Ρατσιστής είναι αυτός ο οποίος σε κρίνει, όχι για αυτά που λες, αυτά που σκέφτεσαι ή / και αυτά που κάνεις αλλά για το τι γεννήθηκες, από που είσαι, τι γλώσσα μιλάς. Όποιος σε κατακρίνει για τα φρονήματά σου δεν είναι ρατσιστής διότι απλούστατα η κρίση του έχει να κάνει με τις επιλογές που έκανες, όχι κάτι που δεν μπορείς να ελέγξεις.

Έχοντας πει αυτό, θα σου επισημάνω ότι η λογική “είμαι εθνικιστής διότι και οι άλλοι είναι εθνικιστές” είναι στο ίδιο επίπεδο ανοησίας με το “αφού με κλέβουν θα κλέψω” “αφού υπάρχουν φονιάδες θα γίνω φονιάς” “αφού άλλοι λιποτακτούν θα λιποτακτήσω” κ.ο.κ. Το μόνο που καταφέρνεις είναι να διαιωνίσεις το πρόβλημα συμβάλλοντας στην αύξησή του αντί στη λύση του.

Είναι καιρός λοιπόν να πάψουμε να ελπίζουμε σε θεούς, δαίμονες, φιλέλληλες, Ελ, Μελ Γκίμπσον και πράσσειν άλογα και να δούμε την κατάσταση στα μάτια για να μπορέσουμε να την διορθώσουμε λίγο λίγο.

Ειδικά εσύ ως αντισυνταγματάρχης, θα έπρεπε να ξέρεις ότι όσο λιγότερα ξέρεις για τις δυνάμεις του εχθρού και για τις δικές σου, τόσο πιο δύσκολο είναι να κερδίσεις την μάχη. Πώς μπορείς λοιπόν να προωθείς την νοοτροπία που, μέσω της αυταπάτης, εμποδίζει την απόκτηση αυτής της γνώσης;

Πολύ δε περισσότερο θα έπρεπε να ξέρεις ότι για ένα στρατό τα μεγαλύτερα προτερήματα είναι η ικανότητα να ελίσσεται, να προσαρμόζεται και να εξελίσσεται, να αντιγράφει ό,τι ο εχθρός του κάνει σωστά και να εκμεταλλεύεται κάθε στραβοπάτημα.

Αντί λοιπόν εθνικισμού και ηλιθιότητας, γιατί να μην μιλήσουμε για πατριωτισμό, την υγιή δηλαδή αγάπη για την Πατρίδα, αντί την αρρωστημένη θεοποίησή της. Όταν μάλιστα μιλώ για πατρίδα δεν μιλώ για χώματα, θησαυρούς, πέτρες, κτίρια, αλλά για ανθρώπους, ιδέες, νοοτροπία, αυτά που αν χαθούν δεν μπορούν να ξαναφτιαχτούν από χίλιους μάστορες.

Για να παραφράσω τον Μακρυγιάννη, ο πατριώτης αγαπά την πατρίδα του διότι αν ο ίδιος δεν είναι καλά αλλά η πατρίδα του είναι, η πατρίδα θα τον φροντίσει. Αν δεν είναι καλά η πατρίδα, ο ίδιος και να είναι καλά δεν θα μείνει καλά για πολύ. Η αγάπη του δεν είναι η αρρωστημένη αγάπη που έχει υπερπροστατευτική μάνα σε μοναχοπαίδι αλλά η αγάπη που έχει ο λογικός γονιός για το παιδί του.

Ξέρει ότι ο μόνος τρόπος να διορθώσει τα στραβά είναι να τα παραδεχτεί και να αγωνιστεί να τα αλλάξει. Επειδή ακριβώς τα βλέπει και τα αλλάζει μάλιστα, το παιδί και ο ίδιος ωφελούνται στο τέλος. Έτσι πρέπει επιτέλους κι εμείς.

Επίσης, η λογική σου δεν ισχύει διότι παράγεις μία ψευδή διχοτομία. “Εθνικισμός ή ηλιθιότητα”. Τι γίνεται με τον πατριωτισμό, που είναι η υγιής αγάπη για την πατρίδα χωρίς το ρατσιστικό μίσος και τον σωβινισμό που συνεπάγεται ο εθνικισμος;

…Διότι ο εθνικισμός είναι ο λόγος που φτάσαμε ως εδώ και είναι ο λόγος για τον οποίο, ως λαός, έχουμε καταντήσει να μοιάζουμε με το κοκκαλιάρικο, σπυριάρικο, ασθματικό παιδί με τα λιγδιασμένα μαλλιά στην αυλή του σχολείου, το οποίο είναι τόσο βαθιά χωμένο στην αυταπάτη του ώστε να πιστεύει ότι μπορεί άμα το θελήσει να σαπίσει στο ξύλο όλα τα αρσενικά και να κερδίσει όλα τα θηλυκά.

Έτσι κι εμείς, ό,τι μας πουν του απαντάμε “Ποιος είσαι εσύ να μου πεις ότι δεν είμαι εντάξει, εμένα οι πρόγονοί μου έφτιαξαν τον Παρθενώνα” και “η Ελλάς μια στιγμή μοναχά ξαποσταίνει και ξανά προς την δόξα τραβά.” λες και το ότι οι πρόγονοί μας μεγαλούργησαν μας κάνει κι εμάς σπουδαίους, αντί διπλά αποτυχημένους που με τέτοια κληρονομιά δεν πετύχαμε τίποτα.

