθνικής τους μοίρας . Οφείλετε, λοιπόν, να ανταποκριθείτε στις προσδοκίες των λαών και προπάντων να αναδειχθείτε πιστός θεματοφύλακας της διεθνούς νομιμότητας και του των διεθνών θεσμίων.
Δυστυχώς, κ, Γενικέ Γραμματέα, στην περίπτωση της Κύπρου εθελοτυφλείτε. Τούτο καταμαρτυρούν και επιβεβαιώνουν οι επιστολές σας προς Χριστόφια και Έρογλου και απ’ ότι διέρρευσε σε δημοσιογραφικούς κύκλους σχετικά με το περιεχόμενό τους, ο ανωτέρω ισχυρισμός μου αντικειμενικοποιείται.
Θα μου επιτρέψετε, κ. Μπαν Κι Μουν , με όλο το σεβασμό που τρέφω στο αξίωμα που κατέχετε, να σας επισημάνω ότι το περιεχόμενο των επιστολών σας προς Χριστόφια και Έρογλου είναι πρωθύστερο , γεγονός που σας εκθέτει ανεπανόρθωτα στα μάτια της ανθρωπότητας, αφού ο πρωθύστερος λόγος προδίδει υποκειμενικό κριτή.
Αναρωτηθήκατε , κ. Γενικέ Γραμματέα, αν είναι ποτέ δυνατόν να επιλυθεί το κυπριακό πρόβλημα, χωρίς προηγουμένως να έχει αρθεί το αίτιον του προβλήματος; Και το αίτιον, εν προκειμένω , είναι η Τουρκία. Αυτή είναι το αίτιο, η γενεσιουργός αιτία του κυπριακού προβλήματος, που είναι και το αιτιατόν εν προκειμένω , και ακούει στο όνομα « Τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος».
Αυτό το τουρκικό εξάμβλωμα αποτελεί ανορθογραφία ή καλύτερα καρικατούρα στο χάρτη της διεθνούς νομιμότητας και αυτή την καρικατούρα προσπαθείτε να ωραιοποιήσετε και όχι να εξαλείψετε.
Δυστυχώς ματαιοπονείτε γιατί οι προσπάθειές σας κινούνται εκτός λογικών πλαισίων. Αν εντρυφούσατε στο λογικό αξίωμα ότι «ουδέν αιτιατόν μείζον της αιτίας αυτού», άλλως πως θα αντιμετωπίζατε την επίλυση του κυπριακού. Θα ζητούσατε άρση του αιτίου , από το οποίο , ως αιτιατόν, προέκυψε το πρόβλημα.
Αυτό σε απλή γλώσσα σημαίνει ότι όσο ο Αττίλας και οι έποικοι (αυτό είναι το αίτιο στην περίπτωσή μας) βρίσκεται στην Κύπρο, το κυπριακό πρόβλημα (ως αιτιατό) δεν μπορεί να επιλυθεί , γιατί η όποια λύση θα βρίσκεται εκτός λογικής σφαίρας .
Αν , ο μη γένοιτο, τείνετε ους ευήκοο στις αγγλικές ψαλμωδίες και κανοναρχίσματα περί Κύπρου, το πέρασμά μας από το θώκο του Γενικού Γραμματέα του Ο.Η.Ε. θα τρώσει , έτι περαιτέρω, το κύρος του θεσμού.
Εκείνο, όμως που ξενίζει κάθε καλόπιστο άνθρωπο είναι η επιθυμία σας το κυπριακό να λυθεί το αργότερο εντός του Ιουνίου του 2012.
Κατανοητή η πρεμούρα σας, γιατί την 1//7/2012 η Κύπρος αναλαμβάνει την προεδρία της Ε.Ε. οπότε οι ευρωπαίοι ηγέτες θα έχουν την ευκαιρία να διαπιστώσουν εκ του σύνεγγυς τα κατορθώματα των Άγγλων στην Κύπρο, τον καιρό που η Μεγαλόνησος στέναζε κάτω από τη βετανική μπότα , αλλά και τα πράματα και θάματα του Αττίλα στον κυπριακό βορά (στη Λευκωσία υπάρχουν τα Φυλακισμένα Μνήματα και οι αγχόνες των Άγγλων, στο δε κατεχόμενο μέρος της Κύπρου χάσκουν οι τάφοι νεκρών Ελληνοκυπρίων που σύλησε ο Αττίλας, αλλά και οι βεβηλωμένοι ναοί και τα κατεστραμμένα από τούρκικα χέρια, μνημεία τέχνης ).
Γνωρίζετε πολύ καλά ότι όλα αυτά θα σχολιασθούν ποικιλότροπα και αυτά τα σχόλια δεν θα περιποιούν τιμή στον Ο.Η.Ε. , που αρκείται σε ευχολόγια χωρίς να επέμβει δυναμικά για την αποκατάσταση της διεθνούς νομιμότητας.
Είναι αδιανόητο στο λυκαυγές του 21ου αιώνα η Κύπρος, ανεξάρτητο κράτος-μέλος του Ο.Η.Ε., πλήρες και ισότιμο μέλος της Ε.Ε και της Ευρωζώνης , ασκών μάλιστα και την Προεδρία της Ε.Ε. να τελεί υπό διπλή κατοχή, αγγλική και τουρκική, και κορυφαίοι παγκόσμιοι θεσμοί να θεώνται την παρανομία απαθείς , χωρίς να εξεγείρονται και «εν παντί τρόπω και σθένει» να απαιτούν την αποκατάσταση της διεθνούς νομιμότητας, που στην περίπτωση της Κύπρου βάναυσα καταπατήθηκε και εξακολουθεί να καταπατάται
Αυτή είναι η μεγάλη σας έγνοια, κ. Γενικέ Γραμματέα, γι’ αυτό θέλετε να επιλυθεί εντός του προσεχούς Ιουνίου το Κυπριακό, ώστε να φαλκιδευτεί η κυπριακή προεδρία, με τη συμπροεδρία των Τούρκων, αφού ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας , διέπραξε τη μεγάλη γκάφα να τάζει στους Τουρκοκύπριους συμπροεδρίες, σταθμισμένες ψήφους και παραμονή χιλιάδων εποίκων στο νησί.
Κύριε Γενικέ Γραμματεύ,
Αν η Τουρκία δεν αλλάξει μυαλά επίλυση του κυπριακού μέχρι και τον προσεχή Ιούνιο δεν πρόκειται να γίνει. Βγάλτε το απ΄ το μυαλό σας . Τα αδέλφια μας οι Κύπριοι αρκετές υποχωρήσεις έκαναν μέχρι τώρα. και δεν πρόκειται να χορέψουν πια στους ρυθμούς του τούρκικου ταμπουρά , ‘έστω και ο ταμπουράς παίζεται από αγγλικά ή τα δικά σας χέρια.
Οι Κύπριοι θα πια χορεύουν μόνο στους ρυθμούς της διεθνούς νομιμότητας. Καιρός ήταν.-
Οι καλώς αθλήσαντες
του Δημήτρη Στεργιούλη
Επίτιμου Διευθυντή
2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου
«ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ»
Στις 7 Φεβρουαρίου 2012 συμπληρώθηκαν 56 ολόκληρα χρόνια από τη δολοφονία του Ελληνοκύπριου μαθητή και σημαιοφόρου του Γυμνασίου της Αμμοχώστου Πέτρου Γιάλλουρου.
Ο υπέροχος νέος, με την αδάμαστη ελληνική ψυχή διαδήλωνε , με άλλους συμμαθητές του, κατά των Άγγλων αποικιοκρατών , που παρά πάσαν έννοιαν δικαίου θεωρούσαν την Κύπρο τιμάριό τους και εκλάμβαναν το λαό της ως υποζύγιο.
Απέρριπταν δε μετά βδελυγμίας κάθε σκέψη που είχε ως άξονα αναφοράς την αυτοδιάθεση της Μεγαλονήσου, πολλώ δε μάλλον την ένωσή της με την Ελλάδα .
Το Ελληνικό στοιχείο της Κύπρου, που αντιπροσώπευε το 82% του συνολικού πληθυσμού της νήσου , από συστάσεως του νεοελληνικού κράτους ,ζούσε με το μεγάλο όραμα : την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.
Το 1878, που η Κύπρος πουλήθηκε από τους Τούρκους στην Αγγλία, χωρίς η τελευταία, να καταβάλλει στους Οθωμανούς απολύτως κανένα χρηματικό ποσό, οι Κύπριοι πίστεψαν πως δρομολογείται και η δική τους εθνική αποκατάσταση. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο κλήρος και λαός με επικεφαλής τον αείμνηστο Αρχιεπίσκοπο Σωφρόνιο υποδέχθηκαν τον πρώτο Άγγλο Κυβερνήτη της Κύπρου με ανοικτές αγκάλες. Βλέπετε λίγα χρόνια πρίν , το 1864 , οι Άγγλοι παραχώρησαν τα Επτάνησα στην Ελλάδα και οι αδελφοί μας Κύπριοι υπέθεσαν ότι το ίδιο θα πράξουν και για την Κύπρο.