Είναι καιρός λοιπόν να πάψουμε να ελπίζουμε σε θεούς, δαίμονες, φιλέλληλες, Ελ, Μελ Γκίμπσον και πράσσειν άλογα και να δούμε την κατάσταση στα μάτια για να μπορέσουμε να την διορθώσουμε λίγο λίγο.

Ειδικά εσύ ως αντισυνταγματάρχης, θα έπρεπε να ξέρεις ότι όσο λιγότερα ξέρεις για τις δυνάμεις του εχθρού και για τις δικές σου, τόσο πιο δύσκολο είναι να κερδίσεις την μάχη. Πώς μπορείς λοιπόν να προωθείς την νοοτροπία που, μέσω της αυταπάτης, εμποδίζει την απόκτηση αυτής της γνώσης;

Πολύ δε περισσότερο θα έπρεπε να ξέρεις ότι για ένα στρατό τα μεγαλύτερα προτερήματα είναι η ικανότητα να ελίσσεται, να προσαρμόζεται και να εξελίσσεται, να αντιγράφει ό,τι ο εχθρός του κάνει σωστά και να εκμεταλλεύεται κάθε στραβοπάτημα.

Αντί λοιπόν εθνικισμού και ηλιθιότητας, γιατί να μην μιλήσουμε για πατριωτισμό, την υγιή δηλαδή αγάπη για την Πατρίδα, αντί την αρρωστημένη θεοποίησή της. Όταν μάλιστα μιλώ για πατρίδα δεν μιλώ για χώματα, θησαυρούς, πέτρες, κτίρια, αλλά για ανθρώπους, ιδέες, νοοτροπία, αυτά που αν χαθούν δεν μπορούν να ξαναφτιαχτούν από χίλιους μάστορες.

Για να παραφράσω τον Μακρυγιάννη, ο πατριώτης αγαπά την πατρίδα του διότι αν ο ίδιος δεν είναι καλά αλλά η πατρίδα του είναι, η πατρίδα θα τον φροντίσει. Αν δεν είναι καλά η πατρίδα, ο ίδιος και να είναι καλά δεν θα μείνει καλά για πολύ. Η αγάπη του δεν είναι η αρρωστημένη αγάπη που έχει υπερπροστατευτική μάνα σε μοναχοπαίδι αλλά η αγάπη που έχει ο λογικός γονιός για το παιδί του.

Ξέρει ότι ο μόνος τρόπος να διορθώσει τα στραβά είναι να τα παραδεχτεί και να αγωνιστεί να τα αλλάξει. Επειδή ακριβώς τα βλέπει και τα αλλάζει μάλιστα, το παιδί και ο ίδιος ωφελούνται στο τέλος. Έτσι πρέπει επιτέλους κι εμείς.

Πατριωτισμός:
Είναι το φυσικό συναίσθημα της αγάπης που τρέφει κάθε ψυχικά υγιής άνθρωπος προς την πατρώα γη. Υπό ορισμένες προϋποθέσεις μπορεί να λάβη τη μορφή του λεγομένου συνταγματικού πατριωτισμού, δηλαδή της προσήλωσης του ατόμου στο κράτος του οποίου την ιθαγένεια φέρει, χωρίς κατ΄ ανάγκη αυτή η προσήλωση να αναλύεται σε εθνική η εθνοτική διάσταση. Κλασσικές είναι οι περιπτώσεις των πολυεθνικών κρατικών μορφωμάτων π.χ ΗΠΑ, Ελβετία, Ινδία, πρώην ΕΣΣΔ και πρώην Γιουγκοσλαβία. Είναι σαφές , επί παραδείγματι, ότι μπορεί να υπάρξει σοβιετικός πατριωτισμός με την έννοια της προσήλωσης του σοβιετικού πολίτη προς το σοβιετικό κράτος και τη συνταγματική του τάξη, σε καμιά όμως περίπτωση δεν μπορεί να νοηθεί σοβιετικός εθνικισμός, ελλείψει σοβιετικού έθνους η εθνότητας. Δηλαδή διακριτής βιολογικής (φυλετικής) και ιστορικοπολιτισμικής οντότητας, η οποία να διακρίνεται από το συναίσθημα του συνανήκειν, μεταξύ των αποτελούντων αυτήν και του ετεροπροσδιορισμού τους σε σχέση και σε αντιδιαστολή με άλλες εθνικές οντότητες.
Ο πατριωτισμός ως συναίσθημα αποτελεί για τον άνθρωπο μία αξία. Δεν αποτελεί όμως κατ΄ ανάγκη γι΄ αυτόν την κορυφαία αξία ούτε επίσης είναι κατ΄ ανάγκη το καθημερινό και πρώτιστο μέλημα του. Εν ολίγοις ο πατριώτης συμμετέχει στις εθνικές εξάρσεις και στους εθνικούς αγώνες όταν κριθεί αυτό αναγκαίο και χαίρεται με τις εθνικές επιτυχίες σ΄ οποιοδήποτε στίβο άμιλλας, π.χ ποδοσφαιρικές επιτυχίες της Εθνικής Ελλάδος. Τότε υψώνει και τη σημαία. Ωστόσο αυτό γίνεται περιστασιακά και δεν αποτελεί καθημερινό του μέλημα και ενασχόληση, καθ΄ ότι πρυτανεύουν, στη στόχευση του, σε περιόδους μη έξαρσης, οι ανάγκες της καθημερινότητας και η αντιμετώπιση των βιοποριστικών προβλημάτων. Από τη στιγμή δε που θα λάβει χώρα το ποιοτικό άλμα της ιεράρχησης της πατρίδας και του έθνους στην κορυφή των καθημερινών μελημάτων και καθ΄ υπέρβαση των προσκομμάτων της καθημερινότητας, τότε πλέον δεν μιλούμε για πατριώτη αλλά για εθνικιστή.