Δυστυχώς σε σύντομο χρονικό διάστημα φάνηκε ολοκάθαρα ότι οι Κύπριοι , με τον ερχομό των Άγγλων στο νησί τους, απλά και μόνο άλλαξαν αφέντη.
Η στυγνή συμπεριφορά των Άγγλων απέναντί τους δεν μπόρεσε να κάμψει το φρόνημα του Κυπριακού Ελληνισμού, το οποίο κορυφώθηκε τον Οκτώβριο του 1931 με τον ξεσηκωμό των Ελληνοκυπρίων , που τελικά καταπνίγηκε στο αίμα από τον αγγλικό στρατό κατοχής.
Κι όμως το κλίμα κατατρομοκράτησης των Ελληνοκυπρίων, που ακολούθησε την κατάπνιξη της εξέγερσης του 1931, και η εξορία σημαντικών προσωπικοτήτων των Ελληνοκυπρίων , που θεωρήθηκαν υπεύθυνοι του Οκτωβριανού ξεσηκωμού , δεν πτόησε τους Κυπρίους.
Συσπειρώθηκαν γύρω από την Εθναρχούσα Εκκλησία , η οποία κράτησε ζωντανή τη «νυσταγμένη ελπίδα». Οι νάρθηκες των Ναών μετατράπηκαν σε εθνικές κολυμπήθρες και τα Ελληνοκυπριακά Σχολεία σε εθνικές επάλξεις. Η μαθητιώσα και εργαζόμενη νεολαία , χάρη στην αρμονική συνεργασία Εκκλησίας και Σχολείων, γαλβανίστηκε με τα εθνικά ιδεώδη. Απόκτησε σαφή εθνικό προσανατολισμό, μέσα από τις χριστιανικές ενώσεις (ΟΧΕΝ), και κάτω από τη σοφή καθοδήγηση δασκάλων και καθηγητών , που διακρίνονταν για το υψηλό πατριωτικό τους φρόνημα , συγκροτήθηκε ένας « νεανικός στρατός» , αποφασισμένος να θυσιαστεί για το μεγάλο όραμα, για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.
Παιδιά της Εθναρχούσας Εκκλησίας της Κύπρου και των Ελληνικών της Σχολείων υπήρξαν ο Πετράκης Γιάλλουρος, ο Μάρκος Δράκος, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης , ο Ανδρέας Ζάκος και όλοι οι έφηβοι αγωνιστές της ΕΟΚΑ.
Πριν λοιπόν αρχίσει ο ένοπλος επικός εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας του 1955-59 είχε προκαταβολικά κερδηθεί μέσα από τους νάρθηκες των ναών και τις αίθουσες των Σχολείων.
Εκκλησία και Σχολεία είχαν σφυρηλατήσει ένα αρραγές εθνικό, πατριωτικό μέτωπο που πίστεψε ότι ήλθε το πλήρωμα του χρόνου για να ενσαρκωθούν οι πόθοι και τα οράματα γενεών και γενεών Ελληνοκυπρίων.
Οι αδελφοί μας Κύπριοι , ανεξαρτήτου φύλου και ηλικίας , τα επικά εκείνα χρόνια έδωσαν απαράμιλλα μαθήματα ήθους και αντρειοσύνης, λεβεντιάς και περηφάνιας, αλληλεγγύης και εγκαρτέρησης , αποκοτιάς και περιφρόνησης προς το θάνατο.
Ο Γιάλλουρος, ο Παλληκαρίδης και τ’ άλλα παλληκάρια της αγχόνης , ο Αυξεντίου , ο Λένας, ο Μάρκος Δράκος και ο Μάτσης , οι πολιτικοί κρατούμενοι των Κεντρικών Φυλακών της Λευκωσίας, οι έγκλειστοι στα κολαστήρια των στρατοπέδων συγκέντρωσης και των κρατητηρίων, οι ήρωες του Αχυρώνα του Λιοπετρίου και τόσοι άλλοι που έπεσαν σε γκρεμνά και διάσελα, σε σταυροδρόμια και πλατείες , πολεμώντας την αγγλοκρατία, είναι οι σύγχρονοι άγιοι της ιστορίας μας. Υποκλινόμαστε ενώπιον τους.
Πίσω απ’ αυτούς τους περίσημους και θρασυκάρδιους υπάρχει ολόκληρη στρατιά ανώνυμων Κυπρίων , που πρόσφεραν τα πάντα στην υπόθεση του αγώνα της ΕΟΚΑ. Αναφέρομαι στους τομεάρχες της Ε.Ο.Κ.Α. , στους τροφοδότες των αντάρτικων ομάδων, στους συνδέσμους, σ’ εκείνους που μετέτρεψαν τα σπίτια τους σε αντάρτικα κρησφύγετα, σ’ εκείνους που άνοιξαν τις πόρτες τους για ν’ ανασάνουν και να κλείσουν για λίγο τα μάτια τους τα ανταρτόπουλα της ΕΟΚΑ, στην Ελληνοκύπρια μάνα ,που μοίρασε τη μπουκιά του ψωμιού των ανήλικων παιδιών της σ’ αυτά και στους αντάρτες.
Σ’ ένα από τα πολλά ταξίδια μου στην Κύπρο επισκέφτηκα μερικά από τα ανταρτολήμερα και κρησφύγετα της αντάρτικης ομάδας στην οποία ήταν ενταγμένος ο Εθνομάρτυράς μας Ευαγόρας Παλληκαρίδης.
Στο χωριό της Πάφου Λυσός, ένας εν ζωή συναγωνιστής και σύντροφος του Παλληκαρίδη μου διηγήθηκε το εξής περιστατικό:
« Ήταν Φθινόπωρο του 1957. Ήμασταν για δυο νύχτες άγρυπνοι και οδοιπορούντες . Βρισκόμασταν έξω από το χωριό Νατά. Καθίσαμε κρυμμένοι μέχρι να πέσει το σκοτάδι, για να μην γίνουμε αντιληπτοί ,και προσεκτικά και αθόρυβα μπήκαμε στο χωριό. Κατευθυνθήκαμε στο σπίτι του………..για να ξεκουραστούμε και, αν είχε ο νοικοκύρης , να βάλουμε και κάτι στο στόμα μας , γιατί πεινούσαμε πολύ. Ο μπάρμπα………και η γυναίκα του ήταν λεβεντάνθρωποι. Είχαν δυο γυιους στις αντάρτικες ομάδες της ΕΟΚΑ. Ο ένας ήταν στην αντάρτικη ομάδα που δρούσε στον Ακάμα. Ο άλλος ήταν στην αντάρτικη ομάδα του Γιώργου Ράφτη, στην οποία ήταν ενταγμένος και ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, με τον οποίο είχε συνδεθεί και με φιλία.
Στο συνθηματικό χτύπημα της πόρτας μας άνοιξε η , μακαρισμένη σήμερα, θεία………, μας υποδέχτηκαν με αγάπη , λες και ήμασταν παιδιά τους. Φτωχός άνθρωπος ήταν ο μπαρμπα……….Με τα χίλια ζόρια προσπαθούσε να κρατηθεί στη ζωή , όπως όλοι σχεδόν οι κάτοικοι των χωριών της Πάφου στα χρόνια της αγγλοκρατίας.
Αφού ξεφορτωθήκαμε σακίδια και οπλισμό και καθήσαμε η θεια……… μας είπε: «παιδιά μου εκτός από λίγο ψωμί δεν έχουμε τίποτε άλλο να σας προσφέρουμε για φαγητό αυτή την ώρα. Ο μπακάλης εδώ και πολλές μέρες έπαψε να μας δίνει βερεσέ. Πάντως κάνετε λίγο υπομονή.
Ύστερα στράφηκε στον άντρα της και του είπε. Σήκω! Μην κάθεσαι . Τα παιδιά θα σε βοηθήσουν να σφάξετε το βόδι. Να μαγειρέψουμε να φάνε τα παιδιά και να πάρουν και μαζί τους.
Όλοι οι αντάρτες πεταχτήκαμε όρθιοι, Είδαμε και πάθαμε να αποτρέψουμε το μπάρμπα…….. να μη σφάξει το βόδι του. Αυτό το βόδι ήταν όλη η περιουσία του. Μ’ αυτό όργωνε τα λίγα χωραφάκια του για να εισοδέψει το λιγοστό σιτάρι για να επιβιώσει».