Εθνικισμός:
Ο Εθνικισμός σε αντίθεση με τον πατριωτισμό ο οποίος είναι απλώς συναίσθημα, αποτελεί βίωμα, το οποίο καθιστά βιωματική τη σχέση του εθνικιστή με το Έθνος. Το Έθνος αποτελεί για τον εθνικιστή καθημερινή ενασχόληση και έγνοια και η πρόοδος, υπεράσπιση και η ανάδειξη του μεγαλείου του αποτελούν τον πρώτιστο στόχο επί καθημερινής βάσεως. Ο Εθνικιστής δηλαδή δεν ασχολείται με το Έθνος ευκαιριακά ως παρόρμηση επί τη βάσει κάποιων εξάρσεων αλλά καθημερινά, ιεραρχώντας τον Εθνικό Αγώνα πάνω από τις καθημερινές βιοποριστικές του ανάγκες, πάνω ακόμα και από την προσωπική του ζωή και την οικογένεια.
Εν κατακλείδι δηλαδή κάθε ενέργεια ακόμα και η πλέον απλή και καθημερινή είναι διαποτισμένη από την στοχευμένη επίτευξη ενός θετικού πρόσημου για Έθνος. Μια παραστατική απεικόνιση αυτής της κομματικής σχέσης του Εθνικιστή με το Έθνος είναι η αντίστοιχη απεικόνιση της σχέσης ενός πιστού προς τη θρησκεία. Αντίστοιχο του Εθνικιστή είναι ο ευσεβής και ζηλωτής πιστός, ο οποίος βιώνει καθημερινά τα μυστήρια της Εκκλησίας και παρακολουθεί αδιαλείπτως την καθημερινή λατρευτική δραστηριότητα και δεν περιορίζεται η συμμετοχή του στις μεγάλες γιορτές. Αντίθετα αντίστοιχο του απλού πατριώτη είναι ο συνήθης θρησκευόμενος, ο οποίος μολονότι πιστεύει στο Θεό και αποδέχεται τα δόγματα της θρησκείας περιορίζει τη συμμετοχή του στις μεγάλες γιορτές ή στο τυπικό άναμμα κεριού όταν δίδεται σ΄ αυτόν η ευκαιρία χωρίς διαρκή και μυστηριακή συμμετοχή στη ζωή της Εκκλησίας.
Μια δεύτερη διαφοροποίηση του Εθνικιστή από τον απλό πατριώτη είναι ότι για τον Εθνικισμό το Έθνος αποτελεί πρωτίστως βιολογική, δηλαδή φυλετική οντότητα, η οποία αποτελεί και το εποικοδόμημα επί του οποίου στηρίζονται τα λοιπά διακριτικά του Έθνους όπως η γλώσσα, η πολιτιστική δημιουργία και τα κοινά ήθη και έθιμα (ομότροπον). Ο Εθνικιστής δηλαδή είναι κατ΄ εξοχήν και κυρίως εθνοφυλετιστής.
Σωβινισμός:
Σωβινισμός είναι η ζηλωτική και μισαλλόδοξη θεώρηση του Εθνικισμού βάσει της οποίας άξιον ύπαρξης είναι το δικό μας Έθνος σε αντίθεση με τα υπόλοιπα που δεν έχουν την παραμικρή συνεισφορά στο ιστορικό γίγνεσθαι της ανθρωπότητας και ως εκ τούτου ο αποκλειστικός τους προορισμός είναι να υπηρετούν το δικό μας Έθνος. Δηλαδή το δικό μας Έθνος είναι προορισμένο από την ιστορία να είναι Έθνος κυρίων και κυριάρχων όχι μόνο στο πεδίο του πολιτισμού, όπως αποδέχεται ο Εθνικισμός αλλά και στο πεδίο της πολιτικής. Βάσει αυτής της βιοθεωρίας για το σωβινιστή νομιμοποιείται η κατάκτηση ξένων λαών, η ιμπεριαλιστική εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών τους πόρων και των όποιων πολιτισμικών τους επιτευγμάτων και η θεώρηση του εδάφους τους ως ζωτικού χώρου για τη δημιουργική εξάπλωση του κυριάρχου Έθνους. Αυτή η αντίληψη νομιμοποιεί κάθε είδους ακρότητες, ακόμα και γενοκτονίες, αντιμετωπίζοντας αυτές ως απλές παράπλευρες απώλειες. Κλασσική είναι η περίπτωση του τουρκικού σωβινισμού.
Για τον Εθνικιστή όλα τα Έθνη έχουν τη δική τους αξία και τη δική τους προσφορά στην ανθρωπότητα. Αυτή δε προσμετράται με το μέτρο της πολιτισμικής δημιουργίας, της προσφοράς στην ανθρωπότητα και στον εξανθρωπισμό του ανθρώπινου είδους. Ο Εθνικιστής δεν αρνείται τη φυσική ανισότητα μεταξύ των Εθνών καθότι τίποτα στη φύση δεν είναι ίσο. Αυτό όμως δεν τον οδηγεί στην στρεβλή αντίληψη ότι η προσφορά των υπολοίπων Εθνών είναι μηδενική και βάσει τούτου η μόνη χρησιμότητα τους είναι απλώς η εξυπηρέτηση του κυρίαρχου Έθνους.
Είναι αξιοσημείωτο ότι από τους εθνομηδενιστές έχει διαστρεβλωθεί η έννοια του Εθνικισμού και της αποδίδονται έννοιες και ιδιότητες που προσιδιάζουν στον Σωβινισμό.
Ρατσισμός:
Ο Ρατσισμός είναι το αντίστοιχο του Σωβινισμού στο πεδίο αναφοράς που λέγεται φυλή, με την έννοια του ανθρωπολογικού κλάδου αντί του Έθνους. Δηλαδή όπως ο Σωβινιστής τρέφει μία μισαλλόδοξη θεώρηση για το Έθνος έτσι και ο Ρατσιστής τρέφει μία μισαλλόδοξη θεώρηση για τη φυλή – ανθρωπολογικό κλάδο.
Κλασσική είναι η σχηματοποιημένη έκφραση ότι «η Λευκή Φυλή» αποτελεί ανώτερη φυλή οι δε λοιπές φυλές αποτελούν φυλές υπανθρώπων που τελούν σε σχέση δούλου προς κυρίαρχο με την ανώτερη λευκή φυλή. Η αντίληψη αυτή πέραν του ότι παραβλέπει την επιστημονική πραγματικότητα, η οποία ορίζει ότι φυλές για την ακρίβεια, δηλαδή γενετικά διαφοροποιημένες οντότητες αποτελούν αυτό που σήμερα ορίζονται ως Έθνη – Γένη και όχι οι ευρύτεροι ανθρωπολογικοί κλάδοι (δηλ. λευκή, μαύρη, κίτρινη φυλή) έχει τις ίδιες παθογένειες που έχει και η σωβινιστική θεώρηση όσον αφορά τη συμμετοχή και τη προσφορά των άλλων γενετικά διαφοροποιημένων οντοτήτων (Εθνών – Φυλών) στο ιστορικοπολιτισμικό γίγνεσθαι της ανθρωπότητας.
Εθνικισμός και Ακροδεξιά
Στις μέρες μας προβάλλεται μετ’ επιτάσεως η θεώρηση ότι ο Εθνικισμός ταυτίζεται με την ακροδεξιά και ακόμη περισσότερο ότι αποτελεί την ιδεολογική έκφραση της ακροδεξιάς. Αυτό είναι παντελώς ανακριβές. Την ιδεολογική έκφραση της ακροδεξιάς την αποτελεί η νομιμόφρονη εθνικοφροσύνη και ο τελετουργικός συμβολισμός. Ακρογωνιαίοι λίθοι της ακροδεξιάς ιδεολογίας είναι η προσήλωση σε σταθερές συνισταμένες όπως είναι η μοναρχία, η στρατοκρατία, η πίστη στα ιδεώδη της δύσης και η μονολιθική ταύτιση με τις αμερικάνικες επιλογές ως επιλογές της ηγέτιδας χώρας του ούτω καλούμενου ελεύθερου κόσμου αλλά και στην καθημερινότητα ο ακροδεξιός είναι ένας συμβιβασμένος μικροαστός, ένας νομοταγής πολίτης ασχέτως της πηγής, της υφής και του ήθους της καθεστωτικής νομιμότητας. Ο ακροδεξιός δεν ασπάζεται την αγωνιστική ηρωική αντίληψη της ζωής, ούτε την ενεργό πολιτική στάση την οποία περιφρονεί ως αναρχικό έκτρωμα. Επιδεικνύει άκριτη εμπιστοσύνη στους φορείς και στυλοβάτες της καθεστωτικής νομιμότητας, υπό τον όρο φυσικά ότι είναι η δική του καθεστωτική νομιμότητα. Ο ακροδεξιός επίσης δεν διανοείται να θίξει ή να αμφισβητήσει την ιερή ελεύθερη οικονομία και την καπιταλιστική τάξη πραγμάτων».
Σε αντίθεση με την ακροδεξιά ο εθνικισμός είναι ιδεολογία ρηξικέλευθη, ριζοσπαστική και επαναστατική. Δεν αποδέχεται καμία από καθέδρας αλήθεια παρά μόνο την επιστημονική αλήθεια που απορρέει από τους νόμους της φύσης. Δεν αποδέχεται καμία καθεστωτική νομιμότητα και καμία σταθερή συνισταμένη του συστήματος εάν αυτή εμπράκτως δεν αποδεικνύεται ότι εξυπηρετεί την ευόδωση των εθνικών ιδανικών. Ο Εθνικισμός σε αντίθεση με τη συμβιβασμένη νομιμοφροσύνη που καλλιεργεί η ακροδεξιά και η οποία χαρακτηρίζει τον ακροδεξιό καλλιεργεί την ηρωική αντίληψη της ζωής, τη διαρκή πάλη για τη βελτίωση των συνθηκών αγώνα και των επιτευγμάτων της οργανικής κοινωνίας που οικοδομεί. Στην αισιοδοξία του ακροδεξιού αντιπαρατάσσει την βελτιοδοξία. Επενδύει στην νεολαία ως τη δύναμη του μέλλοντος και δεν επιδεικνύει πουριτανική σεμνοτυφία στην προσέγγιση της νεολαίας.
Για τον Εθνικισμό σε αντίθεση με την ακροδεξιά, τίποτα δεν είναι στατικό αλλά τα πάντα τίθενται σε μιά αέναη ροή, η οποία προσδιορίζεται από μια δυναμική ανέλιξη η οποία διέπεται από τους νόμους της ανακύκλησης και της επιλεκτικής βουλησιοκρατίας. Ο Εθνικισμός δεν θεωρεί το κοινωνικό καθεστώς και την ιεραρχία που αυτό δομεί ιερό και απαραβίαστο αλλά αντίθετα στις πλείστες των περιπτώσεων θεωρεί ότι αυτό πρέπει να αλλάξει και η αλλαγή γίνεται, συνήθως, δυναμικά, χωρίς κατ’ ανάγκη το δυναμικό να σημαίνει και βία.
Ο Εθνικισμός προϋποθέτει επανάσταση συνειδήσεων και σ’ αυτό βρίσκεται σε ευθεία αντίθεση με την ακροδεξιά, η οποία θεωρεί ως ιδεολογική της πεμπτουσία τις συμβιβασμένες πεποιθήσεις. Εν ολίγοις στο τρίπτυχο του ακροδεξιού βασιλεύς, στρατός-νόμος-τάξη, νοικοκυροσύνη, αντιπαραθέτει το τρίπτυχο πατρίδα, λαός, διαρκής. αέναη, δυναμική αλλαγή. Χαρακτηριστικό δείγμα εθνικόφρονος ακροδεξιού καθεστώτος, με σαφώς καλές προθέσεις αλλά με παντελή έλλειψη της ιδεολογίας του κόσμου και του γίγνεσθαι, είναι το στρατιωτικό καθεστώς της επταετίας στην Ελλάδα.
Κύπρος

Ήρθε η ώρα των εθνικών ιδεών. Η ώρα του εθνικισμού. Δεν αρκεί ο αστικός πατριωτισμός. Ο πατριωτισμός αυτός, πολλές φορές, αποδεικνύεται περισσότερο επικίνδυνος από τον εθνομηδενισμό. Και τούτο διότι ενεργεί ύπουλα, αφού περιχαρακώνει πατριωτικές δυνάμεις, τις οποίες εκτονώνει σ’ ένα κάλπικο και ανέξοδο πατριωτισμό. Ο φορέας αυτού του πατριωτισμού το περισσότερο που μπορεί να προσφέρει είναι να αρνηθεί το ξεπούλημα. Πρόκειται περί ενός πατριωτισμού καθεστωτικού, από τον οποίο εμφορούνται οι μικροαστοί της καθημερινότητας, οι οποίοι δεν είναι διατεθειμένοι να αναλωθούν για το Έθνος. Οι φορείς του πατριωτισμού αυτού είναι ιδιοτελή ανθρωπάκια, οι οποίοι θητεύουν στα κόμματα τους αποβλέποντας στην εξυπηρέτηση του μικροσυμφέροντός τους, εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Αντιμάχονται την έννοια του Έθνους και πλείστοι από αυτούς δηλώνουν Κύπριοι, δεν τολμούν να αποκηρύξουν την Ομοσπονδία, μήπως παρεξηγηθούν από τους εθνομηδενιστές, δηλώνουν αντιρατσιστές και θεωρούν τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες τους. Αυτοί οι «πατριώτες» δυσφημίζουν τον εθνικισμό και περιγράφουν εμάς ως ακραίους. Και βέβαια ο δικός μας πατριωτισμός δεν έχει σχέση μ’ αυτούς. Ο δικός μας πατριωτισμός είναι μαχητικός, αντικαθεστωτικός, είναι ταυτισμένος με τη φυλετική αντίληψη της Ιστορίας. Είναι ο Ελληνικός Ριζοσπαστικός Εθνικισμός.