Καταγράφω το παραπάνω περιστατικό για να καταδείξω το αδούλωτο φρόνημα των αδελφών μας Κυπρίων, που όταν βρεθούν κάτω από εμπνευσμένη ηγεσία κάνουν θαύματα.
Ο ταπεινός Ελληνοκύπριος από τη Νατά της Πάφου αποτελεί κλασικό παράδειγμα ανιδιοτελούς πατριώτη, που ζούσε και ανέπνεε με το μεγάλο όραμα . Να δει μια Κύπρο ελεύθερη και ενωμένη με την Ελλάδα. Και για την πραγμάτωση αυτού του σκοπού έστειλε τα δυο παιδιά του αντάρτες στην ΕΟΚΑ. Ο ίδιος βοήθησε τον απελευθερωτικό αγώνα με όλες τις δυνάμεις του. Και όταν η περίσταση το έφερε ήταν διατεθειμένος να προσφέρει ακόμη και το μοναδικό περιουσιακό του στοιχείο, θυσία στην υπόθεση της λευτεριάς της Κύπρου.
Ο μακαρισμένος σήμερα μπαρμπα_-Χριστόφορος και η σύζυγός του ανήκουν «στη χορεία των καλώς και εθνικώς αθλησάντων».
Σε άλλο άρθρο μου θα αποκαλύψω και το επώνυμο αυτών των υπερήφανων Ελληνοκυπρίων. Δεν το πράττω τώρα , γιατί νιώθω την ανάγκη να ζητήσω, προηγουμένως, την άδεια των ανταρτών –υιών , που ζούνε στη Λεμεσό.
Τιμή και δόξα στον τραγουδιστή της λευτεριάς της Κύπρου,
Εθνομάρτυρα Ευαγόρα Παλληκαρίδη
του Δημήτρη Στεργιούλη
Επίτιμου Διευθυντή
2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου
«ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ»
«Βγήκαν αντάρτες στα βουνά
της Κύπρου διαλεχτά παιδιά
της ΕΟΚΑ παλικάρια
της Ελλάδας τα καμάρια»
Στις 14 του φετινού Μάρτη (Μάρτης 2012) συμπληρώνονται πενήντα πέντε χρόνια από τότε που οι Άγγλοι αποικιοκράτες απαγχόνισαν στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας τον Ελληνοκύπριο έφηβο επαναστάτη, ποιητή και τραγουδιστή της λευτεριάς της Κύπρου ΕΥΑΓΟΡΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗ.
Οι Άγγγλοι δυνάστες της Κύπρου, ξετσίπωτοι εγκληματίες όντες, στέρησαν από ένα παιδί το εξαίσιο θαύμα της ζωής και τα ελληνική γράμματα, και γιατί όχι και την παγκόσμια λογοτεχνία, από ένα ταλέντο με ποιητικό κάλαμο γραφής αξιολογότατο και πολλά υποσχόμενο.
Ο Παλληκαρίδης ανήκει στη χορεία εκείνων που αποτόλμησαν να αμφισβητήσουν τη νομιμότητα της δεσποτείας στο νησί του. Ζούσε με το όραμα να δει μια Κύπρο να διαφεντεύεται από το λαό της , λυτρωμένη από εφιαλτικούς εναγκαλισμούς ύποπτων προστατών. Οραματιζόταν μια Κύπρο ενωμένη με την Ελλάδα, μια Κύπρο που δε θα ήταν τόπος πρόσφορος για να επενδύουν οι ισχυροί της γης τα άνομα συμφέροντά τους.
Τους πόθους του λαού του τους έκαμε τραγούδι, σάλπισμα ξεσηκωμού, πολεμικό παιάνα.
Ο Παλληκαρίδης ήταν πατριδολάτρης και ελληνολάτρης μέχρι μυελού οστέων και πίστευε αταλάντευτα πως δεν είναι περαστικός και ανώνυμος , διαβατάρης και πλάνητας στα σταυροδρόμια της ιστορίας. Γι’ αυτό όταν σήμανε η στιγμή του μεγάλου ΝΑΙ και του μεγάλου ΟΧΙ στη φωνή της Πατρίδας, αντάλλαξε χωρίς δυσκολία και περιστροφές τη μαθητική περιβολή με το αντάρτικο αμπέχωνο και τη μαθητική ζωή με τη σκληρή παρτιζάνικη διαβίωση. Το κοντύλι, που τόσο καλά χειριζόταν, δεν τ΄απαρνήθηκε. Το κουβαλούσε πάντοτε στην αντάρτικη φαρέτρα του, γιατί γνώριζε πως ήταν βέλος πιο οξύαιχμο και τραυματικό από τα σιδηρά.
Με το πέρασμά του από την νοτιοανατολικότερη έπαλξη του Ελληνισμού, την Κύπρο, ανέβασε σε ιδανικά ύψη το αγωνιστικό φρόνημα του λαού του.
Αγωνίστηκε για τη λευτεριά της σκλάβας πατρίδας με τη γραφίδα και το όπλο και έκανε να αναβιώσουν στο πρόσωπό του επικές μέρες πανένδοξου παρελθόντος.
Η προσωπικότητα του Παλληκαρίδη ενσάρκωνε την ψυχή και το ήθος όλων των γενεών που πέρασαν και που έρχονται, και της τωρινής που συντηρεί τη μνήμη και κρατά τη συνέχεια της φυλής.
Ο Ευαγόρας, καθ’ όλη τη διάρκεια της σύντομης ζωής του υπήρξε σεμνός και λιτός, αλλά παράλληλα γενναίος και ηρωικός , ατρόμητος και ασυμβίβαστος και μας έδειξε το δρόμο του καθήκοντος προς το Έθνος. Και ο δρόμος αυτός λέγεται αυταπάρνηση, χρέος , θυσία.
Ήταν της λευτεριάς ταμένος, όπως πολύ εύστοχα γράφει η αδελφή του Γεωργία. Κι εμείς σημειώνουμε ότι γι’ αυτό ξεκίνησε για τα σύνορα του χρέους και έμεινε εδραίος στο μετερίζι της ανθρώπινης αξιοπρέπειας .
Αλλά και στις δύσκολες ημέρες της κράτησής του στάθηκε όρθιος. Ατσάλι αλύγιστο, γρανίτης και βράχος ακατάλυτος.
Στο δικαστήριο που οδηγήθηκε τήρησε στάση εξόχως πατριωτική, αλλά ασυνήθιστη για ένα παιδί της ηλικίας του. Η απολογία του επιγραμματική. Συνόψιζε σ’ όλο το πλάτος και το δυσθεώρητο ύψος τη μεγαλοσύνη της φυλής μας: « Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος ο οποίος ζητά τη λευτεριά του. Τίποτε άλλο».
Ήταν μια απολογία σχεδόν πανομοιότυπη με την απολογία του πρωτομάρτυρα της λευτεριάς του Γένους μας, του Ρήγα του Βελεστινλή, ενώπιον των αυστριακών αρχών.
Κι αν αναλογιστεί κανείς ότι η απολογία αυτή δόθηκε από ένα 18/χρονο παιδί ενώπιον του κακουργιοδικείου της κραταιάς, τότε, Μ. Βρατανίας, τότε και μόνον τότε αντιλαμβάνεται το ψυχικό μεγαλείο και την αντρειοσύνη του Παλληκαρίδη.
Και η λεβεντιά του Ευαγόρα κορυφώνεται μισή ώρα πριν τα μεσάνυχτα της 13ης προς τη 14η Μαρτίου του 1957, που βάδισε σταθερά και αταλάντευτα κάτω από τη μακάβρια θηλιά. Κοίταξε κατάματα το θάνατο κι εκείνος χαμήλωσε το το βλέμμα του. Ξεπέρασε τα ανθρώπινα όρια κι έγινε πανανθρώπινο σύμβολο αγωνιστή της λευτεριάς.
Ο Παλληκαρίδης γεννήθηκε και τελείωσε ως ηγέτης. Φαντάζει αρχέτυπος ηγέτη, που ποτέ του δε γονάτισε, ούτε σύρθηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της σύντομης ζωής του. Έκανε πράξη τους στίχους που άκουγε από μικρός από το στόμα του πατέρα του΅
«Γίνε και συ παράδειγμα περίσσειας ανδρειοσύνης
και καύχημα της Κύπρου μας
κι όλης της Ρωμιοσύνης».-
«Η Αναστασία Αζίνα-Πενταρά αφηγουμένη ιστοριογραφεί δέλτους
της ιστορίας της ΕΟΚΑ»
του Δημήτρη Στεργιούλη
Επίτιμου Διευθυντή
2ου Δημοτικού σχολείου Κιάτου
«ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ»
Λίαν προσφάτως (Δεκέμβριος 2011) είδε το φως της δημοσιότητας το βιβλίο του Ελληνοκύπριου καθηγητή φιλολογίας Νικολάου Πενταρά.