Κατά τον Θουκυδίδη, η στρέβλωση των εννοιών για την εξυπηρέτηση της πολιτικής προπαγάνδας ήταν πρόσφορη μέθοδος και κατά την αρχαιότητα. Θεωρούμε λοιπόν καθήκον μας να αποκαθάρουμε την έννοια από τους ρύπους, με τους οποίους οι εθνοπροδότες την περιέλουσαν. Διότι εάν επιτρέψουμε σ’ αυτούς να μολύνουν τις έννοιες μας θα έχουμε ηττηθεί ιδεολογικά και ο αγώνας μας πάνω απ’ όλα είναι ιδεολογικός. Εξ’ άλλου οι εθνοπροδότες αυτοί έχουν επιμολύνει και την έννοια του έθνους, της πατρίδας και όλων των εθνικών μας συμβόλων ενώ αυτοί ξεδιάντροπα δηλώνουν κομουνιστές, δηλαδή αρνητές του Έθνους, της πατρίδας, άθεοι, υλιστές, σταλινιστές. Εμείς οι οποίοι πρεσβεύουμε και υπηρετούμε τις Ελληνικές αξίες και τα καθαγιασμένα ιδανικά, γιατί να αισθανόμαστε μειονεξία;

Ακολούθως θα επιχειρήσουμε προσέγγιση της κοινωνιολογίας του εθνικισμού και θα αναφερθούμε στο ηρωϊκό ήθος, το οποίο κατά τις μέρες μας διασύρεται και διακωμωδείται από τον κάθε τυχάρπαστο. Πηγή της ανάλυσης μας είναι το εξαιρετικό σύγραμμα του Κωνσταντίνου Πλεύρη “Κοινωνιολογία”. Για περαιτέρω σπουδή των θεμάτων, παραπέμπουμε τους συναγωνιστές στο συγκεκριμένο σύγγραμμα.

Eθνικό Kράτος

Η πολιτική οργάνωση του έθνους καλείται κράτος ή πολιτεία. Η πολιτεία εμφορείται υπό ενός ηθικού ιδεώδους και η κάθε της προσπάθεια τείνει προς πραγματοποίηση του. Για τον εθνικισμό το ηθικό ιδεώδες του κράτους είναι η προαγωγή της ιδέας του έθνους. Ταυτόχρονα όμως προάγει και τη ζωή των ανθρώπων, την οποία εξυψώνει τόσο πνευματικά όσο και υλικά. Το κράτος για τον εθνικισμό δεν είναι ένας άψυχος οργανισμός με μόνη αποστολή την προσφορά υπηρεσιών προς τον κόσμο, δίκην εταιρείας παροχής εκδουλεύσεων. Για τον εθνικισμό η πολιτεία συνιστά ζωντανό οργανισμό καταπληκτικής ισχύος. Είναι μία σκεπτόμενη δύναμη, η οποία κατευθύνει τον λαό στην πραγματοποίηση των σκοπών του έθνους. Αυτό είναι το εθνικό κράτος.

Το κράτος για τον εθνικισμό είναι εθνωφελές και ως κράτος καθοδηγητής επεκτείνει την εξουσία του σε κάθε ανθρώπινη ενέργεια. Η ενέργεια του ατόμου στο εθνικό κράτος δεν ασφυκτιεί στις κρατικές δομές, όπως συμβαίνει στα μαρξιστικά κράτη. Το άτομο ενεργεί και δραστηριοποιείται ελεύθερα, νοουμένου όμως ότι αυτή η δραστηριότητα κινείται εντός ορισμένων πλαισίων. Όταν επιδιώκεται δράση εκτός των τιθεμένων πλαισίων, τότε κατά λογική ακολουθία βλάπτεται το εθνικόν συμφέρον οπότε η δράση αυτή, λεγόμενη ασυδοσία, αποτελεί αντικοινωνική εκδήλωση και απαγορεύεται αυστηρώς.

Για τον εθνικισμό επίκεντρο του πολιτειακού ενδιαφέροντος δεν είναι το άτομο αλλά το σύνολο. Μολαταύτα ο εθνικισμός αναζητεί τη χρυσή τομή ώστε να ωφελείται η κοινωνία χωρίς να στερείται το άτομο των ελευθεριών που επιθυμεί να απολαμβάνει ως ανεξάρτητη μονάδα. Ο εθνικισμός επί τούτου ακολουθεί τη μεσότητα του Αριστοτελικού συστήματος της οποίας το ένα άκρο είναι η ατομοκρατία και το άλλο η κοινωνιοκρατία. Ενώ ο μαρξισμός, όλως βλακωδώς θεωρεί το κράτος ως όργανο της κρατούσης τάξεως, ο εθνικισμός θεωρεί ότι το κράτος ανήκει στο έθνος συνολικά, το οποίο έθνος αναλαμβάνει την διακυβέρνηση του κράτους δια των φυσικών εκπροσώπων του, που είναι οι εκλεκτοί.

Ιστορική πορεία των κοινωνιών

Στη συνέχεια θα μας απασχολήσει πώς και ποίοι γράφουν τα ιστορικά γεγονότα. Προηγουμένως όμως επιβάλλεται να αναλύσουμε τη φιλοσοφική φύση του εθνικισμού. Ο εθνικισμός αρνείται την αιτιοκρατία, στην οποία πιστεύει ο μαρξισμός και κατά την οποία τα πάντα στην ζωή πειθαρχούν σε ορισμένα αίτια. Σύμφωνα με την αιτιοκρατία ο άνθρωπος αδυνατεί να ρυθμίσει αυτοβούλως τη ζωή του και οι πράξεις του είναι μηχανικά αποτελέσματα ανεξάρτητα της προσωπικής βουλήσεως του.

Αντ’ αυτών η κοσμοθεωρία του εθνικισμού διακηρύσσει το αυτεξούσιο της ανθρώπινης βουλήσεως. Ο άνθρωπος δημιουργεί τη ζωή του όπως αυτός θέλει, πράγμα το οποίο θα το κατορθώσει δια του αγώνος. Ο αγώνας αποτελεί την πεμπτουσία της φιλοσοφίας της ζωής.

Ο εθνικισμός θέτει ως προορισμό πάντων την τελειότητα, και διδάσκει ότι θα φθάσομεν εκεί δια του αγώνος. Στα πλαίσια αυτά ο εθνικισμός απορρίπτει και την αισιοδοξία κατά την οποία ο παρών κόσμος είναι ο καλύτερος αλλά και την απαισιοδοξία κατά την οποία ο παρών κόσμος είναι ο χειρότερος και δέχεται την βελτιοδοξία κατά την οποία ο παρών κόσμος δεν είναι ούτε ο καλύτερος ούτε ο χειρότερος αλλά εναπόκειται στον άνθρωπο δια του συνεχούς αγώνος να βελτιώσει την παρούσα κατάσταση.