Τίτλος του βιβλίου «ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ» και επεξηγηματικός υπότιτλος « Βιωματικές αναμνήσεις της Αναστασίας Αζίνα-Πενταρά από την προεπαναστατική περίοδο του Αγώνα της ΕΟΚΑ»
Θα πρέπει να σημειώσω ότι ο Νικόλαος Πενταράς έλκει την καταγωγή από τη Χλώρακα της Πάφου . Είναι γόνος της ιστορικής οικογένειας των Πενταράδων και εγγονός του αείμνηστου Νικόλα Αζίνα , του λεβεντόγερου της Ε.Ο.Κ.Α., που μετέτρεψε το σπίτι του σε κρησφύγετο του Διγενή, όταν αυτός αποβιβάστηκε, κρυφά κι απόκρυφα, στις 10 Νοεμβρίου του 1954 στην ακτή «Αλμυρή» της Χλώρακας.
Από τον υπότιτλο του βιβλίου γίνεται αντιληπτό ότι ο Νικόλαος Πενταράς δεν καταγράφει στο πόνημά του προϊόντα ιστορικής του έρευνας. Στην προκειμένη περίπτωση ζώσα ιστορική πηγή για το συγγραφέα αποτελεί η ίδια η μητέρα του, στην οποία η ιστορική μοίρα επεφύλαξε το μεγάλο προνόμιο να προσφέρει , απ΄το δικό της μετερίζι , τις υπηρεσίες της στην ΕΟΚΑ την προεπαναστατική, κυρίως, περίοδο
Από τη μελέτη του βιβλίου εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι η μεγάλη μαστοριά του συγγραφέα έγκειται στον τρόπο που χρησιμοποιεί για να διευκολύνει την, ογονταπεντάχρονη σήμερα , μητέρα του να ανασύρει από τα αρχεία της μνήμης της γεγονότα άγνωστα στο ευρύ κοινό. Εξυπακούεται ότι τα όσα η μητέρα του Νίκου Πενταρά αφηγείται έτυχαν γλωσσικής επεξεργασίας από το γυιό της και το τελικό προϊόν που προέκυψε, παίρνοντας τη μορφή βιβλίου , χαρακτηρίζεται για την πλαστικότητα του ύφους του και την απλότητα και λιτότητα της αφήγησης, στοιχεία που το καθιστούν ευχάριστο και άκρως ενδιαφέρον ιστορικό ανάγνωσμα, που απ’ αρχής μέχρι τέλους κρατεί αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Πρόκειται για βιβλίο που διαβάζεται «απνευστί».
Χωρίς αμφιβολία το πόνημα του κ. Νικολάου Πενταρά φωτίζει άγνωστες πτυχές της προεπαναστατικής περιόδου της ΕΟΚΑ, γι’ αυτό μπορεί να καταταχθεί επάξια στην κατηγορία των ιστορικών βιβλίων και δεν πρέπει να λείπει από κανένα σπίτι σε Κύπρο και Ελλάδα.
Απ’ τη δική μου πλευρά :
(α) στο Νικόλαο Πενταρά απευθύνω τα θερμότερα των συγχαρητηρίων μου για την αριστοτεχνική καταγραφή των αναμνήσεων της μητέρας του, την καταπληκτική σπονδύλωση της καταγραφής και την παρουσίασή των ιστορικών αναμνήσεων σε βιβλίο. Ανεπιφύλακτα δε και έκθυμα συνιστώ την προμήθεια και μελέτη του.
(β)στην αξιοσέβαστη μορφή της Αναστασίας Αζίνα-Πενταρά ίσταμαι ενεός. Αποκαλύπτομαι στο μεγαλείο της ψυχής της και υποκλίνομαι στο θάρρος και την τόλμη της.
Η Αναστασία Αζίνα-Πενταρά στα 29 της χρόνια και με τέσσερα μικρά παιδιά την εποχή που κρυβόταν ο Διγενής στο σπίτι του πατέρα της , αίρεται πάνω από μικροϋπολογισμούς, μικροσυμφέροντα και υλικές προσατενίσεις και χωρίς να λογαριάσει ότι η ζωή της διατρέχει το μέγιστο των κινδύνων, έθεσε εαυτόν στην υπηρεσία του αγώνα. Από το δικό της μετερίζι πρόσφερε πολύτιμες υπηρεσίες τόσο κατά την προεπαναστατική όσο και κατά την επαναστατική περίοδο της ΕΟΚΑ.
Με κίνδυνο ζωής ανέλαβε την τροφοδοσία του Διγενή και φρόντιζε για τα της επιμελέστατης απόκρυψής του. Κι ήταν, τότε , μόλις 29 ετών.
Η εδραία και αταλάντευτη πίστη της στο μεγάλο όραμα, στη λευτεριά της Κύπρου και στην ένωσή της με την Ελλάδα τη συνέπαιρνε. Τη μεταμόρφωνε σε Μπουμπουλίνα , την έκανε Σουλιώτισσα, πραγματική Τζαβέλαινα. Είχε βαθιά επίγνωση της αποστολής της , η Αναστασία Αζίνα-Πενταρά , γεγονός που την καθιστούσε θαρραλέα, γενναία και αποφασιστική. Κρατούσε στα χέρια της τον αρχηγό της ΕΟΚΑ. Προεπαναστατικά , είναι σφόδρα πιθανόν, αυτή και η μητέρα της Παναγιωτού, να ήταν το μοναδικό γυναικείο δίδυμο που γνώριζε ποιος ήταν ο Αρχηγός της ΕΟΚΑ.
Κι αργότερα, όταν άρχισε ο επικός εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας , από το σπίτι του Νικόλα Αζίνα , που ήταν ο τόπος αποθήκευσης και απόκρυψης των φορτίων του πρώτου οπλισμού της επαναστατικής οργάνωσης , άρχισε η διανομή του σ΄ ολόκληρη την Κύπρο.
Πέρασαν τότε από το σπίτι του Αζίνα πολλοί αγωνιστές για να παραλάβουν όπλα. Όλοι τους ήπιαν καφέ κι ένα ποτήρι νερό ή έφαγαν φαγητό από τα χέρια της Αναστασίας Αζίνα-Πενταρά.
Και όμως η ηρωική Αναστασίας ουδέποτε βαρυγκόμησε. Κι ας είχε τώρα να φροντίσει κοντά στα τέσσερα μικρά παιδιά της δυο δίδυμα κοριτσάκια, που γεννήθηκαν τον Αύγουστο του ‘ 55.
Ο καθημερινός κόπος και μόχθος δεν τη λύγισε . Ανάμεσα στα έξι βιολογικά παιδιά της, που φρόντιζε και «ανάγειωνε» , είχε κι ένα παιδί ακριβό, διαλεχτό και χιλιοτραγουδισμένο. Ήταν ο ένοπλος απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ, που, πριν ακόμα ξεσπάσει , τον κρατούσε στην ποδιά της. Ήταν ο αγώνας ο λυτρωτικός, ο αγώνας της εθνικής αποκατάστασης, ο αγώνας που θα πραγμάτωνε το μεγάλο όραμα με το οποίο πέθαναν γενιές και γενιές Κυπρίων αδελφών μας, ο αγώνας που θα ένωνε την Κύπρο με την Ελλάδα.
Η ψυχική αντοχή της Αναστασίας Αζίνα-Πενταρά δοκιμάστηκε σκληρά όταν οι Άγγλοι συνέλαβαν τον πατέρα της , τον Νικόλα Αζίνα, και τον έκλεισαν στο κολαστήριο της Πύλας. Τώρα η Αναστασία δεν είχε να φροντίσει μόνο τα παιδιά της. Έπρεπε ανά τακτά διαστήματα να επισκέπτεται και τον πατέρα της στην Πύλα.
Κι όμως ή Αναστασία έμεινε όρθια, αλύγιστη και ανυποχώρητη. Πίστεψε στον αγώνα με όλη τη δύναμη της ψυχής της γι’ αυτό και τον υπηρέτησε πιστά, ανιδιοτελώς και ανυστεροβούλως.
Τα χρόνια πέρασαν. Ήδη η Αναστασία Αζίνα-Πενταρά, η κυρά της Χλώρακας για όλους μας, διανύει το ογδοηκοστό πέμπτο έτος της ηλικίας της .Κι όμως ! Διατηρεί διαύγεια πνεύματος αξιοζήλευτη. Νιώθει περήφανη για τις υπηρεσίες που πρόσφερε στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ. Είναι γυναίκα-σύμβολο για τον Κυπριακό Ελληνισμό. Επισύρει το σεβασμό όλων όσοι είχαν την τύχη να την γνωρίσουν. Ανάμεσά τους συγκαταλέγεται και ο γράφων.
Θεία Αναστασία, υποκλίνομαι στη λεβεντιά σου και την περηφάνια σου.-
Εις μνημόσυνο Χριστοφή και Αθηνάς Σάββα, περίσημων και θρασυκάρδιων Ελληνοκύπριων πατριωτών που είχαν δυο γυιούς αντάρτες
στην Ε.Ο.Κ.Α.
του Δημήτρη Στεργιούλη
Επίτιμου Διευθυντή
2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου
«ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ»
Στο διαδίκτυο αναρτήθηκε άρθρο μου με τίτλο «οι καλώς αθλήσαντες». Τους δικτυακούς τόπους που το φιλοξένησαν του ευχαριστώ εκ μέσης καρδίας. Εκείνο όμως το άρθρο μου ήταν λειψό όσον αφορά στην αποκάλυψη της ταυτότητας των προσώπων για τα οποία έκανα λόγο. Τώρα , όμως, πιστεύω ότι ήλθε το πλήρωμα του χρόνου να αποκαλύψω τα ονόματα των ανθρώπων στα οποία ανωνύμως αναφερόμουν. Αυτό το χρωστάω στους αναγνώστες του προαναφερθέντος άρθρου μου.
Επειδή είναι σφόδρα πιθανό ορισμένοι αναγνώστες του παρόντος άρθρου μου να μην έχουν διαβάσει το προηγούμενο με τον τίτλο που ανωτέρω κατέγραψα , θεωρώ σκόπιμο να αναφερθώ , με τρόπο συνοπτικό , σ’ αυτό.
« Το φθινόπωρο του 1957 μια αντάρτικη ομάδα της ΕΟΚΑ, ύστερα από κοπιώδη πεζοπορία ωρών βράδιασε κοντά στο χωριό Νατά της Πάφου. Κρύφτηκε μέχρι να νυχτώσει και με κάθε προφύλαξη κατευθύνθηκε στο σπίτι ενός γνήσιου Ελληνοκύπριου, ενός έντιμου βιοπαλαιστή που ήταν ζυμωμένος με το χώμα των λίγων χωραφιών του, που πότισε με τον τίμιο ιδρώτα του , για να ζήσει τη φαμελιά του.
Φτωχός άνθρωπος ήταν , όπως όλοι οι κάτοικοι των χωριών της Πάφου στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ‘ 50., αλλά είχε αναπτυγμένο , αυτός και η γυναίκα του, το πατριωτικό συναίσθημα σε βαθμό ύψιστο. Ζούσε με το μεγάλο όραμα να δει μια Κύπρο ελεύθερη και ενωμένη με την Ελλάδα. Την αγάπη προς τη Μεγαλόνησο, αλλά και το εθνικό κέντρο, την Ελλάδα, την είχε εμπνεύσει και στα παιδιά του. Γι’ αυτό όταν σήμανε το σήμαντρο του Παγκύπριου συναγερμού, για αποτίναξη του αγγλικού ζυγού, οι δυο γυιοί του εντάχθηκαν στις ανταρτικές ομάδες της ΕΟΚΑ.
Στο σπίτι αυτού του περήφανου Έλληνα, πήγε να διανυκτερεύσει η αντάρτικη ομάδα της ΕΟΚΑ. Τους αντάρτες τους υποδέχθηκε, αυτός και η γυναίκα του, με ανοιχτές αγκάλες. Δυστυχώς όμως δεν είχαν φαγητό για τα παλικάρια. Ο μπακάλης του χωριού, από μέρες τώρα, δεν τους έδινε τρόφιμα βερεσέ. Κι εδώ αναδεικνύεται το ψυχικό μεγαλείο της μάνας , που την αξίωσε ο Θεός να γεννήσει δυο λεβέντες , αντάρτες της ΕΟΚΑ.
Είπε στον άνδρα της: φαγητό δεν έχουμε να φάνε τα παιδιά. Σήκω , να σφάξουμε το βόδι. Να μαγειρέψω για τα παλικάρια και όταν φύγουν να πάρουν και μαζί τους φαγητό.
Τι να πει κανείς γι΄αυτή την Ελληνοκύπρια μάννα; .Ασφαλώς επρόκειτο για αρχαία Σπαρτιάτισσα, που εκτός από τους δυο γιους της που είχε στο αντάρτικο της ΕΟΚΑ, τώρα ήθελε να θυσιάσει και το μοναδικό περιουσιακό της στοιχείο στο βωμό της Πατρίδας. Το βόδι της οικογένειας, με το οποίο όργωναν τα λίγα χωραφάκια τους, για να εξοικονομήσουν το λιγοστό σιτάρι που δεν επαρκούσε να καλύψει τις ανάγκες της οικογένειας για ολόκληρο το χρόνο.
Μόλις οι αντάρτες άκουσαν «τη θεία Αθηνά» να επιτάσσει τη σφαγή του βοδιού και ο σύζυγός της να είναι έτοιμος να εκτελέσει ,και μάλιστα μετά χαράς, την εντολή της , πετάχθηκαν όρθιοι. «Είδαν και έπαθαν» και με τα χίλια παρακάλια κατόρθωσαν να μεταπείσουν τους οικοδεσπότες να μην πραγματοποιήσουν την επιθυμία τους.».
Και τώρα θα πρέπει να αποκαλύψω τα ονόματα αυτής της περίφημης και περήφανης οικογένειας, της οικογένειας των μεγάλων πατριωτών, που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της πατρίδας και με χαρά ξεκίνησαν για τα σύνορα του χρέους.
Πρόκειται για τους αείμνηστους σήμερα Χριστοφή Σάββα και τη σύζυγό του Αθηνά. Άνθρωποι αποχειροβίωτοι.. Διακρίνονταν για το υψηλό πατριωτικό και αγωνιστικό τους φρόνημα. Φιλότιμοι και φιλόξενοι, έντιμοι και αξιοπρεπείς. Επέσυραν το σεβασμό , όχι μόνο των συγχωριανών τους , αλλά και όλων όσων είχαν την τύχη να τους γνωρίσουν. Ανάθρεψαν τα παιδιά τους «με φόβο θεού» και τους ενεφύσησαν την αγάπη και το σεβασμό σε κάθε τι το ΕΛΛΗΝΙΚΟ. Τους έμαθαν από πού έρχονται και που πηγαίνουν . Τους γνώρισαν τις εθνικές τους ρίζες και τους έμαθαν να ακουμπάνε με σεβασμό και ανατριχίλα στα κόκαλα και τα δάκρυα των προγόνων τους.
Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο, όταν ήλθε η ώρα του μεγάλου ΝΑΙ και του μεγάλου ΟΧΙ στη φωνή της Πατρίδας και τα δυο παιδιά τους, ο Ευάγγελος Χριστοφή και ο Ναπολής Σάββα έδωσαν το βροντερό παρών εντασσόμενοι στην ΕΙΟΚΑ.
Ο Ευάγγελος Χριστοφή, εντάχθηκε στην αντάρτικη ομάδα του Γιώργου Ράφτη, που δρούσε στα βουνά της Πάφου. Στην ίδια ομάδα ήταν ενταγμένος και ο εθνομάρτυρας Ευαγόρας Παλληκαρίδης, με τον οποίο ο Ευάγγελος συνδέθηκε με αδελφική φιλία. Αν και πέρασαν από τότε πενήντα πέντε χρόνια , ο Βαγγέλης δεν μπορεί να κρύψει τη συγκίνησή του, όταν αναφέρεται στον Ευαγόρα.
Ο αδελφός του ο Ναπολής ήταν ενταγμένος στην αντάρτική ομάδα που δρούσε στην περιοχή του ΑΚΑΜΑ.
Και μια επισήμανση δική μου. Είχα την τύχη να γνωρίσω μερικούς αντάρτες της ΕΟΚΑ, που βρίσκονται εν ζωή, Είναι άνθρωποι βγαλμένοι από ιδιαίτερη στόφα. Πρώτα και πάνω απ’ όλα είναι άνθρωποι γνήσιοι και ανυστερόβουλοι, απλοϊκοί και ανεπιτήδευτοι , δημιούργησαν οικογένειες ελληνοχριστιανικές με όλη τη σημασία της λέξης. Αν και οι περισσότεροι δεν είχαν την τύχη να μάθουν γράμματα τα παιδιά τους τα έχουν σπουδάσει.
Προς επίρρωση των ανωτέρω , και ειδικά για την περίπτωσή μας, καταγράφω.
Ο ένας από τους δυο γυιούς των μεγάλων πατριωτών Χριστοφή και Αθηνάς Σάββα, ο αντάρτης της ΕΟΚΑ Ευάγγελος Χριστοφή , που σήμερα ζει στη Λεμεσό, παντρεύτηκε και απόκτησε τρία παιδιά, δύο κόρες και ένα αγόρι.