Ο εθνικισμός αρνείται την αγνωσιαρχίαν κατά την οποία είναι ακατόρθωτη η γνώση περί της πρωταρχικής ουσίας των όντων από την οποία επήγασαν και βασίζονται τα πάντα και διακηρύσσει την θεωρία του πνευματικού μονισμού κατά τον οποίον η πρώτη ουσία είναι μία (μονισμός) και είναι πνεύμα (πνευματοκρατία) και όχι ύλη, φιλοσοφία που υιοθετεί ο μαρξισμός.

Από άποψη ηθική, δηλαδή από την άποψη των πορισμάτων ως προς εν γένει τη συμπεριφορά και τους κανόνες που πρέπει να διέπουν την ζωή του ανθρώπου, ο εθνικισμός αναγνωρίζει την ύπαρξη του Θεού, διότι διαφορετικά (σύμφωνα και με τον Ντοστογέφσκυ) “όλα θα επιτρέποντο”. Σύμφωνα επίσης με τον Πλούταρχο, πολιτεία καταργούσα την διδασκαλία περί των Θείων, δεν μπορεί να υπάρξει.

Ωσαύτως ο εθνικισμός θεωρεί ως υπέρτατη αρετή του ανθρώπου την ηθική του ηρωϊσμού, η οποία αποτελεί τη δόξα της φιλοσοφίας του εθνικισμού.

Το να είσαι εθνικιστής δεν είναι ζήτημα λογικής εξετάσεως. Βασικώς όλοι γεννώνται εθνικιστές, ελάχιστοι είναι εκείνοι που γίνονται, δηλαδή απλώς αποκαλύπτεται ο εντός των ζων εθνικισμός, ο οποίος υπελάνθανεν.

Κατά τον Κ. Πλεύρη, ο εθνικισμός αποτελεί τη φυσική ιδεολογία του ανθρώπου, κάθε άλλη ιδεολογία συνιστά διαστρέβλωση των ηθικών αντιλήψεων και πνευματική διαστροφή εξαιτίας της οποίας δεν εμφορείται κάποιος υπό της βιοθεωρίας του εθνικισμού. Όποιος δεν είναι εθνικιστής, είναι ψυχικώς άρρωστος.Ο εθνικισμός είναι συναισθηματική πίστη, η οποία υπαγορεύει στα άτομα ορισμένη κοινωνική οργάνωση (εθνική κοινότης) και ορισμένο σύστημα διοικήσεως (κυριαρχία των εκλεκτών).

Το ηρωϊκό ήθος

Όταν τα άτομα αισθάνονται το είναι τους να επισκιάζεται κάθε ιδέα και κάθε συναίσθημα μόλις τεθεί αντιμέτωπο της αγάπης προς το Έθνος, τότε τα άτομα αυτά θεωρούνται ότι εμφορούνται από εθνικό φρόνημα. Τα άτομα αυτά καλούνται εθνικόφρονες.

Μεταξύ των εθνικοφρόνων διακρίνονται εκείνοι που πέραν της πίστης προς το Έθνος αγωνίζονται για τα Εθνικά ιδεώδη. Αυτοί λέγονται εθνικιστές. Από τους εθνικιστές αναδεικνύονται οι ήρωες.

Η εθνική ολότητα αναγορεύει σε ήρωες όσους θυσιάστηκαν γι’ αυτή ή τουλάχιστον διακινδύνευσαν κατά απέλπιδα τρόπο τη ζωή τους.

Ο χαρακτήρας του ήρωα αποτελεί συνδυασμό πίστεως και αγώνα. Κάποτε όλοι μας πιστεύουμε και όλοι μας αγωνιζόμαστε. Οι ήρωες όμως αγωνίζονται και πιστεύουν αενάως. Ήρωες αναδεικνύονται μόνο από αγώνες εκ των οποίων απουσιάζει η ατομική ωφέλεια. Τέτοιοι αγώνες είναι οι υπέρ πατρίδος. Επομένως η αγνότητα είναι απαραίτητο στοιχείο του χαρακτήρα του ήρωα.

Ο ήρωας απεχθάνεται τη χλιαρή ζωή. Η δράση του δεν κατευθύνεται με σκοπό την εξασφάλιση άνετης ζωής και ευδαιμονίας, (σκοποί οι οποίοι εκφράζουν τον κοσμοπολίτη αστό) αλλά για αγώνα ανεξάρτητα αν θα νικήσει ή όχι. Πρώτιστη βλέψη του δια τον αγώνα είναι η κατάκτηση της δόξας και όχι απαραίτητα της νίκης (Θερμοπύλες – Μαχαιράς).

Ο ήρωας είναι ο εξιδανικευμένος αγωνιστής. Ο αγώνας τον τρέφει, του δίνει ζωή και δύναμη. Χωρίς άλλο η αγωνιστική αντίληψη της ζωής αποτελεί για τον ήρωα καθήκον και ηδονή. Σύμφωνα με τον Νίτσε, “όσο σκληρότερα με χτυπάει το σφυρί, τόσο πιο καθάρια αντηχεί ο χαλύβδινος όγκος της θελήσεως μου”. Για τον ήρωα η έννοια της θέλησης είναι ταυτόσημη της δύναμης. Θέλω, σημαίνει μπορώ.