Η μία κόρη του Βαγγέλη , ιατρός μικροβιολόγος το επάγγελμα , είναι παντρεμένη με δικαστή και εγκαταστημένη στη Σπάρτη.
Η άλλη κόρη του είναι οδοντίατρος και ο Ελλαδίτης σύζυγός της ιατρός .Το ζεύγος δραστηριοποιείται επαγγελματικά στη Λεμεσό. Ο δε γυιος Χριστόφορος (έχει το όνομα του παππού του) παρέχει τις νομικές του υπηρεσίες στη Λεμεσό..
Ο έτερος γυιός των Χριστοφή και Αθηνάς Σάββα , ο Ναπολής, σήμερα κάτοικος Λεμεσού , παντρεύτηκε και απόκτησε δυο παιδία. ¨ένα γυιο και μια θυγατέρα.. Παντρεμένα και τα δυο παιδιά του Ναπολή. Ο γυιος του είναι στέλεχος ναυτιλιακής εταιρείας και η θυγατέρα ιδιωτική υπάλληλος.
Είναι πλέον ή βέβαιο ότι οι καλοκάγαθοι και αγνοί πατριώτες Χριστοφής και Αθηνά Σάββα , από τα περιβόλια του Παραδείσου στα οποία σεργιανίζουν, καμαρώνουν τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Βλέπουν ενσαρκωμένους τους κόπους και τους μόχθους της επίγειας ζωής τους και νιώθουν άφατη χαρά . Αυτοί οι ταπεινοί, αλλά αδούλωτοι στην ψυχή ελευθερόφρονες και γενναιόφρονες Έλληνες της Κύπρου, υπήρξαν γεννήτορες ηρωικών παιδιών και επιστημόνων εγγονιών. Ας αναπαύονται εν ειρήνη.
Και μια προτροπή μου : αν κάποια τάξη ελλαδίτικου σχολείου εκδράμει στην Κύπρο και βρεθεί στη Λεμεσό, θα πρέπει να συναντήσει οπωσδήποτε το Βαγγέλη και το Ναπολή. Θα μάθουν άγνωστες λεπτομέρειες από τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ.
Στους αναγνώστες των άρθρων μου υπόσχομαι να τους γνωρίσω, μέσα από κείμενά μου που θα αναρτήσω στο διαδίκτυο, κι άλλες μορφές αγωνιστών της ΕΟΚΑ, που βρίσκονται εν ζωή , όπως του Γιώργου Στενιώτη, του Πανίκου Μιχαηλίδη , του Απόστολου Φωτίου και του Μιχαλάκη Παπαντωνίου . Όλοι τους υπήρξαν συναγωνιστές και σύντροφοι του εθνομάρτυρα Ευαγόρα Παλληκαρίδη.-
« Ο υπηρέτης των Άγγλων Αλεξάντερ Ντάουνερ και η δική μας αβελτηρία και ραστώνη»
του Δημήτρη Στεργιούλη
Επίτιμου Διευθυντή
2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου
«ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ»
Όσο και αν φαντάζει παράταιρο εν τούτοις το αποτολμώ. Δάσκαλος ων , ο γράφων, και κατά τεκμήριο αδαής σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, και μάλιστα σε θέματα ειδικού χειρισμού και ενδιαφέροντος, δεν δικαιούμαι να παραμείνω απαθής και αδιάφορος , όταν διακυβεύονται θέματα υψίστης εθνικής σημασίας για την Πατρίδα μου.
Όταν μάλιστα η διακύβευση αφορά στη συνέχεια της παρουσίας των αδελφών μας Κυπρίων στις πατρογονικές του εστίες, στην τελευταία ακρώρεια του Ελληνισμού στη νοτιοανατολική λεκάνη της Μεσογείου, στην προαιωνίως ελληνική γη της Κύπρου, κανένας Έλληνας , όπου γης, δεν δικαιούται « να σφυρίζει αδιάφορα» ή να αμπελοσοφεί.
Είναι γνωστό τοις πάσι ότι εδώ και 38 χρόνια συντελέστηκε ένα έγκλημα σε βάρος της Κύπρου. Η Τουρκία , τον Ιούλιο του 1974, εισέβαλε παράνομα στη Μεγαλόνησο και με τις ευλογίες , βέβαια, των Αγγλοαμερικάνων. Έκτοτε , και παρά πάσαν έννοια δικαίου, κατέχει το 38% του εδάφους της.
Η συγκεκριμένη πειρατική ενέργεια των Τούρκων και τα συνακόλουθα και επακόλουθα αυτής ( εποικισμός, παράνομη κατοχή εδαφών , λεηλασία πολιτιστικής κληρονομιάς, σφετερισμός Ελληνοκυπριακών περιουσιών κ.τ.λ) έχουν επανειλημμένα καταδικαστεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας, αλλά και τη Γενική Συνέλευση του Ο.Η.Ε .
Ο ανωτέρω διεθνής οργανισμός έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών ψηφισμάτων για την Τουρκία, τα οποία η τελευταία επιδεικτικά τα αγνοεί ,και μάλιστα ατιμωριτί και με τις επευλογίες όλων εκείνων που κόπτονται δήθεν για την διεθνή νομιμότητα την οποία εκλαμβάνουν ως «νομιμότητα» μόνον όταν αυτή τίθεται στην υπηρεσία των συμφερόντων τους . Το προδήλως άνομο και το εξόχως ανέντιμο δεν έχει καμία σημασία για τη δική τους λογική.
Θαυμάστε το απροσμέτρητον βάθος της υποκρισίας και το δυσθώρητον ύψος της αναλγησίας των Αγγλοαμερικάνων .
Το 1957 , οι Άγγλοι αποικιοκράτες από τη μια μεριά απαγχόνιζαν τα παιδιά των Κυπρίων αδελφών μας , που δεν αναγνώριζαν τη δεσποτεία της αγγλοκρατίας στο νησί τους ενώ από την άλλη διαμαρτύρονταν εντόνως και σε όλους τους φωνητικούς χρωματισμούς , γιατί οι Ρώσοι, χωρίς ίχνος λύπησης και απανθρώπως φερόμενοι , έστειλαν τη σκυλίτσα Λάικα στο διάστημα. Εδώ μπορεί κανείς να ανφωνήσει στεντορεία τη φωνή : «Χαίρε υποκρισίας βάθος απύθμενον, χαίρε αναισχυντίας ύψος ασύληπτον »
Το 1980 οι Αμερικάνοι μποϋκοτάρησαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας, γιατί οι Ρώσοι εισέβαλαν στο Αφγανιστάν. Σήμερα που στην ίδια χώρα, το Αφγανιστάν , έχουν εισβάλλει οι ίδιοι οι Αμερικάνοι . Τηρουμένων των αναλογιών ποια , άραγε , τιμωρία ταιριάζει στους Αμερικάνους;
Ανέφερα τα ανωτέρω γεγονότα για να τονίσω και μάλιστα εμφατικά ότι σε θέματα εξωτερικής πολιτικής οι ισχυροί του πλανήτη μας πολιτεύονται με τη Χατζηαβάτειο λογική και ποσώς ενδιαφέρονται αν τα διεθνή θέσμια και η διεθνής νομιμότητα βαναύσως καταπατώνται, όπως στην περίπτωση της Κύπρου. Εκείνο λοιπόν που μετράει γι’ αυτούς είναι το δικό τους συμφέρον και τίποτε άλλο.
Επομένως δεν πρέπει να εκπλήσσει κανέναν η στάση του Αλεξάντερ Ντάουνερ, ειδικού συμβούλου του Γ.Γ. του Ο.Η.Ε. στην Κύπρο. Ο άνθρωπος πρακτορεύει τα αγγλικά συμφέροντα στη Μεγαλόνησο και εμείς αναμένουμε την αντικειμενική του κρίση και οπωσδήποτε μια στάση περιβεβλημένη με το μανδύα της διεθνούς νομιμότητας στην επίλυση του κυπριακού προβλήματος..
Δυστυχώς ο εν λόγω κύριος εν Κύπρω πολιτεύεται ασυστόλως και απροκαλύπτως ως υποχείριο και ενεργούμενο των Άγγλων και ανερυθρίαστα και αναίσχυντα απεργάζεται τρόπους και μέσα για επιβολή λύσης στο κυπριακό πρόβλημα εξόχως φιλοτουρκικής.
Ο Αλεξάντερ Ντάουνερ μάλιστα έφθασε στο σημείο να κάνει λόγο για Ελληνοκυπριακή Προεδρία της Ε.Ε. από τον προσεχή Ιούλιο και όχι για Κυπριακή , με ό,τι σημαίνει και όποιους συνειρμούς κι αν επισύρει αυτός ο προσδιορισμός του αναφορικά με το αντικειμενικό της κρίσης του. Και αντί η Κυπριακή Κυβέρνηση να τον αποπέμψει «κακήν κακώς» από την Κύπρο αρκέσθηκε σε ανώδυνους σχολιασμούς για τις απόψεις του περί Ελληνοκυπριακής προεδρίας.
Αδελφοί Κύπριοι , αφυπνισθείτε.
Μην περιμένετε λύση του κυπριακού προβλήματος από τους ξένους. Τα αισθήματά τους απέναντι στο νησί σας τα γνωρίζετε καλύτερα από μένα. Αν προσδοκάτε από τον Αλεξάντερ Ντάουνερ αρωγή και βοήθεια , πάντα στο πλαίσιο της διεθνούς νομιμότητας, είστε μακριά νυχτωμένοι. Αυτός στοχεύει στο ξεπούλημα της Πατρίδας σας. Στοχεύει στο να σας καταστήσει απάτριδες και ανέστιους. ΄Ονειρό του ο διασκορπισμός σας στους «τέσσερις ανέμους».
Ομονοείστε και αρνηθείτε «τις καλές υπηρεσίες του Ντάουνερ». Όσο γρηγορότερα τον εξαποστείλετε από το προαιωνίως ελληνικό νησί σας , τόσο το καλύτερο για εσάς.
Kαι ενώ γράφονται αυτές οι γραμμές η εφημερίδα της Κύπρου
«Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ» της 23/3/2012 μας πληροφορεί ότι ο κ. Αλεξάξαντερ Ντάουνερ μεταβαίνει στις Βρυξέλες , όπου στο περιθώριο της σύσκεψης των Υπουργών Εξωτερικών θα τους ενημερώσει ότι δεν είναι αισιόδοξος για την λύση του κυπριακού, αφενός μεν γιατί η Ελληνοκυπριακή πλευρά δεν αποδέχεται την πολυμερή διάσκεψη, αφετέρου δε η Τουρκοκυπριακή πλευρά χωρίς τη σύγκλιση της πολυμερούς και λύσης ως την 1η Ιουλίου, ημερομηνία έναρξης της Κυπριακής Προεδρίας στην Ε.Ε. , δεν θα συνεχίσει το διάλογο.
Κάθε καλόπιστος και καλοπροαίρετος άνθρωπος ευλόγως διερωτάται. Αφού το κυπριακό είναι διεθνές πρόβλημα και τα διεθνή προβλήματα επιλύονται στο πλαίσιο του Ο.Η.Ε. και με βάση τους κανόνες του διεθνούς δικαίου. Προς τι οι συγκλίσεις πολυμερών διασκέψεων; Ή μήπως αυτές είναι επινοήσεις των Άγγλων , που επ’ ουδενί λόγω επιθυμούν να δουν το κυπριακό πρόβλημα στις πραγματικές του διαστάσεις , αλλά τουναντίον καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να το υποβιβάσουν σε ενδοκοινοτική προστριβή Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.
Ε, λοιπόν δεν θα τους περάσει.
Η Τουρκία είναι το κράτος που εισέβαλε στην Κύπρο, το κράτος που κατέχει παράνομα το 38% των κυπριακών εδαφών, το κράτος που παράνομα εποίκισε τα κατεχόμενα εδάφη, το κράτος που κατάστρεψε την πολιτιστική κληρονομιά της Μεγαλονήσου, το κράτος που σφετερίζεται παρά πάσαν έννοια δικαίου τις Ελληνοκυπριακές περιουσίες. Το κράτος που διέπραξε στην Κύπρο βαναυσουργίες ων ουκ έστι αριθμός, και πλείστες όσες παρανομίες , γιατί τις οποίες καταδικάστηκε επανειλημμένα από τον Ο.Η.Ε.
Ευόρκως και εντίμως θα ασκούσε τα καθήκοντά του ο κ. Ντάουνερ , αν πολιτευόταν σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και ήταν διαρρήδην αντίθετος με παντοειδείς σοφιστείες αγγλοαμερικανικής έμπνευσης που θέλουν να επιβάλλουν λύση στο κυπριακό πρόβλημα ξένη προς τα διεθνή θέσμια και οπωσδήποτε προνοούσα άφεσιν αμαρτιών εις τους Τούρκους.
Άλλωστε ο ρόλος του «πολιτεύσθαι» του κ. Ντάουνερ εν Κύπρω προς αυτή την κατεύθυνση ήταν στοχοπροσηλωμένος. Γι’ αυτό η Κυπριακή Κυβέρνηση έπρεπε να τον είχε αποπέμψει προ καιρού, έστω και αν αυτό δεν συνάδει με την πατροπαράδοτη φιλοξενία των Ελλήνων της Κύπρου.
Με όλα όσα καταμαρτυρώ στον κ. Ντάουνερ δεν στοχεύω στη δαιμονοποίησή του. Άλλωστε στην πορεία για εξεύρεση λύσης του κυπριακού διαπράχτηκαν λάθη ολέθρια και από τη δική μας πλευρά , τόσο σε επίπεδο ηγεσίας, όσο και σε επίπεδο λαού.
Τα λάθη που διέπραξε ο Πρόεδρος Χριστόφιας θα τα καταγράψω σε επόμενο άρθρο μου.
Όσον αφορά στα λάθη που διαπράττουν οι αδελφοί μας Κύπριοι αυτά συμποσούνται και συγκεφαλαιώνονται σε τούτο: έχουν μετατραπεί σε οικονομικούς αιμοδότες του Αττίλα. Προς επίρρωσιν του ισχυρισμού μου επικαλούμαι τις αναρίθμητες στρατιές των Ελληνοκυπρίων που καθημερινά επισκέπτονται τα κατεχόμενα και καταβάλλουν τον οβολό τους στα εκεί καταστήματα. Όσον αφορά στις επισκέψεις των αδελφών Ελληνοκυπρίων στα καζίνο του Αττίλα δεν θα τις σχολιάσω, γιατί θα είμαι σκληρός . Θα πικράνω αδελφούς και θα πικραθώ. Το αντιπαρέρχομαι λοιπόν.
Ο Ισχυρισμός τους ότι στα κατεχόμενα υπάρχει «φθήνια» δεν αντέχει στη βάσανο της κριτικής, γιατί ποτέ και πουθενά κανείς δεν ενισχύει οικονομικά τον εχθρό του για να προσπορίσει οφέλη εις εαυτόν.
Τούτ’ αυτό ισχύει και για τους Ελλαδίτες , που κάθε λίγο και λιγάκι εκδράμουν στην Τουρκία και εν τινι μέτρο αιμοδοτούν οικονομικά τους εχθρούς μας. Όχι για τίποτε άλλο, αλλά για να συμβάλλουμε κι εμείς από την πλευρά μας στα οικονομικά εξοπλιστικά προγράμματα των Τούρκων. Σαν δεν ντρεπόμαστε.
Αλλά με το μυαλό που κουβαλάμε δεν πρέπει να παραξενευτούμε αν κάποια μέρα ξημερώσουμε ανέστιοι και περιπλανώμενοι στον ίδιο τον τόπο μας . Τότε κανείς δεν θα μας φταίει παρά μονάχα ο κακός εαυτός μας.-
Αντιπερισπασμός των Ελληνοκυπρίων στις απειλές των Τούρκων
του Δημήτρη Στεργιούλη
Επίτιμου Διευθυντή
2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου
«ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ»
Εδώ και τριάντα εννιά , σχεδόν , χρόνια το βόρειο μέρος της Κύπρου κατέχεται από τα στρατεύματα του Αττίλα.
Το κατεχόμενο μέρος της Μεγαλονήσου οι Τούρκοι το αναγόρευσαν σε τουρκική δημοκρατία της βόρειας Κύπρου και το χρησιμοποιούν ως μοχλό πίεσης για να γίνουν κυρίαρχοι ή επικυρίαρχοι ολόκληρου του νησιού, ενός νησιού που είναι προαιωνίως ελληνικό.
Βέβαια οι βλέψεις και οι επιδιώξεις των Τούρκων επί της Κύπρου ουδέποτε θα πραγματοποιηθούν , γιατί δεν είναι δυνατόν να υπάρξει Ελλαδίτης ή Ελληνοκύπριος, που να παραβλέψει τα απαράγραπτα δίκαια του Κυπριακού Ελληνισμού και να παραχωρήσει έστω και σπιθαμή κυπριακού εδάφους στους βέβηλους εισβολείς και λεηλάτες.
Ίσως αντείπει κανείς ότι η Τουρκία είναι μεγάλη στρατιωτική δύναμη και πιθανόν ό,τι δεν καταφέρει με διαπραγμάτευση δεν αποκλείεται να το επιδιώξει με την κλαγγή των όπλων.