Για τον εθνικισμό η ιστορική εξέλιξη δεν ρυθμίζεται από τον οικονομικό παράγοντα όπως θέλει ο Μαρξισμός, αλλά από τον ηρωισμό. Οι ήρωες είναι το απόσταγμα των αρετών της φυλής. Ενόσω η φυλή διατηρεί την καθαρότητα της, θα παράγει νέους ήρωες.

Αλοίμονο στη φυλή, η οποία θα πάψει να γεννά ήρωες. Ο ξεπεσμός της είναι βέβαιος και το τέλος της σύντομο. Ο ηρωισμός ρυθμίζει την ιστορική εξέλιξη των κοινωνιών. Επειδή όμως αποτελεί αίσθημα δεν είναι δυνατή η πρόβλεψη των μελλόντων καθ’ όσον τα αισθήματα δεν υπόκεινται σε λογική ανάπτυξη , ώστε να εκφέρονται ασφαλή συμπεράσματα. Ως εκ τούτου ο εθνικισμός αρνείται την μοιρολατρία και δέχεται τον αγώνα για την πρόοδο της ζωής. Ο ηρωισμός εξηγεί ποικίλες εκδηλώσεις της ιστορίας, τα οποία η λογική αδυνατεί να ερμηνεύσει και ούτε καν να εννοήσει μπορεί.

Παναγιώτης Κλεοβούλου

Δικηγόρος

Εθνικισμός, Πατριωτισμός και Εθνισμός

Το άρθρο αυτό θα ασχοληθεί με τις συγκεχυμένες εν πολλοίς έννοιες εθνικισμός – εθνισμός – πατριωτισμός. Τα σύγχρονα λεξικά έχουν προσδώσει στον όρο «εθνικισμός» έννοια στρεβλωτική και οι εθνομηδενιστές όταν θέλουν να προσβάλουν τη δράση των ιδεολογικών τους αντιπάλων την χαρακτηρίζουν εθνικιστική, θεωρώντας ότι έτσι τους περιθωριοποιούν. Από την αντίπερα όχθη αυτοί, οι οποίοι εισπράττουν την επίθεση, θεωρώντας τον χαρακτηρισμό προσβλητικό, αμυνόμενοι σπεύδουν να διευκρινίσουν ότι δεν είναι εθνικιστές αλλά εθνιστές.

Η σύγχυση των εννοιών δεν είναι τυχαία! Ο Θουκυδίδης αναφέρει σχετικά με την τότε προπαγάνδα: «ακόμη και την καθιερωμένη σημασία των λέξεων άλλαξαν για να δικαιολογούν τις πράξεις των».

Στο «Νέον Ορθογραφικόν Ερμηνευτικόν Λεξικόν» του Δημητράκου διαβάζουμε: «εθνικισμός: η αποκλειστική προσήλωσις εις την εξυπηρέτισιν των εθνικών ιδεωδών».

Σύμφωνα με τον καθηγητή Δημήτριο Βεζανή ο εθνικισμός αποτελεί: την «ενεργητική κατάφαση της ιδέας του Έθνους». Δηλαδή ο εθνικιστής δεν πιστεύει απλά στα ιδεώδη του Έθνους αλλά ενεργεί συνάμα. Ο εθνιστής ενώ πιστεύει στα ιδεώδη του Έθνους εντούτοις ηθελημένα δεν αγωνίζεται γι’αυτά. Δηλαδή ενώ ο εθνικιστής είναι ένας δρών αγωνιστής υπέρ του Έθνους ο εθνιστής απλώς πιστεύει στο Έθνος, ανήκει σ’ αυτό αλλά δεν επιθυμεί να αγωνισθεί για το Έθνος του.

Σύμφωνα με τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου, τον πατέρα της Δημοκρατίας, ο εθνικισμός βασίζεται στο Έθνος, ο πατριωτισμός βασίζεται στην Πατρίδα. Ο εθνικισμός υπάρχει στον πνευματικό χώρο αλλά και στον βιολογικό, διότι προϋποθέτει την ύπαρξη φυλής. Επίσης ο εθνικισμός είναι διαχρονικός, διότι στην έννοια του Έθνους περιλαμβάνονται οι αγέννητοι και οι νεκροί. Το Έθνος λοιπόν, επεκτείνεται στο παρελθόν και στο μέλλον. Η πατρίδα από την άλλη έχει συναισθηματικό περιεχόμενο, διότι συνδέει τα άτομα ενός ομογενούς λαού προς έναν γεωγραφικό χώρο. Μπορεί να υπάρξει Έθνος χωρίς Πατρίδα (π.χ. διότι αυτή κατεκτήθη και το έθνος εξεδιώχθη). «Όσον μεγαλύτερος και λαμπρότερος είναι ένας πολιτισμός τόσον ισχυρότερον είναι το σχετικόν εθνικόν αίσθημα και κατά συνέπειαν ο εθνικισμός». Ο Παπαναστασίου διαχωρίζει τον εθνικισμό από τον ιμπεριαλισμό, σωβινισμό. Ο αμυντικός εθνικισμός «θέλει την σύμπτωσιν κρατικών και εθνικών ορίων», σε αντίθεση με τον ιμπεριαλισμό, ο οποίος «επιδιώκει την επέκτασιν των κρατικών ορίων πέραν από τα εθνικά».