Είμαστε πραγματιστές και δεν απορρίπτουμε ασυζητητί και διαρρήδην ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Δεν μπορούμε όμως να παραβλέψουμε το γεγονός ότι ο ενωμένος Ελληνισμός δεν είναι εύκολος αντίπαλος και ότι είναι σε θέση να καταφέρει συντριπτικά και καίρια χτυπήματα στον οιονδήποτε αντίπαλο και να του καταστρέψει τις δομές της χώρας του.
Εξάλλου η Τουρκία , κι αυτό πρέπει να το χωνέψουμε καλά, στηρίζεται σε γυάλινα πόδια. Αν η ίδια ένιωθε ισχυρή θα μας είχε επιτεθεί προ πολλού, γιατί «το αρπάζειν είναι ίδιον των Τούρκων».
Ας έλθουμε όμως στο προκείμενο. Όσο είναι καιρός ακόμα, και για να διασφαλιστεί η εδαφική ακεραιότητα της Μεγαλονήσου, σ΄ αυτή τη δύσκολη για την Ελλάδα και την Κύπρο οικονομική συγκυρία, μήπως θα ήταν φρόνιμο ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Νικόλαος Αναστασιάδης να υπογράψει διακρατικές συμφωνίες με το Ισραήλ και τη Ρωσία παραχωρώντας ναυτικές βάσεις στους μεν Ισραηλινούς στο λιμάνι της Κερύνειας, στους δε Ρώσους στο λιμάνι της Αμμοχώστου.
Οι ανωτέρω βάσεις θα παραχωρηθούν στους Ισραηλινούς και Ρώσους για πενήντα χρόνια και αντί καταβολής ενοικίου , Ρώσοι και Ισραηλινοί , θα έχουν συμβατική υποχρέωση να εγγυηθούν την ασφάλεια της Κύπρου και τα θαλάσσια , υποθαλάσσια και εναέρια σύνορά της , τις ΑΟΖ της καθώς και την απρόσκοπτη εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου της Μεγαλονήσου.
Ίσως αναρωτηθεί κανείς πώς είναι δυνατόν να συμβεί κάτι τέτοιο, τη στιγμή που το Βόρειο μέρος της Κύπρου κατέχεται από τα στρατεύματα του Αττίλα;
Διευκρινίζουμε ότι διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος είναι η Κυπριακή Δημοκρατία και η εκάστοτε Κυβέρνησή της, η οποία και έχει το δικαίωμα του δικαιοπραγείν και συνάπτειν διεθνείς συμφωνίες και συμβάσεις.
Το μόρφωμα του κυπριακού βορρά, που η Τουρκία ονομάζει «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου», είναι ανυπόστατο και ανύπαρκτο και , πλην της Τουρκίας , καμία άλλη χώρα δεν το αναγνωρίζει ως κράτος.
Το ανωτέρω μόρφωμα κατέχει έκταση της Μεγαλονήσου που παρανόμως κατακτήθηκε, παρανόμως εποικίστηκε και παρανόμως κατέχεται , από το 1974 ίσαμε σήμερα, από τα στρατεύματα του Αττίλα, γεγονός για το οποίο η Τουρκία καταδικάστηκε επανειλημμένως με ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης του Ο.Η.Ε.
Και σίγουρα θα υπάρξουν κι εκείνοι που θα μας « λιθοβολήσουν» ισχυριζόμενοι ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο , γιατί θα αντιδράσει η Αγγλία, εγγυήτρια δύναμη γαρ, με βάση τις συνθήκες Λονδίνου-Ζυρίχης .
Ευλογοφανής η ένστασή τους. Υπάρχει όμως δικονομικός αντίλογος που αρθρώνεται ως εξής.
«Η Αγγλία αποποιήθηκε «εν τοις πράγμασι» το ρόλο της εγγυήτριας δύναμης, γιατί δεν αντέδρασε, αν δεν υπέθαλψε και υποκίνησε, την τουρκική στρατιωτική εισβολή στην Κύπρο τον Ιούλιο του 1974, με την οποία – παρά τις υπογραφείσες και από την Τουρκία προμνησθείσες συνθήκες – διαλύθηκε το Ζυριχικό Σύνταγμα διακυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας και ακρωτηριάσθηκε η εδαφική της ακεραιότητα.
Εξυπακούεται ότι η με ανοχή ή μάλλον καθ΄ υπόδειξη των Άγγλων κατάργηση του Ζυριχικού Συντάγματος διακυβέρνησης της Κύπρου συνεπάγεται και κατάργηση του εκ του καταλυθέντος Συντάγματος προνομίου της Αγγλίας ως εγγυήτριας , τουτέστιν προστάτιδος, δύναμης της Μεγαλονήσου.
Κατά συνέπεια , αν η Αγγλία όντως επιθυμεί, να διατηρήσει το ρόλο της εγγυήτριας δύναμης οφείλει να επαναφέρει σε ισχύ το Ζυριχικό Σύνταγμα και να απαλλάξει το βόρειο τμήμα της Κύπρου από την Τουρκική κατοχή
. Όσο η Αγγλία δεν εργάζεται προς αυτή την κατεύθυνση η Κυπριακή Δημοκρατία νομιμοποιείται να συνάπτει διεθνείς συμφωνίες και συνθήκες για περιφρούρησή της .
Και θα αντείπουν μερικοί : αφού το βόρειο μέρος της Κύπρου κατέχεται από τους Τούρκους, πώς θα πάνε Ρώσοι και Ισραηλινοί για να κατασκευάσουν βάσεις και να ελιμενίσουν τα πολεμικά τους πλοία στα προρηθέντα λιμάνια.;
Αυτό δεν αφορά στην Ελληνοκυπριακή πλευρά. Ας πάνε εν προκειμένου τα στρατεύματα του Αττίλα να τους παρεμποδίσουν.
Βέβαια υπάρχουν και μικρολεπτομέρειες σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Όπως επί παραδείγματι Ρώσοι και Ισραηλινοί δεν θα επιτρέπουν την είσοδο εποίκων στο νότιο τμήμα της Κύπρου , δεν θα επιτρέπουν την προσάραξη τουρκικών ή τουρκικών συμφερόντων πλοίων στα λιμάνια της Κερύνειας και της Αμμοχώστου. Δεν θα επιτρέπουν είσοδο και εγκατάσταση Τούρκων πολιτών στη βόρεια Κύπρο.
Σε κάθε περίπτωση θα απαγορεύουν τον εφοδιασμό , την ενίσχυση ή ανανέωση των στρατευμάτων του Αττίλα, η παρουσία των οποίων θα φαλκιδεύει την δημιουργία και λειτουργία των Ρωσικών και Ισραηλινών βάσεων.
Αντικείμενο των συμβάσεων θα αποτελέσει και ο εφοδιασμός σε τρόφιμα και άλλα αγαθά των εργαζομένων στις Ισραηλινές και Ρωσικές βάσεις στην Κερύνεια και Αμμόχωστο που πρέπει να γίνεται αποκλειστικά και μόνο από καταστήματα Ελληνοκυπρίων , καθώς και σωρεία άλλων μικρολεπτομερειών που δεν είναι δυνατόν να αποτελέσουν αντικείμενο του παρόντος άρθρου μας.
Ίσως οι απόψεις μου επί του συγκεκριμένου θέματος φαντάζουν εξωπραγματικές . Αν, όμως , η πολιτική ηγεσία Κύπρου και Ελλάδας εξετάσουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο με τους έγκριτους νομικούς που διαθέτουν δεν νομίζω ότι θα απογοητευτούν από τη νομική γνωμάτευσή τους.
Σε κάθε περίπτωση , όμως , η όποια δραστηριοποίηση προς αυτή την κατεύθυνση και την Τουρκία θα προσγειώσει και τους Αγγλοαμερικανούς θα οδηγήσει να τοποθετήσουν το Κυπριακό στις σωστές του διαστάσεις. ΄Οτι δηλαδή είναι πρόβλημα διεθνές , πρόβλημα παράνομης εισβολής και κατοχής εδάφους ανεξάρτητου κράτους , μέλους του Ο.Η.Ε. και της Ε.Ε., όπως είναι η Κύπρος
Η μέχρι τώρα παθητική μας στάση στο πρόβλημα της Κύπρου και ατελέσφορη αποδείχτηκε και τον βέβηλο εισβολέα και λεηλάτη αποθράσυνε.
Καιρός να περάσουμε στην επίθεση σε όλα τα ειρηνικά μέτωπα με την πασίγνωστη πολεμική μας κραυγή, κραυγή που προξενεί φόβο και τρόμο στους εχθρούς και ρίγη συγκίνησης και ψυχικής ανάτασης σε πραγματικούς φίλους και συμμάχους. ΑΕΡΑ – ΦΟΥΣΚΟΥΣΤΟ !!!